Live-verslag Eendracht Festival X

Het jaarlijkse Eendracht Festival biedt traditiegetrouw een goede dwarsdoorsnede van de Rotterdamse muziekscene. Voor de tiende keer op rij werden circa 100 acts op loopafstand van elkaar gepresenteerd en onze enthousiaste reporters Loeki en Saar gingen donderdag 18 juli op pad en tekende de volgende ervaringen op:

Verslag Loeki:

Zoals elke zomer verheug ik me op de Rotterdamse festivals. Met name op het Eendracht Festival voel ik me omringd door diverse muziek, allemaal leuke mensen en het stadse gevoel, het meest thuis. Het geweldige aan dit festival is en blijft de unieke sfeer die wordt bepaald door de omgeving. Midden in het centrum waar op meerdere locaties, zoals bijvoorbeeld in WORM, Bar³ en Club Vibes (drie van mijn favoriete plekken) in de stad muziek wordt gepresenteerd. Op twee van deze plekken ben ik gaan kijken en liet ik me verrassen door wat de bands tijdens het Eendracht Festival zouden brengen.

Bar³
Om half acht speelde de eerste band in Bar³. Hier was ik super benieuwd naar aangezien ik de bandleden aardig goed kende en zelf ook een tijdje met hen meespeelde voordat ze openbaar gingen optreden. Dit was dus hun eerste ‘echte’ show en ik kon zien dat de zanger erg nerveus was. Ome Bob’s Tribute Band is de bandnaam en zoals je misschien al kan raden afgeleid van de Rotterdammer Bob, die inmiddels iconisch is geworden door een bekend grappig filmpje.

De band speelde skapunk en bestond uit een toetsenist, een zanger, een bassist en een drummer. Zodra het nieuwsgierige publiek was gearriveerd en de muziek begon danste ik als eerste vrolijk mee. De nummers gaan voornamelijk over vrijheid, lange avonden waarin spontane avonturen ontstaan en anarchie. Je hoorde hierbij duidelijk het verschil tussen ska en punk.

Copyright foto: Julia Vroegh

Er werd vrolijk ‘geskankt’ op de ska nummers en wanneer de harde punkgeluiden klonken beukte het publiek hard tegen elkaar aan. Er kwamen ook twee rustige nummers voor in de set, iets met reggae-dub zonder zang en een gevoelig liedje waarbij het refrein overging in geschreeuw. Ik merkte dat iedereen het naar z’n zin had en echt los ging en vond dit daarom als eerste show erg goed geslaagd!

Club Vibes
Ik belandde hierna met mijn bezwete lichaam in een heel andere sfeer toen ik Club Vibes binnenliep voor de volgende band: Lifeless Past. Ik had deze band één keer eerder gezien bij de pre-party van Eendracht Festival en was er daarna gelijk over uit dat ik ze hier weer wilde zien. Wat ik knap vind aan de muziek die ze produceren en in de zaal neerzetten is dat ze dit met twee man doen; een ‘drummer’ op drumcomputer die tegelijkertijd de toetsen bedient en een zanger die ook gitaar speelt.

Copyright foto: Marcel van Leeuwen

Ze maakten new wave en postpunk en lieten die bepaalde jaren 80 sfeer, waaruit waarschijnlijk de naam Lifeless Past is ontstaan, goed terugkomen. De band bestaat al sinds 2012 en dit jaar hebben ze in een nieuwe formatie het album Discarnate Objects uitgebracht. Ik merkte dat bij het vorige optreden het publiek wat meer meedanste, maar dat maakte het voor mij niet minder fijn. Hoe heerlijk die zweverige, trage muziek overging in een fijne postpunk beat, zo fijn liet ik me hierin opgaan. Oftewel; een goed optreden!

Stealers was mijn volgende doel om heen te gaan, ook in Club Vibes, waar ik dus nog wel een tijdje bleef. Hiermee begon de vuige punk weer terug te komen. Drie stoer geklede mannen met zwarte leren jassen betraden het podium. Deze band bestaat al vanaf 2007 en zag ik ook voor de tweede keer. Met een ruige uitstraling verzorgde ze veel en hard geluid dat ik zou omschrijven als streetpunk met rock’n roll invloeden.

Copyright foto: Marcel van Leeuwen

In de teksten was goed terug te horen hoe stoer deze mannen zijn. De nummers gingen over dingen stelen, vechtpartijen, rondjes rijden met auto’s en mensen neerschieten. Inspiratie hiervoor halen ze uit eurocrime films en voornamelijk jaren 70 Italiaanse films. Na het optreden vroeg ik wat dingetjes na en legde de zanger duidelijk uit dat het doel was om een ‘gevaarlijke’ rockband te zijn als tegenreactie op singer/songwriters en slappe hedendaagse muziek. Ik kon ze geen ongelijk geven en vond dat ze dat doel ook zeker overbrachten aan hun publiek.

Toen ik dacht dat de muziek niet nóg harder kon was het eindelijk tijd voor Terror Defence, waarop velen met enthousiasme zaten te wachten en die mij het tegendeel bewezen. Terror Defence (bekend uit de VPU – een grote groep punkers uit Voorne Putten) komt uit Hellevoetsluis en is de laatste jaren deels in Rotterdam komen wonen en raakt ook hier steeds meer bekend. Ze spelen al vanaf 2004 en zijn met de huidige bandleden vanaf 2007 verder gegaan.

Copyright foto: Marcel van Leeuwen

De kracht en de energie die deze band naar buiten bracht was vol onverwoestbare passie en blies iedereen omver. Je zou de muziek kunnen omschrijven als D-beat en hardcore punk. De zanger veranderde in een waanzinnig schreeuwend wezen die de goede herrie in hart en nieren voelde. Hier reageerde het publiek weer net zo goed op waardoor fijne moshpits met chaos, wanorde en agressie ontstonden. Ik kan zeggen dat deze band als klap op de vuurpijl mijn avond beëindigde.

Het gaf me een fijn gevoel, zowel het festival zelf als alle bands en bekenden om mij heen die allemaal genoten van de goede, harde en nieuwe muziek. Door deze ervaringen op het Eendracht Festival wil ik volgend jaar graag weer gaan, deze avond was dan ook meer dan geslaagd!

Verslag Saar:

Rotterdam is tof, dat weten we intussen wel. Toch is er een manier om dit telkens opnieuw te bewijzen en het Eendracht Festival is daar een goed voorbeeld van. Het jaarlijkse showcase festival lukt het steeds weer om, met een grote lading upcoming muzikanten, de binnenstad op zijn kop te zetten. Zelf ben ik al jaren fan van het evenement en dit jaar was weer een zeer geslaagde editie. De diversiteit van het programma blijft verbazen want er is voor iedereen wat wils. Van keiharde kraut rock tot poeslieve rap, je bent vrij om je helemaal onder te dompelen in wat voor muziekstroming dan ook.

Eendrachtsplein Podium
Nadat ik een heerlijke stroopwafel op het Eendrachtsplein zelf in mijn systeem had, begon de dag niet bepaald rustig met de muziek van The Legendary Orchestra Of Love. De tamelijk bijzondere kijk op rock ‘n roll van het drietal nam het hele plein bij de hand, om er vervolgens samen mee te swingen. Licht absurdistische teksten zorgden voor wat verwarring, wat snel weg werd geschud door het up tempo geluid wat de mannen, die zo bij Schorem hadden kunnen werken, produceerden. Al met al een erg sterke show, die misschien toch wat beter in Rotown op zijn plek was geweest.

Daar ging ik later ook heen voor een show, namelijk die van Peter & The Neverband, maar niet voordat ik bij de enige echte Lil Zjans was geweest.

Zij en haar producer, Yung Polars, traden op voor Cafe Zondebok & ’t Zwarte Schaap, midden in de Witte de With straat. Dit zorgde voor wat bijzondere taferelen, want nadat Zjans het nummer Compensatiegedrag inzette, trokken twee mannen op glanzende motoren nog nét even wat harder op in de straat.

Er werd veel gelachen en als poezen gedanst, vanwege het geliefde thema van de rapster. Een mooi voorbeeld van dat muziek ook met een korreltje zout genomen mag worden, zeker in deze ‘Famke Louise generatie’. Amusement en creativiteit zijn ook erg belangrijk en deze twee kwaliteiten heeft Lil Zjans zeker in haar pocket.

 

Rotown
Verder met de volgende act, ik heb ze al eerder genoemd, namelijk Peter & The Neverband. Een gezelschap wat ik via een vriend ken en al een tijdje live wilde zien spelen en vandaag was dan eindelijk het moment daar. Het viel alles behalve tegen. De eigen omschrijving ‘blije rock’ werd nageleefd, Rotown stond dan ook niet zonder reden helemaal vol.

Er werd heerlijk gedanst op de rauwe dagdromen van Peter, met als versterking de steengoede band waar het plezier en de passie van af straalde. Ze gaven alles, dat bewees zich ook in de machtige gitaarsolo’s van Tom Teunisse. Ze hadden na de pre-party van het Eendracht Festival al lovende reacties gekregen en dat bleken ze nu ook meer dan waard.

 

Na een korte bierstop ging ik met wat vrienden terug naar het Eendrachtsplein voor Het enige echte Gezelschap. We troffen een energiek publiek aan, dat opgezweept werd door Jordy Dijkshoorn, Diggy Rast en Juno, de Nachtburgemeester van Dordrecht.

Een aparte combinatie zal je denken, en dat was het ook. Maar toch werkte de combinatie van elektronica, spoken word en rap erg goed. De energie waar de mannen, en dan vooral Jordy, om bekend staan zorgde er voor dat de nummers als een klap in je gezicht voelde, waar je vervolgens dankjewel tegen zegt.

 

Bar³
Als persoonlijke afsluiter van het festival gingen we door naar Bar³ voor meer bier en muziek. En dat laatste moest gaan voortkomen uit Beach Coma. Rotterdamse blues punk die nergens anders dan in Bar³ uit de speakers had moeten klinken, daar waar de laatste energie van de aanwezigen er uit gedanst en gebeukt werd. Het trio speelde een strakke, maar toch ruige set die voor alle liefhebbers van harde muziek een knalfeest was.

Copyright foto: Julia Vroegh

Na afloop ben ik, om het contrast van de dag nog wat groter te maken, gaan dansen in de gay bar Bonaparte. En dat is nou juist de schoonheid van het Eendrachtsfestival.

Tot volgend jaar!

De tiende editie van het Eendracht Festival vond plaats op donderdag 18 juli op verschillende locaties rondom en op het Eendrachtsplein. Acts uit Rotterdam of een connectie met Rotterdam konden zich aanmelden en verschillende hosts zoals The Daily Indie, De Nieuwe Lichting en Hiphop In Je Smoel presenteerden een selectie acts op verschillende podia.

Meer informatie vind je op de Facebook-pagina van het Eendracht Festival.

Het portret: Cor Kleef

Rotterdam zit vol met bijzondere verhalen, zeker als het gaat om muziek. Sommige mensen spannen hierin de kroon, zoals de 70-jarige Cor Kleef, die een leven heeft waar menig muziekliefhebber jaloers op zal zijn. Want, wie wilt er nou niet samen met Prince feesten?

Ik ken Cor als de vader van een vriend van me, Jimmy, die lekker bezig is in de vogue-scene als dragqueen, danser en mc. Hij is een nakomertje, met twee broers die twee keer zijn leeftijd zijn. Jimmy woont nog thuis en de eerste keer dat ik huize Kleef bezocht, een aantal jaar geleden, geloofde ik mijn oren niet toen ik de verhalen van Cor hoorde.

Met rode oortjes luisterde ik naar de avonturen van de frisse 65-plusser en concludeerde gelijk dat dit verhaal verder verteld moest worden. Een paar weken geleden was het dan zo ver, ik ging langs het huis van deze ras Rotterdammer die o.a. roadmanager geweest is voor Pink Floyd (!). Jimmy was ook aanwezig om het gesprek op gang te houden, maar dit bleek niet nodig.

Cor kwam met een enthousiaste waterval aan verhalen en ik wilde bijna niet dat er een eind aan kwam. Ik geloofde het soms niet, maar toch was het zo. Hij heeft zijn hele leven in de horeca gewerkt en dan vooral in het Savoy hotel, waar hij meer dan 35 jaar de bar bezette. Nu speelt hij sinds een tijdje dwarsfluit, geïnspireerd door Barry Hay en Jethro Tull. Hij krijgt er geluid uit en daar is hij heel blij mee. Ook wordt er zo nu en dan naar hem gerefereerd als Hard Cor en dat heeft zo zijn redenen…

“Motorrijden was naast muziek één van mijn grootste passies.”

Op de Harley naar Ibiza
“Op m’n 18e heb ik mijn eerste Harley gekocht, daar ben ik vervolgens mee naar Ibiza gereden. Ik heb daar iemand leren kennen met wie ik een horeca zaak ben begonnen, waar ik na een half jaar uitstapte omdat ik terug wilde naar Nederland. Zo ben ik met horeca begonnen en eenmaal terug in de lage landen ben ik er niet meer mee gestopt. Ook omdat muziek hier zo mee verbonden is, een grote liefde die al op jonge leeftijd is begonnen.

Waar het allemaal begon
Toen ik kind was had mijn vader een klein platenspelertje, waarmee hij platen draaide van o.a. Frank Sinatra. Deze muziek vond ik zo mooi, het sprak me echt aan. Later kruiste de popmuziek, zo rond mijn 12e, mijn pad. Dit was tijdens de tweedeling van soul en blues in Rotterdam.

Op mijn 13/14e begon ik met uitgaan, toen was de Ricky Tick Club te gek en heb ik daar The Motions zien spelen. Ook had je de Rivièrahal bij Blijdorp, die toentertijd in het teken stond van pop art, de band HET trad hier geregeld op.’’

 

‘’De Exit was in deze tijd ook al een populaire plek om naar bandjes te kijken en veel grote namen hebben dat podium beklommen. Ik heb de Sex Pistols er nog zien spelen, toen ik rond de 20 jaar was. Ook had je vroeger de barren/podia De Ruimte en De Twijfelaar, die helaas nu uit het straatbeeld verdwenen zijn. Waar je nog wel vaak sentimentele verhalen over hoort is Nighttown, wat natuurlijk dé plek was in Rotterdam.’’

“Er stond een klein mannetje naast me, bleek dat Prince te zijn.”

You’re Prince!!
‘’Ik had het geluk dat ik Berry Visser kende, die actief was bij Mojo. Hij regelde alle concerten met grote buitenlandse namen in Nederland. Hij belde me een keer op nadat de enige echte Prince had opgetreden in Ahoy, met de vraag of ik nog fan was, om me vervolgens te vertellen waar de exclusieve afterparty was. “Niet verder vertellen hé!” De after was in Nighttown…

Toen we eenmaal binnen waren via de artiesteningang begon Berry opeens raar te doen met z’n hoofd, terwijl er een klein mannetje naast me stond. Bleek dat Prince te zijn en ik sprak hem in mijn blijheid aan met; “You’re Prince!!” We stelde ons beiden voor en maakte een praatje, waarna hij het podium weer beklom voor een twee uur durende intieme show inclusief Sheila E. Na afloop was het één groot feest en zaten we met z’n allen aan de bar, met Prince himself op twee barkrukken afstand.’’

 

“We zaten samen onder een dekentje met volle maan naar Pink Floyd te kijken.”

Holland Pop / Metropolis festival
‘’Een evenement in Rotterdam wat ik ooit nooit zal vergeten, is het legendarische Holland Pop festival in het Kralingse Bos. Dit was prachtig en een mooi stuk Rotterdamse muziekgeschiedenis. O.a Jefferson Airplane, Jethro Tull en Canned Heat traden hier op, maar het lijstje van grote namen was nog veel langer. Op de afsluitende zondag sierde een volle maan de hemel en speelde Pink Floyd een betoverende set.

Ik had een Amerikaans vriendinnetje en we zaten samen onder een dekentje naar dit optreden te kijken, dat was een echt een magisch moment. Daar begon ook mijn liefde voor Pink Floyd, later heb ik me bij hun team aangesloten als roadmanager voor een tour. Ik zat samen met het gezelschap in de tourbus en heb ze van dichtbij mogen meemaken, dat was een gouden periode.’’

 

‘’Veel aspecten van de vroegere Rotterdamse muziekscene zijn een beetje vergaan, wat ook logisch is want je moet met de tijd mee. Maar sommige dingen zijn nooit echt veranderd, waaronder het Metropolis festival dat nog steeds een icoon van de stad is. Het evenement staat ondertussen bekend door o.a. de opkomende talenten die geboekt worden en later doorbreken. Zo heb ik vroeger in het Zuiderpark The Smashing Pumpkins gezien, die in jurkjes en onder een laag make-up optraden. Toen kende niemand ze nog.’’ (kijk hier voor amateurbeelden van dit optreden, red.)

The Cure en Jimi Hendrix
‘’Ik ben blij dat ik precies de goede tijd heb meegemaakt qua muziek, want veel artiesten die nu wereldberoemd zijn, waren toen of net bekend of opkomend. Zo stond er een keer een hele grote circustent in het park bij de Euromast; hier speelde The Cure. Gratis! Dat is toch niet normaal?

Ook had je de Hippy Happy beurs in het oude Ahoy complex, te vergelijken met de Swan Market, maar dan met hippie spullen. Je betaalde zo’n drie gulden en er waren twee optredens. De support act was The Golden Earring en de main act, komt ‘ie; The Jimi Hendrix Experience. Krankzinnig!

Op zulke momenten overkomt het je gewoon, maar laatst had ik het met een vriend uit die tijd erover hoe bijzonder het eigenlijk is dat wij dit allemaal hebben mogen meemaken. Achteraf vind ik het eigenlijk te bizar voor woorden.’’

 

‘’Na de oorlog was de ziel uit de stad, en die is langzaam terug opgebouwd.’’

Samson & Gert
‘’Zo had ik ook een keer dat ik aan het werk was in het Savoy en er een man met een Brabants accent aan de bar kwam zitten. Hij vroeg wat ik hem aanraadde om te drinken en we besloten samen een margarita te drinken. We raakten aan de praat en het bleek Tiësto te zijn, hij moest een paar uur later bij Now&Wow draaien. Of ik mee wilde! Toen werden we samen in de taxi naar de locatie gereden, waar ik vervolgens tot vijf uur ’s ochtends achter de draaitafel heb staan dansen.

Er sliepen geregeld grote artiesten in het Savoy Hotel. Zo liepen er op een dag K3, Samson & Gert en Mega Mindy binnen. Er was namelijk een Studio100 show in het Ahoy. Ik ben daar met de kleine Jimmy heen geweest, hij mocht ze na afloop een handje geven.’’

“Tiësto en ik besloten samen een margarita te drinken.”

 

 ‘’Ik zat gewoon naast Frank Zappa joh!’’

Frank Zappa en David Bowie
‘’Ik had dus veel mazzel dat ik Berry kende én in het Savoy werkte. Ik had via Berry en zijn neef een ‘facility passport’ waarmee ik bij concerten backstage kon en ook de kleedkamer in. Deze kreeg ik ook voor het optreden van Frank Zappa in Rotterdam en toen zat ik opeens met hem in zijn kleedkamer. We liepen gewoon binnen en er was een stoeltje vrij naast Zappa, ik nam plaats en we maakten een praatje. Er is nog een foto van, maar waar? Dat is de vraag.

Nog een legende met wie ik in aanraking ben gekomen is David Bowie, die veel in de bar Chéz Romy Haag (naar de gelijknamige travestiet / transseksueel) in Berlijn kwam. Ik was in ’78 met een paar maten en een toenmalig vriendinnetje in Berlijn en er werd al verkondigd; “Cor, je moet niet gek staan kijken als Bowie zo binnen komt gelopen.”

Hij was berucht om zijn mini ‘shows’ die hij gaf in de spiegelbar als er een glaasje teveel in was gegaan. Die showtjes waren vooral voor zichzelf, maar waren ook zeer vermakelijk voor anderen. We liepen er binnen, en ja hoor, een jonge David Bowie zat aan de bar. We hebben niet echt woorden uitgewisseld, wel wat blikken.’’

 

Patricia Paay om de hoek
‘’Je hoeft het niet altijd ver van huis te zoeken om grootheden tegen het lijf te lopen. Zo heeft Patricia Paay, met gezin, twee blokken van ons vandaan gewoond, haha. We hoorden ze kakelen vanaf het balkon. Ik woon net 50 meter van de Rotterdamse grens in Schiedam, omdat we toen van de Kruiskade naar de Rotterdamse Dijk verhuisde en niet wisten dat dit in Schiedam was.

Los van het feit dat ik een geboren en getogen Rotterdammer ben, kan ik Schiedam goed waarderen. Vroeger had je hier het Tivoli en het Musis Sacrum, wat beide toffe venues waren. Ik heb in het Tivoli nog John Mayall & The Bluesbreakers gezien, een icoon op zich, maar ook veel grote gitaristen zijn bij hem begonnen. Waaronder Eric Clapton, die toen in Schiedam met Mayall optrad. Verder mogen Steve Winwood en Ron Wood (van The Stones & The Faces) hem ook bedanken.’’

 

“Totale vrijheid blijheid was de norm.”

Petitie om de Dance Parade terug te halen
‘’Één van mijn favoriete evenementen in Rotterdam was de Dance Parade, waar nu geloof ik een petitie voor is om het terug te halen. Het was echt waanzinnig, zo gezellig. We gingen met het hele gezin en Jimmy, mijn jongste zoon, was een wegloper. We hebben toen een hondenhalsband om z’n pols gedaan.

Overal was er wat te beleven, er waren trucks verspreid door het hele centrum. Overal verschillende dj’s en iedereen had zijn eigen flessen bij, totale vrijheid blijheid. Dat kan nu helaas, maar ook begrijpelijk, niet meer. Voor de afterparty ging je naar de Keerweer, die er gevoelsmatig ook al 200 jaar zit.’’

“Veel van de artiesten die naar Nederland kwamen konden het THC gehalte van de jointjes hier niet aan.”

Jim Morrison en Eddie Vedder
‘’Ik heb niks met Amsterdam, maar ik heb er wel een heel bijzonder concert mogen ervaren. Namelijk dat van The Doors in het Concertgebouw. Morrison was alleen zo stoned dat hij van het podium werd gevoerd, de band speelde gewoon rustig door. Jim heeft er geloof ik maar een kwartiertje gestaan, veel artiesten die naar Nederland kwamen konden het THC gehalte van de jointjes hier niet aan.

Of artiesten springen van het podium af, haha. In ’92 ben ik alleen naar Pinkpop geweest, dit was het jaar van Pearl Jam en de iconische sprong van Eddie Vedder in het publiek, ik stond er een paar meter vandaan. Dit is toch wel het meest bizarre optreden wat ik ooit heb meegemaakt.’’

 

Die goede, oude tijd
‘’In ‘79 was het eerste optreden van The Dire Straits in de oude schouwburg, toen kende ik de moeder van mijn kinderen net. Het was een tientje om naar binnen te gaan en in de zaal waren zo’n 500 man aanwezig.

De kleinere venues in Rotterdam waren ook super voor een goede avond. Zo had je de Le Vagabond, hier trad o.a. Ricky Devito vaak op met The Frog. Hij was een goede vriend van me en hun optredens waren altijd top. Het Westerpaviljoen werd vroeger ook regelmatig bezet door muzikanten, net zoals Rotown wat altijd goed was/is om heen te gaan.

Vroeger (rond begin jaren ’70) traden alle grote artiesten die naar Rotterdam kwamen op in De Doelen, omdat het Ahoy nog niet bestond. Een hoogtepuntje hier was Roxy Music met Brian Ferry en Brian Eno achter de toetsen. Dat was waanzinnig goed, echt een explosie.’’

Cor in ’72

Uit de kast komen
‘’De Maassilo was ooit een graansilo, vandaar de naam. Daar is nu Now&Wow weer de main act, wat ondertussen natuurlijk een legendarische naam is geworden. Mensen kwamen van heinde en verre voor dit feest, ik heb er ook aardig wat meegemaakt.

Jimmy: “Het komt ergens vandaan he!” Oja, vandaar misschien dat twee van mijn drie zonen gay zijn. Volgens mij moet ik zelf nog uit de kast komen, haha!’’

 

LIJSTJES:

(Huidige) favoriete muzikanten?
Nick Cave & The Bad Seeds, U2, Pearl Jam, Nirvana, The Beach Boys, The Beatles, The Rolling Stones, INXS, The Travelling Wilburys (oftewel: Bob Dylan, Tom Petty, Roy Orbison, Jeff Lynne en George Harrison)

(Huidige) favoriete platen?
Led Zeppelin – Houses Of The Holy, The Song Remains The Same (soundtrack) en Physical Graffiti, Pearl Jam – Black, The Beatles – Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club.

(Huidige) favoriete evenementen?
Haring parties! Verder Baroeg Open Air & Surf Rock in Krimpen a/d Lek.

(Huidige) favoriete radio/muziekkanalen? 
YouTube.