Het portret: Cor Kleef

Rotterdam zit vol met bijzondere verhalen, zeker als het gaat om muziek. Sommige mensen spannen hierin de kroon, zoals de 70-jarige Cor Kleef, die een leven heeft waar menig muziekliefhebber jaloers op zal zijn. Want, wie wilt er nou niet samen met Prince feesten?

Ik ken Cor als de vader van een vriend van me, Jimmy, die lekker bezig is in de vogue-scene als dragqueen, danser en mc. Hij is een nakomertje, met twee broers die twee keer zijn leeftijd zijn. Jimmy woont nog thuis en de eerste keer dat ik huize Kleef bezocht, een aantal jaar geleden, geloofde ik mijn oren niet toen ik de verhalen van Cor hoorde.

Met rode oortjes luisterde ik naar de avonturen van de frisse 65-plusser en concludeerde gelijk dat dit verhaal verder verteld moest worden. Een paar weken geleden was het dan zo ver, ik ging langs het huis van deze ras Rotterdammer die o.a. roadmanager geweest is voor Pink Floyd (!). Jimmy was ook aanwezig om het gesprek op gang te houden, maar dit bleek niet nodig.

Cor kwam met een enthousiaste waterval aan verhalen en ik wilde bijna niet dat er een eind aan kwam. Ik geloofde het soms niet, maar toch was het zo. Hij heeft zijn hele leven in de horeca gewerkt en dan vooral in het Savoy hotel, waar hij meer dan 35 jaar de bar bezette. Nu speelt hij sinds een tijdje dwarsfluit, geïnspireerd door Barry Hay en Jethro Tull. Hij krijgt er geluid uit en daar is hij heel blij mee. Ook wordt er zo nu en dan naar hem gerefereerd als Hard Cor en dat heeft zo zijn redenen…

“Motorrijden was naast muziek één van mijn grootste passies.”

Op de Harley naar Ibiza
“Op m’n 18e heb ik mijn eerste Harley gekocht, daar ben ik vervolgens mee naar Ibiza gereden. Ik heb daar iemand leren kennen met wie ik een horeca zaak ben begonnen, waar ik na een half jaar uitstapte omdat ik terug wilde naar Nederland. Zo ben ik met horeca begonnen en eenmaal terug in de lage landen ben ik er niet meer mee gestopt. Ook omdat muziek hier zo mee verbonden is, een grote liefde die al op jonge leeftijd is begonnen.

Waar het allemaal begon
Toen ik kind was had mijn vader een klein platenspelertje, waarmee hij platen draaide van o.a. Frank Sinatra. Deze muziek vond ik zo mooi, het sprak me echt aan. Later kruiste de popmuziek, zo rond mijn 12e, mijn pad. Dit was tijdens de tweedeling van soul en blues in Rotterdam.

Op mijn 13/14e begon ik met uitgaan, toen was de Ricky Tick Club te gek en heb ik daar The Motions zien spelen. Ook had je de Rivièrahal bij Blijdorp, die toentertijd in het teken stond van pop art, de band HET trad hier geregeld op.’’

 

‘’De Exit was in deze tijd ook al een populaire plek om naar bandjes te kijken en veel grote namen hebben dat podium beklommen. Ik heb de Sex Pistols er nog zien spelen, toen ik rond de 20 jaar was. Ook had je vroeger de barren/podia De Ruimte en De Twijfelaar, die helaas nu uit het straatbeeld verdwenen zijn. Waar je nog wel vaak sentimentele verhalen over hoort is Nighttown, wat natuurlijk dé plek was in Rotterdam.’’

“Er stond een klein mannetje naast me, bleek dat Prince te zijn.”

You’re Prince!!
‘’Ik had het geluk dat ik Berry Visser kende, die actief was bij Mojo. Hij regelde alle concerten met grote buitenlandse namen in Nederland. Hij belde me een keer op nadat de enige echte Prince had opgetreden in Ahoy, met de vraag of ik nog fan was, om me vervolgens te vertellen waar de exclusieve afterparty was. “Niet verder vertellen hé!” De after was in Nighttown…

Toen we eenmaal binnen waren via de artiesteningang begon Berry opeens raar te doen met z’n hoofd, terwijl er een klein mannetje naast me stond. Bleek dat Prince te zijn en ik sprak hem in mijn blijheid aan met; “You’re Prince!!” We stelde ons beiden voor en maakte een praatje, waarna hij het podium weer beklom voor een twee uur durende intieme show inclusief Sheila E. Na afloop was het één groot feest en zaten we met z’n allen aan de bar, met Prince himself op twee barkrukken afstand.’’

 

“We zaten samen onder een dekentje met volle maan naar Pink Floyd te kijken.”

Holland Pop / Metropolis festival
‘’Een evenement in Rotterdam wat ik ooit nooit zal vergeten, is het legendarische Holland Pop festival in het Kralingse Bos. Dit was prachtig en een mooi stuk Rotterdamse muziekgeschiedenis. O.a Jefferson Airplane, Jethro Tull en Canned Heat traden hier op, maar het lijstje van grote namen was nog veel langer. Op de afsluitende zondag sierde een volle maan de hemel en speelde Pink Floyd een betoverende set.

Ik had een Amerikaans vriendinnetje en we zaten samen onder een dekentje naar dit optreden te kijken, dat was een echt een magisch moment. Daar begon ook mijn liefde voor Pink Floyd, later heb ik me bij hun team aangesloten als roadmanager voor een tour. Ik zat samen met het gezelschap in de tourbus en heb ze van dichtbij mogen meemaken, dat was een gouden periode.’’

 

‘’Veel aspecten van de vroegere Rotterdamse muziekscene zijn een beetje vergaan, wat ook logisch is want je moet met de tijd mee. Maar sommige dingen zijn nooit echt veranderd, waaronder het Metropolis festival dat nog steeds een icoon van de stad is. Het evenement staat ondertussen bekend door o.a. de opkomende talenten die geboekt worden en later doorbreken. Zo heb ik vroeger in het Zuiderpark The Smashing Pumpkins gezien, die in jurkjes en onder een laag make-up optraden. Toen kende niemand ze nog.’’ (kijk hier voor amateurbeelden van dit optreden, red.)

The Cure en Jimi Hendrix
‘’Ik ben blij dat ik precies de goede tijd heb meegemaakt qua muziek, want veel artiesten die nu wereldberoemd zijn, waren toen of net bekend of opkomend. Zo stond er een keer een hele grote circustent in het park bij de Euromast; hier speelde The Cure. Gratis! Dat is toch niet normaal?

Ook had je de Hippy Happy beurs in het oude Ahoy complex, te vergelijken met de Swan Market, maar dan met hippie spullen. Je betaalde zo’n drie gulden en er waren twee optredens. De support act was The Golden Earring en de main act, komt ‘ie; The Jimi Hendrix Experience. Krankzinnig!

Op zulke momenten overkomt het je gewoon, maar laatst had ik het met een vriend uit die tijd erover hoe bijzonder het eigenlijk is dat wij dit allemaal hebben mogen meemaken. Achteraf vind ik het eigenlijk te bizar voor woorden.’’

 

‘’Na de oorlog was de ziel uit de stad, en die is langzaam terug opgebouwd.’’

Samson & Gert
‘’Zo had ik ook een keer dat ik aan het werk was in het Savoy en er een man met een Brabants accent aan de bar kwam zitten. Hij vroeg wat ik hem aanraadde om te drinken en we besloten samen een margarita te drinken. We raakten aan de praat en het bleek Tiësto te zijn, hij moest een paar uur later bij Now&Wow draaien. Of ik mee wilde! Toen werden we samen in de taxi naar de locatie gereden, waar ik vervolgens tot vijf uur ’s ochtends achter de draaitafel heb staan dansen.

Er sliepen geregeld grote artiesten in het Savoy Hotel. Zo liepen er op een dag K3, Samson & Gert en Mega Mindy binnen. Er was namelijk een Studio100 show in het Ahoy. Ik ben daar met de kleine Jimmy heen geweest, hij mocht ze na afloop een handje geven.’’

“Tiësto en ik besloten samen een margarita te drinken.”

 

 ‘’Ik zat gewoon naast Frank Zappa joh!’’

Frank Zappa en David Bowie
‘’Ik had dus veel mazzel dat ik Berry kende én in het Savoy werkte. Ik had via Berry en zijn neef een ‘facility passport’ waarmee ik bij concerten backstage kon en ook de kleedkamer in. Deze kreeg ik ook voor het optreden van Frank Zappa in Rotterdam en toen zat ik opeens met hem in zijn kleedkamer. We liepen gewoon binnen en er was een stoeltje vrij naast Zappa, ik nam plaats en we maakten een praatje. Er is nog een foto van, maar waar? Dat is de vraag.

Nog een legende met wie ik in aanraking ben gekomen is David Bowie, die veel in de bar Chéz Romy Haag (naar de gelijknamige travestiet / transseksueel) in Berlijn kwam. Ik was in ’78 met een paar maten en een toenmalig vriendinnetje in Berlijn en er werd al verkondigd; “Cor, je moet niet gek staan kijken als Bowie zo binnen komt gelopen.”

Hij was berucht om zijn mini ‘shows’ die hij gaf in de spiegelbar als er een glaasje teveel in was gegaan. Die showtjes waren vooral voor zichzelf, maar waren ook zeer vermakelijk voor anderen. We liepen er binnen, en ja hoor, een jonge David Bowie zat aan de bar. We hebben niet echt woorden uitgewisseld, wel wat blikken.’’

 

Patricia Paay om de hoek
‘’Je hoeft het niet altijd ver van huis te zoeken om grootheden tegen het lijf te lopen. Zo heeft Patricia Paay, met gezin, twee blokken van ons vandaan gewoond, haha. We hoorden ze kakelen vanaf het balkon. Ik woon net 50 meter van de Rotterdamse grens in Schiedam, omdat we toen van de Kruiskade naar de Rotterdamse Dijk verhuisde en niet wisten dat dit in Schiedam was.

Los van het feit dat ik een geboren en getogen Rotterdammer ben, kan ik Schiedam goed waarderen. Vroeger had je hier het Tivoli en het Musis Sacrum, wat beide toffe venues waren. Ik heb in het Tivoli nog John Mayall & The Bluesbreakers gezien, een icoon op zich, maar ook veel grote gitaristen zijn bij hem begonnen. Waaronder Eric Clapton, die toen in Schiedam met Mayall optrad. Verder mogen Steve Winwood en Ron Wood (van The Stones & The Faces) hem ook bedanken.’’

 

“Totale vrijheid blijheid was de norm.”

Petitie om de Dance Parade terug te halen
‘’Één van mijn favoriete evenementen in Rotterdam was de Dance Parade, waar nu geloof ik een petitie voor is om het terug te halen. Het was echt waanzinnig, zo gezellig. We gingen met het hele gezin en Jimmy, mijn jongste zoon, was een wegloper. We hebben toen een hondenhalsband om z’n pols gedaan.

Overal was er wat te beleven, er waren trucks verspreid door het hele centrum. Overal verschillende dj’s en iedereen had zijn eigen flessen bij, totale vrijheid blijheid. Dat kan nu helaas, maar ook begrijpelijk, niet meer. Voor de afterparty ging je naar de Keerweer, die er gevoelsmatig ook al 200 jaar zit.’’

“Veel van de artiesten die naar Nederland kwamen konden het THC gehalte van de jointjes hier niet aan.”

Jim Morrison en Eddie Vedder
‘’Ik heb niks met Amsterdam, maar ik heb er wel een heel bijzonder concert mogen ervaren. Namelijk dat van The Doors in het Concertgebouw. Morrison was alleen zo stoned dat hij van het podium werd gevoerd, de band speelde gewoon rustig door. Jim heeft er geloof ik maar een kwartiertje gestaan, veel artiesten die naar Nederland kwamen konden het THC gehalte van de jointjes hier niet aan.

Of artiesten springen van het podium af, haha. In ’92 ben ik alleen naar Pinkpop geweest, dit was het jaar van Pearl Jam en de iconische sprong van Eddie Vedder in het publiek, ik stond er een paar meter vandaan. Dit is toch wel het meest bizarre optreden wat ik ooit heb meegemaakt.’’

 

Die goede, oude tijd
‘’In ‘79 was het eerste optreden van The Dire Straits in de oude schouwburg, toen kende ik de moeder van mijn kinderen net. Het was een tientje om naar binnen te gaan en in de zaal waren zo’n 500 man aanwezig.

De kleinere venues in Rotterdam waren ook super voor een goede avond. Zo had je de Le Vagabond, hier trad o.a. Ricky Devito vaak op met The Frog. Hij was een goede vriend van me en hun optredens waren altijd top. Het Westerpaviljoen werd vroeger ook regelmatig bezet door muzikanten, net zoals Rotown wat altijd goed was/is om heen te gaan.

Vroeger (rond begin jaren ’70) traden alle grote artiesten die naar Rotterdam kwamen op in De Doelen, omdat het Ahoy nog niet bestond. Een hoogtepuntje hier was Roxy Music met Brian Ferry en Brian Eno achter de toetsen. Dat was waanzinnig goed, echt een explosie.’’

Cor in ’72

Uit de kast komen
‘’De Maassilo was ooit een graansilo, vandaar de naam. Daar is nu Now&Wow weer de main act, wat ondertussen natuurlijk een legendarische naam is geworden. Mensen kwamen van heinde en verre voor dit feest, ik heb er ook aardig wat meegemaakt.

Jimmy: “Het komt ergens vandaan he!” Oja, vandaar misschien dat twee van mijn drie zonen gay zijn. Volgens mij moet ik zelf nog uit de kast komen, haha!’’

 

LIJSTJES:

(Huidige) favoriete muzikanten?
Nick Cave & The Bad Seeds, U2, Pearl Jam, Nirvana, The Beach Boys, The Beatles, The Rolling Stones, INXS, The Travelling Wilburys (oftewel: Bob Dylan, Tom Petty, Roy Orbison, Jeff Lynne en George Harrison)

(Huidige) favoriete platen?
Led Zeppelin – Houses Of The Holy, The Song Remains The Same (soundtrack) en Physical Graffiti, Pearl Jam – Black, The Beatles – Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club.

(Huidige) favoriete evenementen?
Haring parties! Verder Baroeg Open Air & Surf Rock in Krimpen a/d Lek.

(Huidige) favoriete radio/muziekkanalen? 
YouTube.

Interview: Ella East

Ella East komt uit een muzikaal nest. Rond haar 16e wist ze het zeker: ze wilde de muziek in en niets anders. Vorig jaar verscheen haar debuut-ep Where To Go, waarover de Popunie in een recensie schreef: “Ella East blaast je vijf nummers lang volledig omver. Een dikke negen op de schaal van 10”. Momenteel werkt ze aan nieuwe nummers.

Vlak voor de afgesproken tijd appt ze dat de repetitie uitloopt en dat ze later is. Eenmaal aangekomen vertelt ze over haar aanstaande afstudeeroptreden in Kantine Walhalla. De generale repetitie verliep niet helemaal naar wens en ze wilde per se nog een complete doorloop doen. Sorry voor het te laat komen, zegt ze. Geen punt, alles voor de muziek, voor die ene mijlpaal, want ze rondt haar opleiding aan Codarts af, een belangrijke stap in het muzikale leven van Sietske Oosterhuis (25), zoals Ella East ‘in het echt’ heet.

 

Waar heb je het hardst aan moeten werken?
“Ik denk aan mijn zelfvertrouwen. Vroeger kroop ik het liefst diep weg achter de piano, zodat het publiek me nauwelijks zag. Nu sta ik een stuk zelfverzekerder op het podium, vóór de band. Ik geniet er nu nog meer van. Zeker omdat ik ontzettend blij ben met mijn band. Mag ik ze noemen? Ja toch!

Sijmen Wijnja op drums, Bram ’t Hart speelt bas, Rick Linzel en Margi Sinniah doen toetsen en achtergrondzang en Filip Schrijver is de gitarist. Zij betekenen veel voor me en bepalen samen met mij de koers en brengen de muziek en de tekst naar een hoger niveau. En zij zeiden: don’t give up Siets, je bent goed”.

Muziek is een typisch gevalletje paplepel in het leven van Ella East. Haar beide ouders speelden viool en de kleine Sietske kon nauwelijks lopen of er lag al een viool op haar schouder. Later kwam daar piano bij. Ze speelde graag covers van Adele en Birdy en zong daarbij hartstochtelijk mee.

Op haar 14e startte ze met klassieke zanglessen en later ging ze over op popzang. Tijdens een voorspeelavond op de middelbare school viel de 16-jarige Sietske als een blok voor het vak muziek tijdens haar optreden met River van Joni Mitchell. Dat is wat ze wilde.

Je begon op het conservatorium in Utrecht.
“Klopt ja. In de richting jazz en pop, maar daar kwam ik later op terug en ik stapte over naar Codarts in Rotterdam, richting pop. Ik wilde beter worden in popmuziek, in het schrijven van nummers. Mooie melodieën schrijven en herkenbare teksten. En, vooral, samen werken met anderen, me laten inspireren. Ik ben nogal eigenwijs en doe graag heel veel zelf. Maar ik heb geleerd dat ik beter word door naar anderen te luisteren”.

En daar was ineens The Voice of Holland. Hoe kijk je terug op die tijd?
“Heftig, haha. Ik keek vroeger best vaak naar talentenjachten en stiekem was het voor mij een kinderdroom om zelf op zo’n groot podium te staan en mee te doen aan The Voice. Al wist ik dat het niet echt iets voor mij was. Ik wilde laten zien dat je ook als niet-typische diva zoiets kon doen, door dicht bij jezelf te blijven.

En ik had singer/songwriter Julia Zahra’s deelname gezien en dacht: zo kan het dus ook! Ik raakte geïnspireerd om mee te doen. Het was heftig, omdat mensen zich met veel dingen bemoeien, zoals je muziekkeuze, welke kleding je draagt, hoe je jezelf het best kunt presenteren en hoe je omgaat met camera’s”.

Hielp het je ook bij de totstandkoming van je debuut-ep Where To Go?
“Jazeker. Alles kwam samen op dat moment. En ik ben trots op de reacties op die ep. Op het podium spelen we de nummers anders, omdat ik vind dat je het publiek wat meer moet geven dan alleen de weergave van de plaat. Anders kan je net zo goed thuisblijven. Tijdens het schrijven van de nummers probeer ik een lijn te vinden, zodat ze goed bij elkaar passen. Op het laatste moment viel er daardoor een nummer af en heb ik een nummer toegevoegd omdat het beter paste”.

 

Je werkt momenteel aan een nieuwe ep. Wat kunnen we daarvan verwachten?
“Wat meer catchy en poppy. Natuurlijk blijf ik ballads schrijven, die passen bij me, maar ik wil ze wat meer afwisselen met uptempo songs en elektronica, zodat er wat meer afwisseling ontstaat op de albums en op het podium. Er mag best ook een keer gedanst worden”.

Waar staat Ella East over pakweg vijf jaar?
“Jeetje, wat een moeilijke vraag. Ik wil graag blijven schrijven, spelen en me laten inspireren. En dat ik mijn muziek kan blijven doorgeven. Op grote podia spelen met een afwisseling van ballads en bombastische dingen. Daarom luister ik graag naar London Grammar of Sigrid, omdat zij die kunst beheersen.

Hoe dan ook: ik blijf mezelf, want ieder verhaal dat ik vertel komt uit mezelf. Ik wil puur blijven en geen gekkigheid laten zien. De kern zit in mijn gevoel en het verhaal en niet zozeer hóe ik het uit. Ik wil niet acteren”.

Ella East staat 21 september in de finale van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2019. Tickets voor de finale haal je hier.