Live-verslag: Bands finale Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam

Tromgeroffel.. de prijs is voor.. Eline Mann

Wat een variatie: de finaleavond voor bands van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam ging van latin naar grunge. Appels met peren vergelijken voor de jury, maar die sloeg er zich met verve doorheen. Het duurde even voordat hun oordeel openbaar werd, maar toen kwam het verlossende woord. De Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2019, categorie bands gaat naar… Eline Mann.

Modji

Voor wie zin heeft in een zomerse vakantie, krijgt de perfecte voorbereiding voorgeschoteld. Zon en zee, cocktail binnen handbereik, goed gezelschap, dansvloer in de buurt en Modji op het podium. Een negenkoppige band die van meet af aan het publiek in beweging krijgt. Van een wiebelende voet tot heupwiegende vrouwen. Modji is energiek, swingend en straalt de urgentie uit het publiek tot dansen te brengen met een goed afgewogen mix van latin en een vleugje funk. Het plezier spat van het podium, de verschillende Latijns-Amerikaanse ritmes wisselen elkaar in rap tempo af. Modji ademt ritme en weet hoe je een feestje bouwt; stilstaan is onmogelijk.

Ella East

’s Ochtends belde de drummer van Ella East af, vanwege een technisch probleem bij de band die eigenlijk als tweede stond gepland, moest ze eerder spelen en de techniek liet haar tijdens het optreden ook nog eens in de steek. Het optreden van Ella East begon met 0-2 achter. Gelukkig revancheerde zij zich en schotelde het sympathieke publiek een fraaie set voor die leunde op voornamelijk nieuw materiaal. En dat klinkt tegenwoordig een stuk poppier dan bijvoorbeeld haar ep Where To Go, waarvan ze alleen de openingstrack I Run Away zong. Dat Ella East fier overeind blijft ondanks de tegenslagen heeft ze te danken aan haar enthousiasme en vakmanschap; een mooie carrière ligt in het verschiet.

The Legendary Orchestra of Love

Gelukkig zat er geen nieuw dak op de Eduard Flipsezaal van De Doelen, want anders was dat er geheid afgegaan tijdens het optreden van The Legendary Orchestra of Love. Een trio met onvervalste rock ’n roll. Rechttoe rechtaan, lange halen snel thuis, vrouwen en kinderen eerst. In volle vaart rechtdoor, geen tijd om zijpaden te bewandelen. Een ding is zeker: de band gaat recht op zijn doel af en dat is het publiek vermaken. En het publiek, hoe chagrijnig misschien ook, ontdooit na de eerste klanken. Hoe kan het ook anders, want de drie heren op het podium spelen af en toe in het publiek, rennen heen en weer. En ja hoor, daar is ie: de polonaise, een van Nederlands erfgoederen. Het publiek geniet en beloont het trio met de Publieksprijs.

Eline Mann

De reputatie van Eline Mann is groots, gevestigd en gerenommeerd. Alle ogen zijn op haar en haar band gericht. Je zou zeggen: dat legt een enorme druk op het optreden, maar van meet af aan spelen de bandleden alsof ze in de oefenruimte staan. Losjes op het podium, strak op de instrumenten, spannende akkoorden en spelend over de ongebaande paden, met hier en daar een hobbelige zijweg. De geweldig op elkaar ingespeelde band weet waar het heen moet, wat er van een korte set van 20 minuten gevraagd wordt. Het komt er allemaal moeiteloos uit. En daar is de jury het mee eens en beloont Eline Mann met de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2019, categorie bands.

Hearing Dog for Deaf People

Tot slot betreden de drie jonge gasten van Hearing Dog for Deaf People het podium. Althans, wanneer de eerste tonen klinken springt zanger/gitarist Camiel Rollé van een reclamezuil af en vanaf dan weet je niet wat je hoort. Of eigenlijk wel: snoeiharde drums, een dreunende bas en snerpende gitaar. Met haast. Want tempo maken is de core business van dit grunge/punktrio. De reïncarnatie van Nirvana meets Soundgarden, nog niet op het niveau waar die bands eindigden, maar wel hard op weg ernaartoe. Tijdens het optreden gaan alle registers open en wanneer een gitaarsolo liggend op de grond doorgaat zijn we definitief terug naar de punktijd van de jaren ’80 en de grungeperiode van de jaren ’90.

Een mooie avond met vijf uiteenlopende bands waar we de komende tijd nog veel van gaan horen. Rotterdam heeft een hoop getalenteerde bands om te koesteren.

Meer foto’s van deze finale vind je in het Facebook-album!

Live-verslag: Singer/Songwriter finale Grote Prijs van Rotterdam

En de winnaar is … Jessy Yasmeen

De spanning stijgt in De Doelen, het is net na zes uur. En dan komt eindelijk het hoge woord van de jury eruit: de winnaar van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2019, categorie Singer/Songwriter is… Jessy Yasmeen. Haar overtuigende optreden sloeg in als een bom, dat kon je na de eerste tonen van haar optreden al horen. De publieksprijs ging naar Serelda.

RZLZ

Ga er maar aan staan: een uitverkochte Eduard Flipsezaal, priemende ogen en spitse oren van het publiek en dan mag je als eerste het podium betreden. Maar van spanning lijkt RZLZ geen last te hebben. Vanaf seconde één gaat de goed ingespeelde band los en kijken we naar een set die neigt naar een vleugje soul. RZLZ steekt alle energie in het spelen van de nummers en zodoende kan het publiek genieten van een lekkere gitaarsolo, strakke drums en hartverwarmende toetsen. Tel daar de fijne stem van RZLZ bij op en onder de streep keken de toeschouwers naar een mooi optreden, dat weliswaar niet in de prijzen viel, maar waarmee RZLZ verder kan bouwen aan een mooie muzikale loopbaan.

Serelda

Bij Serelda is duidelijk dat het optreden volledig leunt op de meerstemmige zang. Middenin het eerste nummer maakt de zangeres contact met het publiek, waardoor het ijs direct gebroken is. Er ontstaat een band met de toeschouwers waardoor Serelda makkelijk door haar set heen gaat. Het optreden is niet overal strak, soms misschien zelfs een beetje rommelig, maar Serelda komt ermee weg. Sterker nog: door de manier waarop ze hun optreden vormgeven, krijgt het een positieve wending. Je kijkt naar echte mensen en niet naar ‘doorgeregisseerde’ muzikanten. En wanneer ze vlak voor het laatste nummer toegeeft lastig haar emoties te uiten en met dat nummer wil vertellen dat ze om haar vrienden en familie geeft, voel je het publiek smelten. Het levert Serelda niet voor niets de Publieksprijs op.

LAURA

De eerste soloartiest op het podium, Nederlandstalig en met een forse bagage aan ervaring. Ga maar na: deelname aan The Voice of Holland, ze stond op een megapodium met Nick & Simon en werd gedraaid door 100%NL. En LAURA maakt de hoge verwachtingen meer dan waar. Met haar felgekleurd pak aan presenteert ze een set die moeiteloos switcht van ronduit vrolijke nummers naar een melancholisch liedje. Haar enthousiasme is aanstekelijk en op het moment dat ze zegt “En nu komt het meest gevreesde onderdeel van de middag, want jullie gaan meezingen”, zet ze haar lied Zoete Witte Wijn in en het publiek zingt uit volle borst mee. Haar gitaarspel sluit naadloos aan op het ritme van haar teksten en dat maakt van haar optreden een prettig geheel.

Jessy Yasmeen

Wanneer Jessy Yasmeen het eerste akkoord aanslaat op de elektrische gitaar, houdt de zaal de adem in en schuift op het puntje van de stoel. Het is een wonderlijke sfeer die Yasmeen, samen met haar drummer, creëert. Donker, dromerig, alsof ze boven je hoofd zweeft terwijl ze haar gitaar streelt en loepzuiver in je oor fluistert. Het optreden is melodieus, soms heel klein, af en toe wat meer uptempo, maar altijd in het hart van het publiek en uit het hart van Jessy Yasmeen. Ze praat alles aan elkaar met epische geluiden op de achtergrond. Ze maakt het je als publiek niet echt makkelijk, maar wanneer je je openstelt, en iedereen in de zaal doet dat, pakt ze je in. Niet alleen het publiek, maar ook de jury. Jessy Yasmeen wint de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2019.

Le Motat

Na 10 minuten optreden vraag je je bij Le Motat af: waar zit ik naar te kijken? Het is ontregelend, schurend, humoristisch, poëzie op muziek, cabaret op een melodie, Nederpop met invloeden uit de eerste obscure jaren van Doe Maar en Toontje Lager. De vraag lijkt op een bepaald moment te zijn: wat doet Le Motat, waar staat hij voor? Tegelijkertijd is die vraag volkomen onbelangrijk, omdat Le Motat je op en top vermaakt. Hij voelt zich de koning te rijk op het podium, alsof hij in de rij staat bij de kassa. Met dit verschil dat Le Motat een hoog vermakelijkheidsgehalte heeft door de dingen die hij doet. Het publiek pikt het, fronst hooguit een enkele keer de wenkbrauwen en toch… iedereen vermaakt zich. En dat is een gave waarmee Le Motat de komende jaren zeker verder komt.

Rotterdam barst van het talent, dat wisten we al, maar de finale van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam, categorie Singer/Songwriter is daarvan weer eens het nadrukkelijke bewijs.