Live-verslag: Singer/Songwriter finale Grote Prijs van Rotterdam

En de winnaar is … Jessy Yasmeen

De spanning stijgt in De Doelen, het is net na zes uur. En dan komt eindelijk het hoge woord van de jury eruit: de winnaar van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2019, categorie Singer/Songwriter is… Jessy Yasmeen. Haar overtuigende optreden sloeg in als een bom, dat kon je na de eerste tonen van haar optreden al horen. De publieksprijs ging naar Serelda.

RZLZ

Ga er maar aan staan: een uitverkochte Eduard Flipsezaal, priemende ogen en spitse oren van het publiek en dan mag je als eerste het podium betreden. Maar van spanning lijkt RZLZ geen last te hebben. Vanaf seconde één gaat de goed ingespeelde band los en kijken we naar een set die neigt naar een vleugje soul. RZLZ steekt alle energie in het spelen van de nummers en zodoende kan het publiek genieten van een lekkere gitaarsolo, strakke drums en hartverwarmende toetsen. Tel daar de fijne stem van RZLZ bij op en onder de streep keken de toeschouwers naar een mooi optreden, dat weliswaar niet in de prijzen viel, maar waarmee RZLZ verder kan bouwen aan een mooie muzikale loopbaan.

Serelda

Bij Serelda is duidelijk dat het optreden volledig leunt op de meerstemmige zang. Middenin het eerste nummer maakt de zangeres contact met het publiek, waardoor het ijs direct gebroken is. Er ontstaat een band met de toeschouwers waardoor Serelda makkelijk door haar set heen gaat. Het optreden is niet overal strak, soms misschien zelfs een beetje rommelig, maar Serelda komt ermee weg. Sterker nog: door de manier waarop ze hun optreden vormgeven, krijgt het een positieve wending. Je kijkt naar echte mensen en niet naar ‘doorgeregisseerde’ muzikanten. En wanneer ze vlak voor het laatste nummer toegeeft lastig haar emoties te uiten en met dat nummer wil vertellen dat ze om haar vrienden en familie geeft, voel je het publiek smelten. Het levert Serelda niet voor niets de Publieksprijs op.

LAURA

De eerste soloartiest op het podium, Nederlandstalig en met een forse bagage aan ervaring. Ga maar na: deelname aan The Voice of Holland, ze stond op een megapodium met Nick & Simon en werd gedraaid door 100%NL. En LAURA maakt de hoge verwachtingen meer dan waar. Met haar felgekleurd pak aan presenteert ze een set die moeiteloos switcht van ronduit vrolijke nummers naar een melancholisch liedje. Haar enthousiasme is aanstekelijk en op het moment dat ze zegt “En nu komt het meest gevreesde onderdeel van de middag, want jullie gaan meezingen”, zet ze haar lied Zoete Witte Wijn in en het publiek zingt uit volle borst mee. Haar gitaarspel sluit naadloos aan op het ritme van haar teksten en dat maakt van haar optreden een prettig geheel.

Jessy Yasmeen

Wanneer Jessy Yasmeen het eerste akkoord aanslaat op de elektrische gitaar, houdt de zaal de adem in en schuift op het puntje van de stoel. Het is een wonderlijke sfeer die Yasmeen, samen met haar drummer, creëert. Donker, dromerig, alsof ze boven je hoofd zweeft terwijl ze haar gitaar streelt en loepzuiver in je oor fluistert. Het optreden is melodieus, soms heel klein, af en toe wat meer uptempo, maar altijd in het hart van het publiek en uit het hart van Jessy Yasmeen. Ze praat alles aan elkaar met epische geluiden op de achtergrond. Ze maakt het je als publiek niet echt makkelijk, maar wanneer je je openstelt, en iedereen in de zaal doet dat, pakt ze je in. Niet alleen het publiek, maar ook de jury. Jessy Yasmeen wint de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2019.

Le Motat

Na 10 minuten optreden vraag je je bij Le Motat af: waar zit ik naar te kijken? Het is ontregelend, schurend, humoristisch, poëzie op muziek, cabaret op een melodie, Nederpop met invloeden uit de eerste obscure jaren van Doe Maar en Toontje Lager. De vraag lijkt op een bepaald moment te zijn: wat doet Le Motat, waar staat hij voor? Tegelijkertijd is die vraag volkomen onbelangrijk, omdat Le Motat je op en top vermaakt. Hij voelt zich de koning te rijk op het podium, alsof hij in de rij staat bij de kassa. Met dit verschil dat Le Motat een hoog vermakelijkheidsgehalte heeft door de dingen die hij doet. Het publiek pikt het, fronst hooguit een enkele keer de wenkbrauwen en toch… iedereen vermaakt zich. En dat is een gave waarmee Le Motat de komende jaren zeker verder komt.

Rotterdam barst van het talent, dat wisten we al, maar de finale van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam, categorie Singer/Songwriter is daarvan weer eens het nadrukkelijke bewijs.

Meer foto’s van de Singer/Songwriter finale vind je hier in het Facebook-album

Muzikant met slecht gehoor (1)

Ik maak al heel lang muziek. En ik heb een (heel) slecht gehoor. Niet zo’n fijne combinatie, maar gelukkig gaat het nog steeds redelijk goed samen. Omdat ik zeker weet dat veel meer muzikanten hiermee te maken hebben, wijd ik mijn column deze keer aan dit onderwerp. Inmiddels heb ik ruime ervaring met de uitdagingen en knelpunten. Hopelijk hebben anderen daar wat aan. En wie weet leer ik weer nieuwe dingen van anderen. Ik ben dus zeer benieuwd naar jullie reactie op deze column.

Ik zal eerst iets vertellen over mijn gehoor, daarna over de gevolgen voor het muziek maken en (in de volgende column) vervolgens over de oplossingen.

Alweer zo’n 15 jaar geleden bleek dat mijn gehoor steeds slechter werd. Dat heb je trouwens zelf niet direct door omdat het, bij mij althans en meestal, heel langzaam gaat. Je omgeving merkt het dus eerder. Maar uiteindelijk merk je natuurlijk dat je mensen steeds slechter verstaat. Na een hoortest bleek definitief dat mijn gehoor veel slechter was dan normaal. Na verder onderzoek bleek dat ik een vrij zeldzame aandoening had die otosclerose heet. Oto=oor en sclerose=verkalking.

Ik had dus verkalking van de botjes in mijn oor (hamer, aambeeld en stijgbeugel). Deze botjes verbinden het trommelvlies met het binnenvlies in het oor. Het geheel moet gaan trillen door geluid. De trilling wordt in je binnenoor ofwel het slakkenhuis omgezet in elektrische signalen en in je hersenen worden die omgezet in het geluid dat je waarneemt. Je begrijpt: als het geheel steeds verder verkalkt, trilt het niet meer voldoende en hoor je dus steeds minder. Het ‘mooie’ is dat er iets te doen is aan deze aandoening.

Ik ben aan beide oren geopereerd en heb in beide oren een mini-prothese van edelmetaal gekregen in de plaats van de stijgbeugel. Daardoor ben ik veel beter gaan horen, maar helaas niet optimaal. Daarom gebruik ik al vele jaren hoortoestellen. Heel vervelend is dat die verkalking waarschijnlijk doorgaat, maar dan in het binnenoor. Daar is helaas niets aan te doen. Mijn gehoor is na de operaties dus langzaamaan weer slechter geworden. Dat proces zal waarschijnlijk doorgaan. Daar denk ik liever niet teveel over na, aangezien er toch niets aan te doen is.

Voor de duidelijkheid: ik heb dus geen lawaaidoofheid. Dat is doofheid die je ontwikkelt door langdurige blootstelling aan lawaai. O.k., door het spelen in bands ben ik waarschijnlijk een paar decibellen aan hoge frequenties kwijtgeraakt, maar dat is bij mij niet de hoofdzaak (ik hoor juist vooral weinig middentonen, die je met name nodig hebt voor spraakverstaan). Ongetwijfeld zijn er veel muzikanten die een slecht gehoor hebben en bij de meesten zal dat komen door te hard spelen. Daar hoef je echt geen heavy metal voor te spelen. Hoe harder de muziek en hoe langer en vaker de blootstelling daaraan, hoe groter de kans op gehoorbeschadiging. Pas dus erg op met hard spelen in de oefenruimte of op het podium (of met muziek op koptelefoons)! Een beschadiging is definitief en kan niet worden verholpen.

Voor het muziek maken is deze handicap natuurlijk niet fijn. Ik hoor veel minder dan andere mensen. Mijn probleem bij het muziek maken was daarom lange tijd dat ik vooral mezelf niet goed kon horen bij het optreden. De monitor of versterker (afhankelijk van het soort optreden en de grootte van de zaal) moest dus altijd knetterhard staan, wilde ik mezelf nog een beetje kunnen horen. Dat geldt vooral bij optredens met een band. Als je in je eentje speelt, is er veel minder herrie en heb je dat probleem minder snel. Vanwege het hoge volume ging dan vaak de monitor of versterker rondzingen. Tegelijkertijd moet ik natuurlijk (extra) oppassen dat de zaak niet zo hard staat dat ik er nog wat extra lawaaidoofheid bij krijg.

Een ingewikkelde balans dus tussen niet te zacht en niet te hard. Vervelende bijkomstigheid is dat een slecht gehoor meestal betekent dat je minder goed hard geluid kunt verdragen. Ik heb in de loop van de tijd dus veel optredens gedaan waarbij ik mezelf slecht hoorde (en daardoor soms minder goed presteerde) en/of het geluid voor mij in het algemeen vreselijk was (want te hard, een grote brij). Niet bevorderlijk voor het speelplezier.

Maar gelukkig zijn er ook oplossingen. Daarover de volgende keer!