Live-verslag: Bourbon Avenue wint Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2018 (Bands)

De titel van dit verslag geeft het natuurlijk al weg en ook op social media is de uitslag al ruimschoots bekend gemaakt, maar op de vroege vrijdagavond ademden de muren van Poppodium WORM maar één vraag: wie volgt St. Solaire, de winnaar van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam Bands van vorig jaar op?

Oorspronkelijk zouden vijf finalisten vanavond strijden om de felbegeerde titel en een aantrekkelijke prijzenpot, maar finalist MASSA heeft door omstandigheden helaas moeten afzeggen. In de categorie Bands zullen vanavond aantreden: Bourbon Avenue, Djocy Santos, Laura Jorinde en Jibber Jabber & The Jams.

Opener Bourbon Avenue nam onlangs een plaat op in Boston in een poging om voeten aan de grond te zetten in het land van hun inspiratiebronnen. De Amerikaanse swing horen we stevig terug in het repertoire van de zeskoppige band. De zingende drummer is het charismatische middelpunt van belangstelling. Maar de rest van de band maakt ook een sterke indruk als ze hun lange instrumentale stukken het podium af laten swingen en de tracks lekker in elkaar over laten vloeien. Niet voor niks stond Bourbon Avenue afgelopen North Sea Jazz Festival al op de Talent Stage te spelen. Twintig minuten lang is Poppodium WORM een rokerig jazzcafé en drinken we geen bier, maar Bourbon.

Swingen kan ook op de klanken van Djocy Santos. De Kaapverdische band met zangeres Jocilene Santos brengt het zonnetje mee, maar het zijn niet alleen zomerse klanken die de band laat horen. De zangeres draagt een nummer op aan haar overleden moeder en hoewel het gros van de aanwezigen in de zaal de taal (Kaapverdisch en Portugees) niet kan verstaan, komt de emotie weldegelijk keihard binnen. Na een snik en een traan, jaagt Djocy Santos het tempo weer op. De band swingt de pan uit, maar weet de aandacht niet geheel vast te houden. Misschien is het dan toch de taalbarrière, of komt het omdat de muziek weliswaar aanstekelijk, maar toch veel van hetzelfde is.

Hoe dan ook toont het optreden van een band als Djocy Santos in de finale van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam de diversiteit van onze havenstad. Poppodium WORM schuwt doorgaans geen cultuurverschillen of bijzondere muziekgenres, maar tot nu toe was het waarschijnlijk nog nooit het decor van zulke sterke Kaapverdische invloeden.

Terwijl buiten inmiddels een wolkbreuk aan de gang is, dondert het binnen met de muziek van Laura Jorinde. De band zet alles op alles om de jury te overtuigen van hun muziek die valt te omschrijven als popliedjes met een donkere, elektronische inslag. De zangeres danst met haar heupen en golvende krullenbos alsof ze Shakira zelf is en heeft een stem die doet denken aan Tori Amos. Zelfverzekerd gaat ze tussen de nummers door de interactie aan met het publiek. Tijdens het spelen is er echter maar weinig kans om contact te maken met de fanclub op de tribune. De zware bassen laten WORM schudden op haar grondvesten, het is jammer dat deze lage tonen de rest van de muziek wat weg lijken te duwen.

Vanwege het uitvallen van MASSA hebben we nog slechts één finalist in de categorie Bands op het programma. Jibber Jabber & The Jams is een no-nonsense band die de naam waarmaakt: veel gejibber-jabber en heerlijke jams dus. De groep noemt hun muziek ‘surf punk ’n roll’ die klinkt als The Sonics, Jay Reatard en Guantanamo Baywatch, maar op het podium van WORM zijn ook gelijkenissen met Ty Segall, Thee Oh Sees en de zelfspot van Mac DeMarco te zien en vooral te horen.

Drie heren op drums en gitaar spelen zichzelf met de tong uit de mond in het zweet terwijl de klein gebouwde en goedlachse dame op de bas het wat rustiger aan doet maar bij vlagen een verrassende dijk van een stem laat horen. Dit jaar kwam ep Liberté Toujours uit en werd de band geselecteerd voor de Popronde. Het viertal timmert flink aan de weg naar succes, of ze er nu vanavond met een prijs vandoor zullen gaan of niet.

Na Jibber Jabber & The Jams gaat de jury in beraad. Om de aandacht van het wachten af te leiden, speelt de winnaar tijdens het juryoverleg. St. Solaire laat horen hoe een overwinning kan klinken. Ingetogen, melodieus en totaal anders dan de finalisten van vanavond, stijgt de spanning in de zaal. Zou de jury zijn gevallen voor de swingende Bourbon Avenue, tropische klanken van Djocy Santos, elektronische beats van Laura Jorinde of toch het aanstekelijke gitaargeweld van Jibber Jabber & The Jams?

Na een rommelige opkomst waarin alle bands het podium op geroepen worden is het moment dan eindelijk daar. De Publieksprijs die tot stand is gekomen door middel van stemmen via het internet is dit jaar weggelegd voor Bourbon Avenue. En de jury onthult dat de Sena Perfrormers Grote Prijs van Rotterdam van 2018 is gewonnen door, jawel, óók Bourbon Avenue. “We waren gecharmeerd van het warme stemgeluid van de vocalist, samen met het opzwepende bandgeluid zien wij een plek weggelegd voor deze act in het muzieklandschap.”, aldus de driekoppige jury. Bourbon Avenue gaat naar huis met twee bossen bloemen en een indrukwekkend prijzenpakket waaronder opgeteld € 1250,- , een waardebon van € 250,- te besteden in de winkel van Keymusic Rotterdam, media-aandacht en natuurlijk de titel Winnaar van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2018. Gefeliciteerd!

Copyright foto’s: Marc Nolte Photography

Meer foto’s vind je in het speciale Facebook-album hier.
Meer over de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam vind je hier.

En dan denk je dat je het snapt… nou, mooi niet!

Alweer een aantal jaar zwem ik meerdere keren per week. Wat begon als wekelijks een uurtje ontspannen, groeide uit naar zo’n 4 keer per week serieus sportief bezig zijn. Om mezelf te motiveren en om een doel te hebben, doe ik af en toe mee aan een open water zwemevenement. Dit jaar zwom ik 4 kilometer. Dat ging aardig. Maar ik wist ook dat er nog veel te verbeteren valt.

Technisch gezien mankeert er namelijk nogal wat aan mijn borstcrawl-techniek. Of beter gezegd: mijn eigen zeer vrije interpretatie daarvan. Ik heb namelijk nooit geleerd hoe je goed borstcrawl moet zwemmen. Met andere woorden: ik doe maar wat.

Als je maar vaak genoeg oefent, word je uiteindelijk echt wel sneller. En dan lijkt het op een gegeven moment of je best wat kunt. Maar om opnieuw een stap vooruit te maken, had ik meer nodig. En daarom gaf ik me op voor een borstcrawl-cursus. Voor beginners. Zodat ik stap voor stap de juiste techniek kan leren.

Tijdens de eerste les werd ik me pijnlijk bewust van mijn tekortkomingen. Bij het oefenen van de correcte beentechniek kwam ik geen centimeter vooruit. Ik trapte me een ongeluk, lette op buikspieren en lichaamshouding, maar er gebeurde helemaal niks.

Ik voelde me een beetje een peuter die met geweld een driehoekig blokje door een vierkante opening probeert te duwen. Je kunt nog zo hard pushen, maar daar schiet je niks mee op. Niet echt motiverend, aangezien ik met de beentechniek die ik mezelf heb aangeleerd een redelijk tempo kan realiseren. Het voelde als een enorme stap terug.

Toen ik een dag later in het zwembad zelf aan het oefenen was, bedacht ik me dat dit eigenlijk precies is wat muzikanten ook vaak ervaren. Ze hebben zichzelf allerlei dingen aangeleerd. En die werken vaak ook wel een beetje. Maar om echt goede resultaten te boeken, is er meer nodig.

En dan kan het zomaar zijn dat het in eerste instantie lijkt of je er helemaal niks mee op schiet. Omdat het eerder slechter gaat dan beter. Want je beheerst de technieken nog niet. Die moet je dus eerst onder de knie krijgen, voordat je vooruitgang gaat zien.

Gelukkig gaat dat meestal best snel. Als je niet meteen de handdoek in de ring gooit, tenminste. En vertrouwen blijft hebben in de deskundigheid van je leraar EN in je eigen kunnen. Ook een beetje geduld is handig. Ik kan je vertellen dat ik inmiddels al veel dichter bij een correcte beentechniek ben. Het gaat nog niet zo heel snel, maar ik kom wel degelijk vooruit. En dat na 1 les 😉