Zo kan je, na een paar jaar samen in de oefenruimte gestaan te hebben, er plotseling achter komen dat je nóg een gedeelde passie heb. Maar niet één waar je als rechtgeaarde punker gemakkelijk voor uitkomt. Na het gebruikelijke ”Ga je nog wat doen in het weekend?” kwam er schoorvoetend uit dat het songfestival onze grootste gemene deler is.
Sinds een jaar of tien strijd ik met een aantal vrienden bij mij thuis om de ‘Conrad’ een DIY bokaal voor de grootste songfestivalkenner. Steevast een gezellig avondje met veel drank en ongezouten commentaar op de jurken, de muziek en de danspasjes.
De rest van de band keek bedenkelijk, maar toen ik naar de drummer wees met de woorden “hij doet ook mee” was het hek van de dam. Onze gitarist, old skool punk in hart en nieren, bleek het songfestival elk jaar te kijken in de plaatselijke gaybar. Met het aansluiten van de zangeres was het jaarlijkse banduitje een feit. Zo zaten we met onze hele band en aanhang zaterdagavond voor de televisie “Hup Duncan” te roepen.
Het werd een gedenkwaardige avond, niet alleen door de gezelligheid of winst van Duncan maar vooral door de songfestivalkennis van sommigen in de kamer. Er kwamen weergaloze feitjes en weetjes uit de hoge hoed; zo is de kleding van Duncan bijvoorbeeld gemaakt van een 100 jaar oud laken!
Maar het heeft ons ook op een geniaal idee gebracht. Toen iemand tijdens een verhitte discussie over de zangkwaliteiten van Serhat uit San Marino zei “jullie kunnen daar ook staan”, keken we elkaar aan met een twinkeling in de ogen.
Helleveeg is ook een mooie naam als inzending voor Nederland, ik denk dat dit al gauw een paar punten extra oplevert, in ieder geval van België. Het is ook niet verkeerd om als band eens een andere richting in te slaan. Ik krijg er meteen zin in, zo kunnen we ook eens danspasjes instuderen en hoeven we ons over de PA geen zorgen te maken want alle instrumenten worden geplaybackt en in de microfoon stoppen we een autotune. Komen we ook meteen van die Helleveeg sjaaltjes af waar we er nog een paar honderd van hebben liggen. Ook kunnen we band shirts aan en eindigen met een Ronaldo sprong, rug naar het publiek en wijzend naar onze naam op de rug. Ik zie een juichende oranje menigte voor ons.
Het is wel jammer dat we niet op Schiphol kunnen aankomen, net als Duncan. Dat heeft hij toch maar mooi weer verpest voor ons.
Wordt vervolgd…
Richard Rotteveel maakt Glampunk met Helleveeg en Nederstoner met Zombie Waiste. Dagboek van een band is een soapcolumn met twee dikke knipogen en veel herkenbare situaties voor de doorsnee muzikant. Het beschrijft de perikelen van de Leidse band Helleveeg en legt ze langs de meetlat van de gemiddelde wereldartiest. Onder de naam Riesrot schrijft hij verhaaltjes, columns of blogs, vaak voetbal of muziek gerelateerd en te vinden op zijn website.
