De Popronde is het grootste reizende festival van Nederland; 12 weken. 100 acts. 42 steden. Zo’n 1700 optredens op 700 locaties. Jaarlijks melden ongeveer 1400 acts zich aan, waarvan er 100 worden geselecteerd door 200 sleutelfiguren uit de Nederlandse muziekindustrie. Tijdens Meet The Pro #57: Popronde How-To Guide nam Chris Moorman (Hoofd Marketing & Communicatie Popronde) het publiek mee in de cijfers en de structuur, waarna Francis Pronk (Coördinator Popronde Rotterdam), Berber Dietvorst (BERBER), Wesley Fransen (Keenan Mundane) en Michaela Nitsotoli (Death Sells) de theorie aanvulden met praktijkverhalen. Melody was erbij en schreef het volgende verslag!

De centrale vraag van de avond: ben je er klaar voor?

Motor of zwembad?

Chris introduceert twee beelden. De Popronde als motor, of als zwembad. Een motor gebruik je als je al meters hebt gemaakt en klaar bent voor de volgende stap: veel gespeeld, releases uitgebracht, misschien een EP of album op de plank. Een zwembad is er om te experimenteren: nieuw project, nieuwe vorm, minder druk.

“Denk goed na”, benadrukt hij. “Soms kun je beter een jaartje wachten.” De boodschap is helder: maak een plan. Waar sta je over drie jaar? Wat breng je uit? Wat gebeurt er ná de Popronde? Wees concreet, wees specifiek, maak keuzes in de tracks die je instuurt. “Welke band die alles combineert heeft het ooit gemaakt?” vraagt Chris retorisch. Presentatie is geen detail.

Hoe presenteer je jezelf?

Chris vraagt aan de panelleden hoe zij hun inschrijving hebben aangepakt.
Berber: “Ik had een Canva-A4 gemaakt met tien redenen waarom ik mee moest doen. Mijn branding zat erin, wie ik ben, wat ik maak en wat ik na de Popronde wilde bereiken. Ik vond het ook gewoon leuk om het zo vorm te geven.”

Wesley pakte het visueel aan: “Ik had een one sheet als een soort opstel, zwarte achtergrond, witte tekst, tof lettertype. Mijn image moest eraf spatten. En ik had duidelijk opgeschreven voor wie ik muziek maak.”

Michaela was met Death Sells minder “fancy pantsy”, maar wel strategisch: “Wij hadden het als een verslag opgesteld. Met duidelijke doelen, een stappenplan, welke festivals we wilden spelen, wat wij voelen en wat we hopen dat mensen voelen bij onze muziek.”

Eerste herinneringen

Als Chris vraagt wat er als eerste in hen opkomt bij de Popronde, wordt het persoonlijk. Wesley hoeft niet lang na te denken: “De gare plekken. Oh, we spelen hier? Oké, let’s go. Soms sta je in een supermarkt of in een bruine kroeg waar ineens wordt gemosht. Die plekken waren het vetst om te spelen.”

Berber herinnert zich de extremen: “Een paar hele leuke shows, en ook een paar van: wat zijn we hier aan het doen? Maar ik deed het met mijn allerbeste vrienden. Zelfs als je met al je spullen door de stortregen loopt naar een shitty gig, schept dat een band.”

“Dat je om drie of vier uur ’s nachts thuiskomt. En de geur van Red Bull. Ik neig nu eerder naar Monster”, vertelt Michaela lachend.

Francis ziet vooral de stad tot leven komen: muziek in de Markthal, een schoenenwinkel op de Nieuwe Binnenweg met een bar erin, zelfs optredens bij Popunie. “Eens per jaar wordt alles een podium.”

Overleven tijdens het touren

Berber vat het nuchter samen: “Koffie.” Maar ook routine. “Je ontwikkelt een standaard voor hoe je je mentaal voorbereidt. Je praatjes tussendoor gaan steeds makkelijker, gewoon omdat je het zo vaak doet.”

Michaela was voorbereid: “Ik had een eigen Popronde EHBO-kit. Extra snaren, maar ook een stoomapparaat voor mijn stem. Warm op. Zorg goed voor jezelf.”

Wesley leerde iets anders: “Embrace the awkwardness. Als mensen in een atelier gewoon lekker zitten, moet je ze niet forceren om los te gaan. Lees de energie van de zaal.”

 

Promo en zichtbaarheid

Op de vraag of ze actief promo maakten, verschillen de antwoorden. Wesley hield het basic: “Popronde is zo’n naam, er komt toch wel publiek. Een goede foto en een goed verhaal waren genoeg.”

Berber ging all-in op socials. Ze kondigde clusters van shows aan, maakte vlogs en speelde slim in op opvallende locaties. “Dat ik in de Hema moest spelen vond ik zo grappig dat ik daar een heel ding van heb gemaakt.”

Michaela werkte met gerichte advertenties per stad. “We boosten op dinsdag of donderdag voor het weekend. Blijf posten, DM’en, pluggen. Mensen willen zien wie je bent, niet alleen je muziek.”

Francis voegt een praktische frustratie toe: lees de mails die je krijgt. “We sturen alle informatie naar je als act. Als je dan alsnog appt met ‘Wat is het telefoonnummer ook alweer?’, dan is dat gewoon zonde.”

Team, netwerk en doorpakken

Wesley had nog geen team, maar wel gesprekken. “Via de Popronde vond ik mijn boeker en distributeur. Die had ik zelf uitgenodigd voor mijn shows.”

Berber werkte met een Excelbestand vol contacten en stuurde gerichte uitnodigingen via LinkedIn, een maand van tevoren en een reminder een week ervoor. “Houd bij wie iemand is, waar die woont en wat die doet.” En ja, er kwamen shows uit voort. Clubshows, voorprogramma’s, nieuwe samenwerkingen. Maar Michaela waarschuwt: “Popronde is maar een stap. Je moet blijven schrijven, opnemen, promoten. Het is niet chillen en optreden en that’s it.”

Schrijven tijdens de Popronde

Berber schreef één lied, over het missen van haar vrienden. “Mijn creëren stond op een laag pitje. Ik was vooral bezig met spelen en promoten.”

Michaela deed het tegenovergestelde: “Wij hebben tijdens de Popronde ons album geschreven. Dat komt in april uit. Je groeit zo hard als muzikant.” En daar komt haar strategische tip: “Na de Popronde een album releasen is een hele goede marketingact. Als je in maart of april uitbrengt, pak je het momentum mee.”

Wesley testte zijn beats waar hij nog niet zeker van was live uit. Wat aansloeg, werkte hij verder uit. Releases tijdens de Popronde hielpen bij de promotie.

Direct afvallen en selectie

Later op de avond komt de vraag: wanneer schrijf je een act meteen af? Francis is eerlijk: “Als ik een Bcc-mail krijg zonder intentie, alleen ‘Wij willen graag in Rotterdam spelen want het is een leuke stad’, dan haak ik af. Maar met een goed plan is er voor bijna elke act wel een plek.”

Chris vult aan dat commissieleden verschillend luisteren. Sommigen beslissen binnen dertig seconden, anderen lezen eerst de bio. Niveau is doorslaggevend, maar richting ook. Te veel stijlen kunnen overkomen als gebrek aan sturing.

Over gage is hij duidelijk: de selectiecommissie ziet dat bedrag niet. Dat wordt pas later besproken en is dus ook niet relevant voor de selectie.

Selectiecommissie benaderen: slimme zet of slechte zaak?

Het gesprek verschoof daarna naar zichtbaarheid tijdens de selectieperiode. Chris benadrukte dat Popronde een middel is, geen doel op zich. Wie in maart of april een release plant, stuurt daar gewoon een persbericht over uit. Zichtbaar zijn met je werk is iets anders dan lobbyen, vindt Chris.

Michaela plaatste daar een kanttekening bij: er wordt toch gewaarschuwd om selectiecommissieleden niet te benaderen? Chris nuanceerde dat verschil. Rechtstreeks mailen met de boodschap dat je graag geselecteerd wilt worden werkt averechts. Maar relevante communicatie rond een release of activiteit hoort bij professioneel artiestenbeleid, ongeacht wie er meeleest. De rode draad: werk vanuit je bredere strategie, niet uitsluitend vanuit je Popronde-aanmelding.

Praktisch: video, speeltijd en PA

Er is een vraag vanuit het publiek over wat voor soort video je het beste kunt gebruiken voor je inschrijving: Voor boekers kan een showreel met highlights handig zijn, zegt Francis. Voor de selectiecommissie werkt één volledige liveshow vaak beter. Shots van het publiek helpen, mits ze oprecht zijn.

Verder nog wat praktische tips: Speeltijd ligt meestal tussen de 30 en 45 minuten, soms richting een uur. Flexibiliteit is key. En een eigen PA? Dat kan voordelen hebben. Je weet wat je krijgt en je maakt vrienden met coördinatoren. Maar wees duidelijk in je rider wat je nodig hebt per bezetting.

De laatste tip

Om de avond af te sluiten stelt Chris de panelleden de vraag: Wat is de ene tip die je zou geven om geselecteerd te worden of de Popronde te rocken?

Wesley: “Je muziek moet gewoon goed zijn. Hoe het is opgenomen, hoe het in elkaar steekt, je artwork en je show. Onderscheid je daarin.”

Francis: “muziek is het belangrijkst, maar plannen en ambitie tellen ook mee.”

Berber: “Neem merch mee. En maak je showmoment speciaal.” Ze vertelt over haar nummer Egoïstische Wens, waarvoor ze een doosje met een gat erin meenam, een soort wensput waarin mensen hun aller lelijkste gedachten konden stoppen, dingen die ze niet hardop durven uitspreken. “Dat onderscheid je als act.”

Michaela sluit af met drie woorden: “Plannen, plannen, plannen.” Denk vooraf na over je merch, je onderlinge dynamiek, hoeveel shows je aankunt. “Je gaat elkaar vier maanden lang veel te veel zien.” En vergeet de post-Popronde-dip in december niet. “Blijf doorgaan.”

Chris’ laatste oproep is praktisch: “Stel vragen! Als je geselecteerd wordt, wacht niet af. Vanaf 6 mei moeten je plannen al lopen.”

De rode draad van de avond was helder: weet waar je naartoe werkt, maak een concreet plan en zorg dat je verhaal klopt. Popronde is geen doel op zich, maar een katalysator voor acts die klaarstaan om door te pakken.

Let op: de inschrijving voor Popronde 2026 sluit op 1 maart! Dus wil je je inschrijven? Wacht dan niet te lang!