Van 25 tot en met 29 mei 2016 tourde het Rotterdamse Standup ’69 door Engeland en Wales. In november had de band al een voorproefje van het tourleven aan de andere kant van het kanaal mogen ervaren, dus vol verwachting en goede moed stapte het trio (zangeres Emmy Kadee, gitarist Willem-Pieter Zoutendijk en drummer Bruno Vogel), aangevuld met boeker Ben Ascherman en fotografe Christel de Wolff op de vroege woensdagochtend in de bus.

25/5 //  West Street Ale House // Sheffield
De eerste stop is Sheffield. Na ellendig lang rijden, ondervinden we meteen het eerste verschil tussen Nederland en Groot-Brittannië: Het is in Engeland heel gebruikelijk om géén huisnummer te vermelden in een adres. In de stromende regen zoeken we ons zodoende rot in de langste winkelstraat van de universiteitsstad. Uiteindelijk vinden we de West Street Ale House en worden daar heel hartelijk ontvangen. Het podium lijkt in eerste instantie niet veel – het is gelijkvloers en met een porseleinkast en divers meubilair is het meer een huiskamer dan een podium waarop gerockt kan worden. Echter, als het spul eenmaal staat, ziet het er allemaal al veel beter uit.

Terwijl we wachten op ons eten, dat is besteld bij de lokale snackbar, warmt een lokale band het aanwezige publiek vast een beetje op. Echter, als deze band is uitgespeeld, is het eten nog steeds niet gearriveerd. Op een lege maag dan maar, bijten we het spits van hun tweede UK tour af. We zetten een fijne set neer, die de lat hoog legt voor de rest van de week.

Na het optreden is er nog steeds geen eten. En dus neemt de geluidsman, bij wie we ook zullen overnachten ons midden in de nacht mee naar een pizzatentje waar we – ondertussen uitgehongerd – een zestal moddervette pizza’s naar binnenwerken. Een kwartiertje lopen zou het zijn naar het huis van Craig, maar we doen er met onze spullen een stuk langer over. De beloning mag er echter zijn. Zijn appartement is gevestigd aan de bovenkant van een heuvel en daar wacht ons een flinke kamer waar onze luchtbedjes precies in passen. Dit is al zóveel luxer dan vorig jaar, toen sliepen we de eerste nacht tussen verhuisdozen in een bevroren appartement. Voorlopig hoor je ons dus niet klagen.

26/5 // Instore Studio 54 + The Brewhouse // Warrington 
De volgende dag pakken we het slimmer aan. Zonder onze slaapspullen dalen we eerst af naar het centrum van Sheffield. En terwijl we de instrumenten halen uit het West Street Ale House, haalt Bruno de bus van de parkeerplaats. Hem staat nog een verrassing te wachten: tien minuten te lang geparkeerd à 25 pond. Toch mag dat de pret niet drukken, de verpakking van de boete is een leuk aandenken aan Sheffield.

Bovendien hoeven we ons niet druk te maken over deze onverwachte kosten, want enkele uren later zouden we arriveren in Warrington, waar geluidsman-en-activist Phil ons meteen afhelpt van het bewijsstukje met de woorden: “Oh nee hoor, don’t worry, dat fix ik wel”. De beste man heeft naar eigen zeggen al genoeg ervaring met dit soort zaken.

Voordat we Phil echter ontmoeten in The Brewhouse, hebben we nog een andere stop: Studio 54. In deze Tattoo/kapperszaak zou Standup ’69 tegen het einde van de middag een akoestische instore spelen. Het vinden van Studio 54 was niet gemakkelijk. De Oxford Street in onze gegevens bleek helemaal niet te bestaan in deze stad. Na dan maar een kijkje genomen te hebben aan de Oxford Road, komen we er – door data aan te zetten op onze telefoons – achter dat de autocorrect van onze contactpersoon een X had gemaakt van de R in Orford Street.

De akoestische show voelt voor de band een beetje gênant, Niet dat het slecht is, integendeel! Maar het publiek is ronduit respectloos, loopt weg, praat er door heen en is met van alles bezig behalve kijken naar Standup ’69. Wel is het fijn om een plek als deze te hebben om even wat tijd te doden, zodat we niet de hele tijd rondom onze bus hoeven te hangen. Na de nodige ‘haircuts’ en een feestmaal vertrekken we naar The Brew House, amper vijf minuutjes rijden.

Bij de venue aangekomen ontmoetten we de Phil’s – eentje achter de bar en de ander achter de geluidstafel. Vooral die laatste maakt een blijvende indruk. Niet in de laatste plaats vanwege de al genoemde truc met de parkeerboete, zijn hele voorkomen is bewonderenswaardig: een man van in de vijftig, loopt er bij als een jonge hond. “Ga maar zitten en relax!” lacht hij ons toe. En terwijl hij het podium in gereedheid brengt, nemen wij dus plaats op de comfy banken en genieten ons eerste biertje.

Na de soundcheck neemt Phil ons mee om wat te eten te gaan halen. De akoestische gear nog voor het grijpen evenals de speciaal voor deze tour gedrukte flyers, lijkt dit de ideale gelegenheid om de stad in te gaan om publiek te lokken naar het optreden vanavond. De band stapt mijlenver buiten hun comfortzone, als ze zich een weg door de plaatselijke koopgoot spelen. Met het risico weggestuurd te worden gaat het trio zelfs het busstation en aansluitende winkelpassage binnen. De ronde eindigt bij een kleine snackbar waar de tweede take away van de tour wordt gehaald.

Dat was niet zo’n goed idee: het traditionele Britse fast food ‘Fish & Chips’ is weliswaar prima te eten, maar hongerig eten we allemaal te veel en te snel waardoor we alle vijf vol en misselijk zijn. En dat nét voor het optreden: kermend klimt het drietal op het podium voor wat nogal een moeilijke gig zou kunnen worden.

De band herpakt zich echter snel en zet een prima show neer op het podium van het melancholische Warrington. Hoewel er wederom niet veel publiek is komen opdagen, zijn de aanwezigen wel heel enthousiast. En terwijl Money van Pink Floyd begint te spelen, vormt er een rijtje voor de merchandise tafel waar cd’s en T-shirts worden gekocht met flinke flappen.

Eenmaal in geluidsman Phil’s woonkamer, moeten we hem een beetje teleurstellen: we mogen dan uit Nederland komen, zijn geplande wietfeestje zit er niet in. Als blijkt dat we niet allemaal aanstalten maken om de vers gedraaide joint aan te pakken is een discussie over Nederland als drugsland onvermijdelijk. Het is een onderwerp dat de rest van de tour nog veel aan bod zou komen.

Na de enorme hoeveelheden fish ’n chips van de vorige dag hadden we gezworen nooit meer te eten. Echter, als Phil de volgende morgen – al even vrolijk als daarvoor – een ‘full English breakfast’ voorschotelt eten we ons bordje méér dan leeg.

27/5 // Percy’s Café Bar // Whitchurch
Afscheid nemen van onze fantastische gastheer valt een beetje zwaar. Tegenover het afscheid van de één staat het weerzien met de ander in het vooruitzicht. Na een niet al te lange rit arriveren we in Whitchurch. In Percy’s Cafe Bar, gelegen in dit stadje had Standup ’69 tijdens de tour in november een zodanig goeie indruk achtergelaten dat ze het nu tot hoofdact van de avond hebben geschopt.

De kroeg – liefkozend Percy’s genoemd – voelt als thuiskomen. Ook staat er voor het eerst een ‘normale’ maaltijd op ons te wachten. Weliswaar zijn we tot nog toe niet omgekomen van de honger, maar het was goed om na alle vette happen en het prijzige plastic eten van een tankstation, weer gewoon op wat pittige groentes te kunnen bijten.

Percy’s wordt gerund door een in antiek handelend echtpaar dat er een bijzondere stijl op na houdt. Zo eten we onze vitamientjes aan een tafel uit een mortuarium en in de woonkamer maken we kennis met ‘Ruberta’ een écht skelet uit de Victoriaanse tijd.

In dit decor ontmoeten we de support van de avond, het Koreaanse Patiens. Zij spelen flink aanwezige K-Punk die niet iedereen even goed kan waarderen. Daarna is het de beurt aan Standup ’69. Optreden op het buitenpodium van Percy’s is nu een stuk aangenamer dan vorig jaar, toen moest de band met winterjassen aan spelen terwijl het even daarvoor zelfs had gesneeuwd! Dit keer is het rond de 22 graden, dat in Noord-Engeland ongeveer gelijk is aan een hittegolf.

De lichtshow is zo agressief (compleet met lasers en stroboscopen), dat de plaatjesschieter van dienst zich moet terugtrekken in de keuken van het excentrieke echtpaar. Misschien is het allerleukste van touren wel dat we bij mensen over de vloer komen. In een korte tijd kun je hen ook echt leren kennen. Na het optreden schuift de band al snel aan de macabere keukentafel en uit alle hoeken van de kamer komen flessen drank tevoorschijn.

Het feest zet zich voort in het huis van Shane, in de vorm van een verkleedpartijtje, ellenlang matrassen opblazen en een heuse verjaardagstaart. De verjaardag van de fotografe is dan al meer dan een week geleden, maar bij het zien van de moeite die onze Britse vriend heeft gedaan is ze gewoon nóg even jarig.

28/5 // Kazbar Rock Club // Llanelli
’s Morgens staat ons een onhandige verrassing te wachten. Het binnenplaatsje voor Percy’s is plotseling veranderd in een bruisende braderiemarkt en dus kunnen we met geen mogelijkheid de bus voor de deur zetten. Zodoende moeten enkele tientallen meters en mensenmassa’s overbrugd worden met het zware materiaal en rolkoffers die alle kanten opgaan behalve de goeie. Na een stop bij de supermarkt, waar we de nodige koffie en boterhammen inslaan beginnen we aan een lange reis richting het zuiden.

Whitchurch blijkt vlak aan de grens te liggen, want al na een paar kilometer rijden we Wales in. Meteen ontstaat er verwarring: Niet alleen wordt er in Wales een andere taal gehanteerd, deze komt ook nog eens in de verste verte niet overeen met het Engels. Lichte paniek slaat toe wanneer we in ‘the middle of nowhere’ een wegopbreking tegenkomen en een heel stuk terug moeten. Met die typische smalle weggetjes in Groot-Britannie wil je niet hoeven keren en daarom stellen we stoer: “wij zijn groot, als er een tegenligger komt, gaat die maar lekker zelluf aan de kant!” Maar nog geen minuut later krijgen we de schrik van het weekend als er opeens een auto met caravan voor onze neus opdoemt.

Wales is prachtig: we passeren heuvels en meren (en een hoop schapen). Terwijl er klassieke muziek uit onze autoradio klinkt, wordt het uitzicht een soort Droomvlucht. Llanelli (spreek uit: Gglaneggli) ziet er wat minder sprookjesachtig uit.

In een verpauperd badplaatsje aan de zuidkust van Wales vinden we met wat moeite de Kazbar. De venue ziet er uit alsof het nog niet heel lang geleden nog een restaurant was en leent zich eigenlijk weinig voor bandavonden, maar de Welshmen doen hun best. Een paar opgeschoten gasten runnen de tent. Bij binnenkomst hebben er twee al ruzie en schelden ze elkaar de huid vol. “Welkom in Wales!” roept de derde bij het zien van onze ontzette gezichten.

Dit zijn niet de enige vreemde snuiters in het land van de Kelten. Als het publiek langzaam binnen druppelt, concluderen we al gauw dat Llanelli het ‘Geordie Shore’ van Wales moet zijn. Op veel te hoge hakken, wankelen de dames voorbij. Drinken, kotsen, nog meer drinken, dat is hun core-business. Op een enkeling na is het publiek vanavond dan ook niet gekomen om een band te zien optreden. Dat is jammer, want ondanks wat technische moeilijkheden, zet Standup ’69 opnieuw geen slechte show neer.

Wat een vreemde plek is die Kazbar. Halverwege de set staat er opeens een meisje op het podium. Ze komt door een deur aan de zijkant. Geluidsoverlast – zelfs tijdens het optreden – verraadde al dat er naast de Kazbar een nachtclub zit, maar we staan pas écht gek te kijken als de enige toegang tot de buren via ons podium blijkt te gaan.

Na het optreden verblijven we vooral buiten. Na al een aantal dagen op elkaars lip te hebben gezeten zit de stemming er even niet zo goed meer in bij de band en moeten er wat frustraties uitgesproken worden. Daarnaast is het binnen al helemaal niet om uit te houden. Een hard-rock coverband speelt twee-en-half uur(!) en het is veel te warm binnen. Bovendien zitten we liever buiten omdat we een beetje vrezen voor onze bus in deze vreemde wijk. Ons vermoeden is niet onterecht wanneer we twee gasten betrappen die tegen onze bus staan te plassen. Gelukkig blijft de schade verder beperkt.

Midden in de nacht rijden we achter een ander bandbusje aan naar een nabijgelegen plaatsje. Op het laatste moment hebben we kunnen regelen dat we bij bandleden van de coverband kunnen slapen. Hun drummer woont nog thuis, maar zijn ouders zijn op vakantie en er is dus ruimte zat om het vijfkoppige gezelschap op te vangen. Het was al licht voordat we aankwamen bij het huis en na een veel te korte nacht, krijgen sommigen van ons de schrik van hun leven als ineens de vader des huizes bijna letterlijk met de deur in huis valt. Op zijn beurt moet de beste man ook wel geschrokken zijn, hij stampt naar boven en vraagt zijn zoon om uitleg. Die weet hem een beetje te sussen zo blijkt, want als de man beneden komt is hij een stuk milder. “Just go back to sleep,” beveelt hij het meisje dat met wijd opengesperde ogen op de leren driezits ligt. Onze fotograaf echter, doet geen oog meer dicht.

29/5 // Odin’s Rock Club // Ebbw Vale
Onhandig, want op de laatste tourdag doen we verre van rustig aan. Met wederom prachtig weer, reizen we af naar Ebbw Vale en omdat we daar ook nog geen slaapplekken hebben besluiten we de Eurotunnel te bellen om te zien of we onze oversteek kunnen vervroegen. Dat blijkt mogelijk en dus spreken we af dat we vanavond direct na het optreden richting Folkestone zullen rijden.

In Ebbw Vale speelt Standup ’69 vanavond opnieuw met een hardrock coverband. Ditmaal in Odin’s, een sportkantine met podium. Het is volle bak als we er aankomen, blijkbaar is er net een wedstrijd gespeeld.  Anders dan verwacht bij een gelegenheid als deze, ziet het podium er prima uit. Ook met het geluid is niks mis. De geluidsman vertelt dat hij geluid heeft gedaan van verschillende bands op het Glastonbury festival, dus aan hem zal het vanavond niet liggen.

Moe weet Standup ’69 toch het best mogelijke van zich te geven. De kantine is gezellig druk en het lijkt erop dat het publiek de eigenzinnige klanken van de Nederlandse band wel kan waarderen. Als zangeres Emmy even later met cd’s rond gaat zijn er echter maar weinig geïnteresseerden. Jammer, de voorgaande dagen – zelfs met veel minder publiek – vond de merchandise veel meer aftrek.

Na nog wat beleefdheidspraatjes stappen we in de bus. Onze trein staat pas om half 7 de volgende ochtend gepland, maar in Ebbw Vale is verder niets te doen en Standup ’69 is er helemaal klaar mee. Het blijkt een uitkomst om ’s nachts te rijden. Anders dan de vorige keer, passeren we Londen zonder ook maar een minuutje oponthoud en al om half 4 staan we voor de slagbomen. Veel te vroeg natuurlijk en dus doden we de tijd op deze grensovergang.

Eenmaal in België regent het pijpenstelen. Toch grappig, wij spenderen een week in het natste land van Europa en hebben een week lang zon en als we bijna thuis zijn halen we de gemiste regen ruimschoots in. Terwijl de ruitenwissers over de voorruit striemen en we weer met oude vertrouwde euro’s kunnen betalen bij een tankstation beseffen we het pas: de tweede UK Tour van Standup ‘69 zit er op. Hoewel iedereen naar wat privacy en hun eigen bedje verlangt, vinden we het stiekem toch ook wel jammer dat het avontuur alweer voorbij is. Rest ons alleen nog te zeggen: bedankt Engeland en Wales, voor de leuke ervaringen en bijzondere momenten. Oh en: “thanks for the weather!”

Wil je op de hoogte blijven van de muziek en avonturen van Standup ’69? Volg ze dan op Facebook. Meer informatie over de band vind je op hun website.

Binnenkort kun je Standup ’69 live zien op deze plekken:
21 juli // Rotown, Eendrachtfestival // Rotterdam
27 aug // Knuffelbeerfestival // America (NL)
23 sep // Kaffee ’t Hof // Middelburg

tekst en foto’s: Christel de Wolff

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie’s Music Export Rotterdam.