Tourverslag: Iguana Death Cult SXSW 2019

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Iguana Death Cult toerde af naar SXSW in Austin, Texas om een aantal showcases te spelen op het grootste showcase festival ter wereld.

‘’Gasten, ik ben een half uur later. Ben in de verkeerde trein gestapt.’’ De dag begon zoals gewoonlijk weer met een 1-0 achterstand voor Jeroen. Terwijl hij met zijn ene oog op de steeds kleiner wordende klok van Rotterdam Centraal keek viel de ander nog net niet van vermoeidheid uit zijn kas; 06:23. Gelukkig was hij ruim op tijd van huis vertrokken dus als dat alles was moest het helemaal goed komen.

Ze gingen nota bene naar Amerika; the land of opportunity! Effe doorbreken, effe die eeuwige bandwedstrijd domineren. Want muziek is oorlog. Laat je nou niks wijs maken door deze of gene, jouw band is wreed en de rest moet kapot. Iguana Death Cult was bij de laatste selectieronde geselecteerd voor SXSW, het grootste showcase festival ter wereld wat jaarlijks in Austin, Texas werd georganiseerd, en zou daar uiteindelijk negen shows spelen.

Nou hebben we wel vaker op showcase festivals gespeeld maar dit voelde toch echt wel als het neusje van de zalm. Niet alleen omdat het in Amerika was, wat stiekem toch wel de natte droom van menig muzikant is, maar ook omdat we deze keer een missie hadden. Onze tweede plaat was af en we wilden mikken op de sterren wat labels betrof. We waren dan ook in contact geraakt met een label uit Los Angeles, die enthousiast waren over de plaat en ons graag eens live wilde zien, dus de gezonde spanning zat er goed in.

Daar stonden ze hoor, de helden, bij de Burger King van Schiphol Airport. Ari, Tob, Jus, Bas de manager en onze nieuwe toetsenist / percussionist / backing-vocalist / triangelist Jimmy de Kok, leuke naam voor als je naar Amerika gaat. “Gasten!” “Reek!” “Wreed!” “Wreeeed!” “V-v-v-Wrreeeddd!!”. Riepen ze bij gebrek aan communicatievaardigheden. Bij het inchecken bleek dat Jeroen bij het aanvragen van zijn ESTA, het visum, het documentnummer van zijn paspoort verkeerd had in gevuld. 2-0 voor de almachtige vader. “Sorry meneer maar u zult uw ESTA opnieuw aan moeten vragen en eventueel een vlucht later moeten nemen.” Het zweet brak hem uit en aan zijn vriend Ari, die nee stond te schudden naar zijn schoenen, zag hij dat die het ook niet breed had.

Gelukkig was daar Bas de manager om de dag te redden. Met in zijn ene hand een laptop en in de ander een telefoon vroeg hij vliegensvlug een nieuw visum aan terwijl Jeroen zijn steentje bijdroeg door zenuwachtig om hem heen te dansen. Er stond namelijk maximaal 72 uur voor een aanvraag, maar het kon wel eens gebeuren dat je hem binnen een half uur binnen had. Na 50 minuten pagina verversen en nog 10 minuten op de klok kwam daar uiteindelijk het verlossende woord en sprintten de jongens naar de gate.

Eenmaal daar in de rij werd er omgeroepen of Arjen van Opstal zich wilde melden bij de gate. Wat godverdomme nou weer?! Toen de stewardess richting een koffer wees en hem vroeg of die van hem was schoten de flashbacks van een incident bij de Zweedse douane door ons collectieve geheugen. Gelukkig bleek het dit keer niet om zijn koffer te gaan en konden we eindelijk met een gerust hart in het vliegtuig gaan zitten.

De vlucht was prima. Filmpje, biertje, beetje ronken, goed. Zelfs bij de douane op Houston INT ging alles soepel. Maar bij het ophalen van de bagage bleek Arjens koffer, waar voornamelijk instrumenten van Jimmy in zaten, helemaal niet in Houston te zijn. Wat gek! Het bleek zelfs dat de koffer nog steeds op Schiphol stond. Gelukkig zou hij worden nagestuurd en zou United Airlines er voor zorgen dat hij met een taxi bij ons motel zou worden afgeleverd. Mooi.

Op naar de volgende catastrofe. Bij het ophalen van onze huurauto bleek het dat je alleen met de creditcard kon betalen van degene die gereserveerd had, maar alleen Bas had een creditcard dus moeten we bij een andere maatschappij voor bijna het dubbele een andere auto huren. Tot zover mag het dus duidelijk zijn dat dit hele avontuur zonder Bas nu al tot een einde was gekomen. Dus jij op tour, en je weet van jezelf dat je een incapabel stuk verdriet bent, neem alsjeblieft een manager mee!

Het was ongeveer tweeënhalf uur rijden naar Austin dus besloten we halverwege te stoppen bij Torchy’s voor onze eerste kennismaking met de lokale cuisine. We aten daar de Trashy Trailerpark. Een stuk gefrituurde kip gerold in een taco met extra kaas. Verschrikkelijk heerlijk. We liepen terug naar de auto en… hij leek wel scheef te hangen. Toen we het nog eens goed bekeken bleek er een grote schroef in de band te zitten. Gelukkig zat de band nog vol genoeg om weer terug te rijden naar Houston en daar een nieuwe auto op te halen.

“Het wordt wel een erg lange reis he?” Zei Jus. “Ach, als we straks in het motel zijn is het genieten geblazen. Dat zag er allemaal pico bello uit op de website!” Riep Jimmy. Jimmy had er nog nooit zo naast gezeten. De kamers zaten vol kakkerlakken, over de galerij liepen de meth junkies vrij rond en in het zwembad dreef een pleister. Home sweet home.

De volgende dag speelden we vrij laat op de avond dus was er genoeg tijd om de omgeving te verkennen. Na een bezoek aan Walmart, ja die dikke mensen op scootertjes bestaan echt, zijn we gaan ontbijten bij Las Cazuela. Een echte aanrader voor wie van traditioneel Mexicaans eten houdt. Daarna hebben we de polsbandjes opgehaald en nog even door de stad geslenterd.

De eerste show was voor New Dutch Wave in een soort van foute sportbar. In de eerste instantie hadden we er niet super veel zin in. Ben je in Texas sta je alsnog voor Nederlanders te spelen. Ook was de vermiste koffer nog steeds niet terecht, maar gelukkig had de organisatie een vervangend keyboard geregeld en had onze Jimmy een paar m&m’s in een Pringlesbus gestopt zodat hij die lekker heen en weer kon schudden.

Edwin’s Sports Bar
Het was erg rustig en er liepen vooral figuren met gelamineerde naamplaatje aan keycords, de welbekende douchebadges, rond dus een wilde show zou het niet worden vermoedden we. Maar warempel! Wat schetste onze verbazing? Toen we begonnen te spelen liep het best wel vol en werd er zelfs voorzichtig gedanst. Het werd geen mayhem, maar niet slecht voor de eerste. De kop was er af het voelde goed. We waren eindelijk geland. Terug in focus. Na de show raakte ik in gesprek met Zach, een videomaker uit L.A. die meteen enthousiast was om samen te werken.

Na de eerste show waren wij twee dagen vrij, wat toch wel uitnodigde tot een kleine party. Eenmaal de spullen in de bus geladen en die ook weggezet, kon dat dan ook echt beginnen. We gingen naar Hotel Vegas, de venue waar we later in de week twee keer zouden spelen en de ‘place to be’ als je zin had in een feestje. We dronken en dansten tot sluitingstijd en het was ook hier dat wij ons slachtoffer vonden om de afterparty bij te gaan vieren. Dit was bij een van de jongens van de band Holy Wave en het zou nog wel even duren voor wij daar weer weggingen.

Toen wij uiteindelijk om een uurtje of 7 de taxi instapte was het ook wel mooi geweest en tijd voor een dutje in ons prachtige crack motel. Het feestje had er aardig ingehakt, dus de vrije dagen kwamen niet slecht uit. Wij besloten om er lekker op uit te gaan en na een kleine 20 pawn shops en andere ‘tweedehands rommelwinkels’ binnen te zijn gelopen, zijn we de natuur in gegaan. Op een klein half uurtje rijden vanuit Austin was een prachtige rivier waar veel goeie spots te vinden waren om te relaxen en te zwemmen.

Na hier twee dagen overdag gespendeerd te hebben en ’s avonds lekker uit eten te zijn geweest was het op dinsdag weer tijd om de stad in te gaan en een show te spelen. We mochten opnieuw aantreden in Edwin’s Sports Bar voor New Dutch Wave en dit was inmiddels bekend terrein.

We mochten die avond openen met een show om 20:00 uur en zoals bij de eerste show was het weer niet helemaal stampvol, maar de aanwezigen waren wel erg enthousiast. Hier en daar werden dansjes gedaan en na elk nummer kregen wij een enthousiast applaus met af en toe een fluitje en wat gejuich erbij. De eerste twee shows waren dus nog geen revolutie in de rockgeschiedenis, maar wij waren wel warm en klaar om de rest van de week met veel vertrouwen aan te vliegen. Het zou dan ook alleen maar drukker worden naarmate de week zou vorderen.

Na de show in Edwin’s gleden de biertjes er weer goed in en zijn wij op stap gegaan. Jeroen zou uiteindelijk een hijsje teveel nemen van een hasjolie pijp, waardoor wij eindigden bij een foodtruck met een ‘barbacoa’ en een Dr. Pepper voor onze neus. De barbacoa is een taco gevuld met mals rundvlees, vergelijkbaar met draadjesvlees, avocado en een lekker sausje. Na wat eten en een met suiker doordrenkt drankje waren de hasjlevels weer wat ingedaald en konden we weer veilig naar huis. In het motel natuurlijk nog wel even een afzakkertje, want dit was inmiddels al wel traditie geworden.

Hotel Vegas
Woensdag was de dag van onze eerste show in Hotel Vegas, een oud hotel met vier stages, twee binnen en twee buiten, waar dag in dag uit onze favoriete bands speelden en in het wild rondliepen. Iedere dag werd er weer door een andere promotor of label een feest georganiseerd. Zo waren er feestje van onder andere Levitation, Desert Daze en Burger Records. Je kan je voorstellen hoe enthousiast we waren dat we daar mochten spelen. Naar deze show keken we heel erg uit en niet alleen omdat wij deze venue heel tof vonden, maar ook zeker omdat wij hoog bezoek zouden krijgen. Een label uit LA zou bij onze show komen kijken en hierom waren wij natuurlijk super stoked.

De show werd georganiseerd door Freakender, een promotor uit Glasgow. We speelden op het kleine buitenpodium waar toch zeker wel een mannetje of 300 in paste. Het was al gezellig druk toen we vanaf de zijkant van het podium stonden te kijken naar de band die vóór ons speelde. Omdat de ombouwtijd tussen de bands maar kort was hadden we zoveel mogelijk voorbereid naast het podium zodat we meteen konden ombouwen. Na een korte soundcheck tikten we af en, we willen niet stoer doen maar, de rest is geschiedenis. Wat een vette show was dit zeg. We leken meteen beet te hebben en toen we als twee nummer Nude Casino inzette sloeg de vlam echt in de pan. De tent liep vol en er is eigenlijk de hele show gedanst. De Glaswegians zelf voorop.

Dit gaf ons zoveel energie en na afloop waren we het er ook over eens dat dit misschien wel de beste show was die we ooit gespeeld hadden. Achteraf bleek het zelfs dat er een rij had gestaan en niet iedereen meer naar binnen kon. Vanaf dit moment verkeerde wij in een extase waar wij de rest van de week niet meer van af zouden komen. Terwijl wij weer vluchtig ruimte maakten voor de volgende band stelde Bas ons voor aan de heren van het label. Ze hadden erg genoten en waren erg complimenteus. Uiteraard verder niet over concrete dingen gesproken maar het was een fijne kennismaking. Daarna zijn wij op gepaste wijze ons succes gaan vieren en daar wilde ik het verder bij laten.

The Electric Church
Donderdagochtend vroeg op met een gezonde bak koppijn. Vandaag twee shows met als eerst het legendarische The Electric Church om half twee ’s middags. Nou willen wij best geloven dat het een legendarische plek was, dat Roky Erickson er zelfs regelmatig nog het podium betrad, maar toen wij op de gaarste versterkers ooit, voor tien man de leukste thuis uit stonden te hangen had het evengoed Popronde Waddinxveen kunnen zijn. Maar goed, na de show hebben we onder het genot van een margarita nog even van Teddy and The Rough Riders kunnen genieten die in de zonovergoten tuin van The Electric Church speelde.

Hole In The Wall
De tweede show die dag was pas om half een ’s nachts. Knoop het volgende even heel goed in je oren kinderen; Als je elf uur moet overbruggen tussen twee shows, doe dit dan niet door te drinken. Tegen de tijd dat we bij Hole In The Wall arriveerden waren we zo strontlazarus dan we de hele set in het Limburgs hebben gedaan. Het moge duidelijk zijn dat dit licht overdreven is maar professioneel is anders. Toen Tobias het na de show met een groep lokale cowgirls aan de stok kreeg zijn we maar braaf naar huis gegaan.

The Volcom Garden
De dag daarna speelde we om vijf uur ’s middags bij onze vrienden van Volcom. Nadat we op ons gemakje het inmiddels traditiegetrouwe taco-ontbijt naar binnen hadden geschoven begaven wij ons naar de venue alwaar wij werden verwend met gratis kleding en een open bar. Dit noemen wij een goed begin van de dag. Ari en Jimmy gooiden hun trukendoos open op de miniramp terwijl de rest een klein zakje groen regelde bij de bewaking. Na een wederom korte, stressvolle soundcheck stonden we weer de sterren van de hemel te spelen hoor. En warempel! Wie stonden daar? De mannen van het label! Dat was een goed teken.

Na de show weer even een biertje met ze gedaan en wat beter kennisgemaakt. We beloofden elkaar dat we contact zouden houden. De rest van die dag waren we vrij en hebben we een paar hele vette optredens gezien in Hotel Vegas waaronder Numb.er, Warmduscher, Amyl & The Sniffers en onze grote helden (Thee) Oh Sees die ons weer eens deden overwegen onze instrumenten maar aan de wilgen te hangen. Wat een gruwelijke live band is dat zeg. Als een magneet die in korte tijd alle energie op aarde naar zich toe trekt.

Op de terugweg werden we door Ian van Freakender gewaarschuwd dat er net een schietpartij was geweest in de richting van ons motel. En inderdaad, onderweg zagen we misschien wel 30 politieauto’s een tankstation omsingelen. Het was niet voor het eerst dat wij ons voelden alsof we in een film zaten.

Spiderhouse
Zaterdag hadden we weer twee shows waarvan de eerste bij Spiderhouse. Dat was een soort psychedelisch aandoende tuin die aangekleed was met allerlei oude neonborden en auto onderdelen. Het was een gezellige middagshow waarbij het meest enthousiaste publiek twee kleine meisjes met regenbooghaar waren die met hun ouders stonden te kijken. Ook stond onze eigen lieve Minke Weeda van Rock n’ Roll Highschool in het publiek die na de show zei ook nog steeds fiducie in ons te hebben dus dat was mooi mee genomen.

We hadden in de tussentijd al weer een behoorlijke eetlust opgebouwd dus was het tijd voor een stukje Amerikaanse cultuur; In-N-Out Burger. Omdat Bas ons al dagen lang lekker zat te maken en zelf laaiend enthousiast was over deze burger waren de verwachtingen erg hoog. Deze tent zag er dan ook erg classic uit en we voelden ons alsof we in de film zaten. Toen de vette hap op tafel stond bleek het allemaal wel mee te vallen hoe lekker deze burgers waren maar ach, we waren in ieder geval van de straat.

The Lakehaus
Na een route van zelfkastijding langs Tommy’s Drumshop en Austin Vintage Guitars was het tijd om richting Haus X Haus West 5 te rijden waar wij onze een na laatste show zouden spelen. Lakehaus was het huis van een hele aardige gozer die Moses heette. Ieder gaf hij zijn eigen feestje tijdens SXSW. Het zag er allemaal erg idyllisch uit. Gelijkvloers podium, kampuurtje, een paar oude bankstellen en, ja ik val in herhaling, gratis drank. Er kon niks uit versterkt worden dus dat betekende de versterkers goed hard. Dit gecombineerd met een zwaar overstuurde zangmicrofoon gaf alles een lekker DIY gevoel.

Na ons speelde Numb.er en The Abjects en hebben we allemaal vreselijk gelachen. Toen we later onderweg naar het centrum even bij een benzinestation stopte om te tanken sprong er uit het niets een meth junk op de motorkap die als een soort zombie begon te gillen. Dat was best wel gaaf maar toch zijn we heel hard weg gereden.

Burgermania
De laatste show van dit avontuur was weer in Hotel Vegas en wel op Burgermania 8, het feestje van Burger Records. Een label wat wij toch al jaren volgden. Dat maakte het erg leuk om daar te spelen. We speelde na Kirin J. Callinan, een Australische solo artiest die heel de tent stond af te breken. Toen wij eenmaal stonde op te bouwen liep de hele zaal leeg. O Jezus het zal toch niet? Ben je de hele week naar een punt aan het toe leven, sta je voor een lege zaal te spelen. Nou het moest maar. Ik rende nog even snel daar de bar voor een blik Lone Star. Toen ik terug kwam… stond heel de zaal vol!

Ik rende terug het podium op en we zette Pyramids in. Alsof we met een gestrekt been de zaal in vlogen, maaide de ledematen door de lucht en hing er binnen no time die broeierige, opgefokte sfeer waar wij zo van houden. Ook op de nieuwe nummers werd goed gereageerd en er ontstond een moshpit, iets wat we het hele festival nog niet gezien hadden. Toen Jeroen bij Liquify z’n (wahwah) solo net in wilde gaan zetten besloot Jimmy de show te stelen door het podium af te springen en met z’n maracas door de zaal heen te rennen.

Op zich best een leuk idee alleen schopte hij tijdens deze actie Jeroen’s pedaltrain van het podium waardoor die nu in een hele vreemde houding iets stond te doen wat meer iets van moderne dans weg had. Maar dat mocht de pret niet drukken. We gaven het manische publiek nog een veeg uit de pan met Nature Calls en bij afsluiter Mutterschiff 308 sprong men door het plafond heen. Kortom een heerlijke afsluiter van de week.

De volgende dag zaten we moe maar voldaan in de auto naar het vliegveld. Terwijl het prachtige Texaanse landschap voorbij schoot lieten we de week aan ons voorbij gaan. “Volgend jaar weer?” “Beter wel!” “Wreed!” “V-v-v-wreeeed!”

Wij willen Popunie hartelijk bedanken voor het mede mogelijk maken van deze geweldige week. Daarnaast een dikke shoot out naar Rock n’ Roll Highschool en Black Rice Bookings. One love.

Meer Iguana Death Cult? Check hun Facebook-pagina!

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Wat wil jij op je monitor?

In mijn vorige column ging het vooral over het doen van een soundcheck en dan met name gericht op het zaalgeluid. Maar iets wat nog veel belangrijker is tijdens de soundcheck, is het bepalen van de monitormix.

De monitormix kan zowel gedaan worden door de technicus die ook het zaalgeluid mixt (de FOH mixer) als door een tweede geluidstechnicus links of rechts van je op het podium. Dit heeft vaak te maken met de grootte van de zaal waar je speelt. In de kleinere zalen wordt het vaak door dezelfde technicus gedaan maar hoe groter de zaal, des te vaker zal je met een specifieke ‘monitormixer’ links of rechts van je te maken krijgen.

Er wordt op het gebied van monitoren onderscheid gemaakt tussen twee vormen: ‘Wedges’ en ‘In-Ears’. Wedges zullen er altijd wel zijn, maar wil je met in-ears aan de slag dan zul je hier
zelf voor moeten zorgen. Vooral zangers/zangeressen die graag zichzelf willen terughoren met galm, delay of andere effecten is het aan te raden om de stap te maken naar in-ears. Effecten en wedges zijn namelijk vaak geen geweldige combinatie.

Een goede monitormix hebben op ’t podium is niet zo moeilijk als veel (beginnende) muzikanten denken. Het begint al in de voorbereiding tijdens het repeteren. Besteed eens een repetitie-avond aan het bedenken van een goede podiumopstelling en ga hierbij dan vooral op zoek naar die opstelling waarbij iedereen alles (op een niet te hoog volume) kan horen. Want eigenlijk wil je dat er zo min mogelijk op je monitor hoeft tijdens een optreden. Vooral in de kleinere zalen, cafés en barretjes kan dit het risico op slecht monitorgeluid verkleinen.

Hiernaast is het vooral belangrijk om tijdens soundchecks goed met de technicus te communiceren en niet met z’n allen tegelijk te gaan roepen wat je wilt horen. Of zoals ik laatst zelf meemaakte, een bandlid die aan al zijn bandleden vroeg wat ze wilden horen en dat vervolgens op een zeer commanderende manier kenbaar maakte aan mij. Een technicus heeft natuurlijk ook maar twee handen en wil het allemaal naar jullie wens maken. Soms zal dit wat geduld kosten, maar het heeft wel een beter monitorgeluid tot gevolg. Een goed monitorgeluid is namelijk het fundament voor een goede show!