Donderdag: hoe het begon
Na een optreden van Half Way Station in het Codartstheater kreeg Alina een telefoontje. Alina is de danseres waarmee wij veel samenwerken. Ze speelt de hoofdrol in een videoclip die we afgelopen maanden hebben opgenomen met een filmmaker uit Beijing, China. Het was een telefoontje uit Tirana. Via haar beroemde Albanese familie was een tv-show ons op het spoor gekomen: of we wilden komen optreden in een tv-show op de nationale tv van Albanië! Zelf was zij een beetje terughoudend toen ze het ons vertelde, maar wij sprongen meteen een gat in de lucht en rolden over de grond van het lachen. Wat moeten wij nou in Albanië? Of all places!?

Alina vertelde meer over de tv-show en het werd ons al snel duidelijk dat we daar echt flink outofplace zouden zijn. Glitter, glamour en kitsch! Alina dacht dat we haar aan het uitlachen waren, maar het tegendeel was waar, we wilden ECHT WEL naar Tirana! “Wanneer willen ze ons hebben?”, vroeg ik. “Zondag al!”, riep Alina. “En ik zal het maar vast zeggen… het is allemaal… PLAYBACK!”

De tv show had al zijn geld uitgegeven aan de boobjob van de presentatrice, dus ze hadden maar budget voor twee tickets om ons in te vliegen. Onze bandpot was leeg, dus ik moest op zoek naar een sponsor. We moesten en zouden dit toch gaan meemaken! We hebben de stoute schoenen aangetrokken en zijn binnengelopen bij de Popunie, die ons gelijk te hulp schoten. Een Rotterdamse band in Tirana was toch wel de moeite waard blijkbaar. Daarna was het gemakkelijker om nog wat sponsors te vinden. Verder haalde onze drummer Bart Hoogvliet nog wat sprokkelgeld op door bij zijn muziekvereniging uit Numansdorp rond te gaan met een collectebus met daarop Help Bart naar Tirana. Jaja, elke 20 euro helpt, Bart.

Vrijdag: de dag die niet bestond
Het enige wat ik over vandaag kwijt wil is dat als je als band vliegtickets gaat boeken voor een tour, zorg dan dat je 1. Een creditcard hebt. En 2, dat de limiet van die creditcard hoog genoeg is voor de aan te schaffen tickets. Hiermee bespaar je jezelf een hele dag achter de computer.

Zaterdag: de dag dat we onze vlucht misten
Op Schiphol lopen we naar de Departures, waar de schrik ons om de oren vliegt. Ons vliegtuig naar Milaan is lang vertraagd. Wel 3 uur. Dat zou betekenen dat we de aansluitende vlucht naar Tirana zouden missen. Paniek. Want het heeft veel geld gekost, en we willen echt niet de show missen en dan ook nog eens ons geld kwijt zijn! Het grote wachten begint. Gelukkig weten we onze tijd nuttig te besteden en vliegt de tijd voorbij.

We missen dus op tien minuten na het aansluitende vliegtuig naar Tirana en zitten stuck op het vliegveld van Milaan Malpensa. Dat net als Schiphol ergens in de middle of frikkin’ nowhere ligt. We moesten de tickets omboeken en daardoor waren we nog eens een smak meer geld kwijt. De balie van Easy Jet is natuurlijk al gesloten. Blut en moe schelden we maar een man achter een andere balie uit, die achteraf gezien best vriendelijk was. De laatste man van het vliegveld die aanwezig was, want het ging nog eens sluiten ook. We twijfelden of we de omliggende bossen in zouden lopen om daar op een veldje de nacht door te brengen en te wachten op de volgende vlucht.

Dan knoopt Alina een gesprek aan met wat taxichauffeurs die ons de gouden tip geven. Er is een hotel dat supergoed en supercheap is en ons ook nog wil komen ophalen en terugbrengen naar het vliegveld. Niks bleek minder waar! We krijgen een heel appartement voor onszelf inclusief ontbijt voor bijna niks in hotel Tres Leoni (remember!). Na een rit met de gezellige chauffeur, een ode van de Gypsy Kings komen we aan. We douchen en storten neer op de bedden. Alleen diehard rock ’n rollers Bart Hoogvliet en Rikke Korswagen gaan nog terug naar het centrum van het dorpje om een lokale pils te nuttigen.

Zondag: De drie-en-een-halve minutesoffamedag
Heerlijk weer, we staan uitgerust op. We lopen nog wat rondom het hotel en nemen wat foto’s. Dan gaan we terug naar het vliegveld en checken in bij Belle Air, de Albanese maatschappij. In het vliegtuig komt Bart zijn vliegangst nu toch wel boven en we zijn bijna bang dat hij in paniek het vliegtuig uit zou rennen. We weten hem gelukkig af te leiden. Geen problemen verder en we landen zowaar op de afgesproken tijd!

Eenmaal geland krijgen we een telefoontje van onze contactpersoon dat er toch geen drums aanwezig zijn op de set, maar dat ze daarvoor in de plaats twee bongo’s voor Bart hadden neergezet. Oke…Het was té absurd; we rolden over de grond van het lachen.

We worden vanaf Tirana airport opgehaald door de runner van de tv-show. Hij rijdt ons een vakantieresort in, in de bergen net buiten de stad, en daar begint het. Anderhalf uur voor showtime! Onze kleedkamer delen we met acht meiden van de Miss Albania verkiezing en deze zwaar opgetutte dames worden het chaletje uitgeknikkerd, omdat wij ons daar moeten omkleden. Ze stonden buiten te rillen met hun blote schoudertjes terwijl wij ons enigszins stonden te fatsoeneren om de rode loper te betreden.

TVSH
We worden opgehaald voor onze entree over de rode loper. Picture this: Alleen maar vrouwen met dikke lippen, dikke tieten en smalle ruggetjes, die jurken aan hebben die lijken op bruidstaarten met een stelletje sjappies uit Rotterdam. We worden geïnterviewd door de presentatrice van de avond en moeten daarna over de loper verder richting de Misses, die daar als op een goede vleesmarkt stonden opgesteld in het amfitheater van het resort.

We worden verzocht vriendelijk te wuiven naar de meiden als we er langs lopen. Bart ziet zijn kans… “Het zijn wel allemaal echt lekkere meiden, precies wel mijn types!”. Via de dames lopen we door naar de tent waarin de studio was opgebouwd. VIP-tafels  met satijnen aankleding, kristallen kroonluchters aan het plafond, een glanzend zwartgelakte vloer, en alles met strikjes, rook en laserlicht eromheen.

Het podium stond te shinen in een zee van dat blauwige licht. Het is aan ons om deze avond te openen als ‘Groupie Hollandaisi’. Gelukkig, gelúkkig hebben ze op het allerlaatste moment toch nog ergens een drumstel vandaag getrokken, dus de bongo’s zijn ons bespaard gebleven. Een enorm LED scherm achter het podium geeft onze film (die eigenlijk nog niet af is) prachtig gestreched weer. Mink op zijn Casio staat op een verhoging links en Rikke met zijn ongestemde, unplugged elektrische gitaar staat rechts. Ready to rock.

Een camera aan een hele grote uitschuifbare kraan vloog over ons heen, cameramannen voor en naast het podium en alle VIP’s al klappend aan hun tafeltjes. Inene besefte ik dat we op de Albanese TMF Awards waren beland. Na drie-en-een-halve minuut was het over. Voor die drie-en-een-halve minute of fame waren we helemaal naar Tirana afgereisd. “Een miljoen kijkers”, werd ons verteld.

Het was surrealistisch. En even surrealistisch was de afterparty in een club, waarvan de eigenaar ons uitnodigde (het feestje had iets weg van de scene ‘Pitbull Terrier’ uit Black Cat White Cat). Zonder slapen waren we welgeteld twee dagen onderweg om zo’n 15 uur lang in Tirana te zijn. Barts klasgenoten geloofden hem niet, toen hij dinsdag vertelde dat hij het weekend in Tirana was geweest. Gelukkig hebben we het filmpje nog!

Half Way Station