Lid van de Fully Swagga Records crew Ergo Proxy (22) werkt al bijna 10 jaar aan zijn eigen geluid als engineer, producer, componist en artiest. Met eerdere releases zoals het album PRXY4EVA en de single Tyson Jawn heeft hij zichzelf al een beetje op de kaart gezet. Ook is hij de man achter de mix & master van Nieuw Einde, een project van opkomende artiest YS.

Nu ligt er PROXY22 en dat is de opvolger van zijn verjaardag project van vorig jaar; PROXY21. De vier tracks laten een mix van sub genres uit de huidige Amerikaanse underground scene (die nog geen vijf jaar bestaan) horen .

Op de ep The Lichking Of Spaceport Zeta gaat Segadeath terug naar zijn electroroots. Hierbij vormde de ‘kerker’ een verlaten ruimtestation, de thuisbasis van een verschrikkelijke Lichking die zijn sector met ijzeren vuist en mysterieuze macht regeerde. Je bent een spell breaker, onderdeel van een elitetroepenmacht van ruimtecommando’s, getraind om spellcasters diep in de leegte van de astrale ruimte te bestrijden. Je ontwaakt uit je cryoslaap wanneer je aankomt in sector Zeta om te vechten tegen de Lichking die heerst vanuit zijn verlaten ruimtehaven…

Neda gebruikt muziek nog steeds als hulpmiddel bij genezing en stuurt haar boodschap van liefde de wereld over. Ze werkt bijvoorbeeld al meer dan 10 jaar met gevangenen en bracht deze maand haar nieuwe album Winds Of Change uit en gaat overal heen waar ze wordt uitgenodigd en geleid.

Neda over haar nieuwe album: “Toen ik drie jaar geleden uit een langdurige relatie stapte, wist ik dat ik veel helingwerk moest doen als ik wilde dat mijn volgende relatie anders zou zijn. En zo ontvouwde zich een diepgaande reis van het loslaten van trauma’s, het doorbreken van diepgewortelde patronen, het volgen van therapie, het leren nee zeggen, het leren stellen van gezonde grenzen, het herinneren van mijn waarde, het helen van mijn perceptie van mannen, het bezoeken van vele retraites (zowel als student als als leraar), het helen van mijn angstige hechtingsstijl, het hervinden van de verbinding met de natuur toen ik van de stad naar mijn boscasita verhuisde en bovenal het helen van mijn relatie met God/de Bron.

De nummers op mijn nieuwe album zijn allemaal vlak voor en grotendeels tijdens die periode geschreven. Ze hebben me enorm geholpen en ik hoop van harte dat deze nummers jou ook kunnen ondersteunen en je hart en ziel kunnen voeden.”

Brand New End is een samenwerking tussen Eric Arendsen en Jochem Jonkman. De muzikale wortels liggen voor beiden in de jaren ‘90. Zelf omschrijven ze hun stijl als een huwelijk tussen Soundgarden en Fleetwood Mac met een snuf psychedelica. Dit debuut genaamd Maestro is een conceptalbum met acht songs geïnspireerd op een macaber stripverhaal geïllustreerd door Arendsen. Rock met de hoofdletter R!

Deze maand verscheen het derde en laatste deel van Segadeath’s opvallende Questing Jester drieluik. Dungeon synths op z’n best!

Deze educatieve release laat Segadeath van een onverwachte kant en op z’n meest publieksvriendelijk horen. Het betreft veiligheidsinstructies voor tijdens een dreigende nucleaire vernietiging, volledig gemaakt op een CASIO PT-1 (behalve de robotstem).

Van geluidskunstenaar Banabila verscheen in juni het intrigerende nieuwe album Through Global Frequency al op Bandcamp en dit is nu ook op Spotify te vinden. Over de totstandkoming vermeld Michel het volgende: “Aan het begin van deze reis had ik geen duidelijk idee waar ik aan begon. Wat begon als een eenvoudig gedicht, met ingebedde audiolinks die verwezen naar een selectie opnames die ik de afgelopen jaren had gemaakt en gepubliceerd op Metalabel en mijn website, evolueerde uiteindelijk naar een videoproject, bedoeld als voorstel voor een installatie. Uiteindelijk resulterend in dit muziekalbum.

Ik ben ongelooflijk dankbaar voor de fantastische stemopnames die vrienden en familie van over de hele wereld me stuurden, allemaal opgenomen op hun telefoon of met andere apparaten. Elke stem is hier uniek herkenbaar en weerspiegelt hoe ik ze ken. Ik heb er echt van genoten om met deze opnames te werken, waarbij ik me concentreerde op hun persoonlijkheden en de karakteristieke klank van hun talen.

Gedurende het hele proces vroeg ik me af waarom ik dit deed. Ik denk dat het simpele antwoord is dat ik de behoefte voelde om iets warms te creëren, iets dat diversiteit omarmde, in tegenstelling tot het verdomde migratiebeleid van mijn regering, het bedrog jegens het Palestijnse volk en al die haatberichten die online circuleren in deze tijd. Voor mij is muziek maken altijd een manier geweest om bij zinnen te blijven, en ik heb altijd graag met stemopnames gewerkt.” 

Sy-Ki (Tara Thomas) is een innovatieve elektronische producer en zangeres die ‘mytho trip-pop’ creëert. Op het podium levert ze een intuïtieve, euforische DIY-liveshow die aanvoelt als een onafgebroken dj-set. Een dansbare trip van begin tot eind, je kunt niet voorspellen waar ze je vervolgens in meeneemt. Met haar transparante verhaallijn verbeeldt ze haar visies voor een betere toekomst aan de hand van eeuwenoude mythologie.

Na eerdere releases met alternative bedroom pop begint nu, met de zes songs op de ep Animal Die, haar nieuwe verhaal…

Rotterdammer Elijah Waters (aka Yannick Witvoet) is geïnspireerd door legendes als A Tribe Called Quest, Nina Simone en Bob Dylan. Als autodidact combineert hij tegenwoordig hiphop, R&B, folk en experimentele geluiden tot een grootse maar toegankelijke soundscape, gekenmerkt door introspectieve teksten. Gedreven door de wens om schoonheid in de duisternis te ontdekken, biedt Elijah luisteraars een onverschrokken, eerlijke blik in zijn wereld.

De inmiddels in Londen wonende artiest heeft de afgelopen jaren serieuze furore gemaakt. Door soul, hiphop, R&B, folk te mengen tot een genre-overstijgende stijl die hij ‘future folk’ noemt, fungeert de muziek als een plek van troost voor mensen – zowel voor hemzelf als voor zijn luisteraars. “Muziek is voor mij een dienstverlenende industrie”, zegt hij. “En ik wil die met zoveel mogelijk liefde en passie voorbereiden, ermee samenwerken en dienen.”

Samenwerkend met hechte vrienden en visionaire kunstenaars zoals Jeshi, Fred Wave, Rian Brazil en Jopie, is Elijahs werk een ‘familiebedrijf’, geworteld in gedeelde ervaringen en authenticiteit. Met als doel te inspireren en te helen, creëert hij een gemeenschappelijke ruimte waar kwetsbaarheid kracht wordt en overleven transformeert in kunst. Goed bezig!

Tweede release deze maand van de hyperactieve Silence Ceo; opnieuw 12 tracks!

Na de eerste Country & Eastern ep uit september 2024 verscheen deze maand deel 2. Het stoffige pad leidt verder naar het oosten…

Na de rauwe energie van het eerste hoofdstuk duikt Country & Eastern 2 dieper in de ziel van de saga — een sonisch dagboek geschreven door een eenzame ranger onder bloedrode zonsondergangen en woestijnluchten. Het concept blijft geworteld in dezelfde mix van rauwe boombap uit de jaren 90 aan de oostkust en stoffige countrytexturen, maar dit keer raakt de pen het papier met meer doelgerichtheid, pijn en poëzie. Al met al heerlijk harde hiphop for the ‘heads!

In juni al op Bandcamp verschenen met de mogelijkheid de dubbel-lp versie te bestellen en vanaf deze maand ook op Spotify te vinden.

Ard Janssen (Ard Bit) over dit nieuwe album: “In deze samenwerking onderzoeken Radboud Mens en ik de spanning tussen stilstand en beweging. Binnen het domein van drone en elektroakoestische muziek creëren we een sonisch landschap waarin aanhoudende tonen en microscopische gebeurtenissen elkaar voortdurend vormen en hervormen. Wat aanvankelijk statisch lijkt, blijkt rijk aan details: kleine akoestische verschuivingen blazen leven in schijnbare stilte en nodigen uit tot geconcentreerd en aandachtig luisteren.

Het album is ontstaan ​​uit een proces waarin geluidsonderzoek, improvisatie en sounddesign samensmelten. Zelfgebouwde instrumenten, de zoektocht naar klankkleur en textuur, en opnames van het leerproces zelf vormen de basis van deze composities. In plaats van een traditionele muzikale structuur te volgen, is het resultaat een sonisch veld waarin het minimale voortdurend transformeert, afhankelijk van het perspectief van de luisteraar. Dit is een gelaagd en handgemaakt album dat niet vertelt, maar bevraagt. Marking A Boundary With The Turning Point is geen grens. Het is een uitnodiging om anders te luisteren.”

Over haar opvallende en overtuigende debuut-ep verteld singer/songwriter ROAN het volgende: “Acht nummers over hoe ik me zo somber voelde, het voelde gewoon goed om deze ep te vernoemen naar de meest intense tint die ik ooit heb gezien. Ultramarine werd geschreven tijdens slapeloze nachten, midden in mijn 24e. Alles wat ik voelde was geworteld in een soort verdriet dat ik nog niet kende. Het was de rusteloze, zelfdestructieve sensatie van het najagen van iets dat vanaf het begin al gedoemd was te mislukken.

De onvermijdelijke gevolgen van emotioneel betrokken raken bij iemand die er geen bal om gaf. De walging die ik voelde omdat ik bleef. De heerlijke crash bij een vriend die er totaal niet in was geslaagd zich als een vriend te gedragen. Het onverklaarbare, ondraaglijke verlies van vrienden die ik voor altijd had willen behouden. De vervreemdende ervaring van mezelf te zijn. De schoorvoetende acceptatie dat ik alleen verantwoordelijk ben voor het genezen van de manieren waarop mensen me in de steek lieten tijdens mijn jeugd.

Dit alles gebeurde terwijl ik op het punt stond af te studeren, terwijl mijn studieschuld bleef groeien, de huizenmarkt steeds slechter werd en de wachtlijsten voor therapie steeds langer werden als een wrede grap. Het klinkt somber, maar ik herinner het me allemaal in zulke levendige kleuren. Ik voelde me levend in die nieuwe tint diepblauw. Dit is geen stille, rustige melancholie. Dit is het soort dat je de lucht in gooit en je in je bed laat neerstorten. Het soort dat alleen ontstaat als je 24 bent, verloren, en smeekt om ergens bij te horen. De kiem van deze liedjes werd geschreven met ultramarijne inkt, alleen liggend op de vloer van mijn slaapkamer.”

Ehhh… dat klopt. Prima plaat, niks mis mee!

De in Rotterdam gevestigde producer en Feed The Void labelhoofd Katie Wilkinson (Birds) keert terug naar haar eigen label met de ep Space Transmissions From A Cruel World, een ‘bass heavy’ ode aan de trieste staat van planeet Aarde. Opnieuw een sterke en uitgebalanceerde release van deze rasmuzikant.

Alle nummers op de ep I Think We Should Just Move In Together zijn geschreven, gecomponeerd en gecoproduceerd door Yasemin Koyuncu (aka Min Taka). Deze indiepop artiest van Turkse oorsprong studeert en werkt al een tijdje in Rotterdam waardoor achter deze opnamen een aantal behulpzame Codarts studenten schuilgaan zoals Hana Fatur en Rotem Gerad.

Min Taka ontleent haar naam aan een mythe over een verdwijnende planeet en deelt haar innerlijke wereld met genre-overschrijdende muziek die beweegt tussen indie, liquid dnb, synth en hyperpop. Haar nummers reflecteren op thema’s als identiteit, erbij horen, vrouwelijkheid en verbinding. Min Taka’s sonische universum varieert van intiem en zacht tot intense elektronische commotie. Je zult dansen en huilen op haar feest. Sterke indiepop anno 2025, ook nog eens uitgebracht op onderscheidend 10″ vinyl!

Op Future Me (original soundtrack) zijn de originele filmmuziek composities herwerkt tot een naadloos album, waarin ambienttexturen, gelaagde elektronica, langzame, borrelende ritmes, gesynthetiseerde westerngitaren en zware subwoofers de hybride structuur van de film weerspiegelen. Door traditionele filmmuziek te combineren met moderne elektronische productie, combineert Beau Zwart analoge warmte en rijke harmonische progressies om een ​​sonische omgeving te creëren die introspectief, melancholisch en emotioneel gefundeerd aanvoelt.

Elk geluid en elk nummer beweegt in een golfbeweging. Ze stijgen, dalen en smelten in elkaar over. Van ambient tot IDM, van klassieke strijkers tot meditatieve orgelklanken, van futuristische westerngitaren tot downtempo clubmuziek.

Een productieve maand voor Silence Ceo. Definitley Different 2 is een album met 12 tracks waarvan een flink aantal ook op (eerdere) andere releases voorkomen.