HALLO. is het soloproject van Arjen Kolk. Vier jaar na zijn titelloze debuut-ep is er nu een opvolger in de vorm van een album: MIST. Negen tracks vol weelderige vocalen, wriemelende synths, gruizige en sprankelende gitaren. Negen tracks als korte verhalen, waarin stemmen vertellen wat ze denken te zien. Pop als een nachtclub met het werklicht aan.

Van alternative pop singer/songwriter Nee Nee No No (Noëmi Hofstede) verscheen Red, een ep met zes songs over liefde, identiteit en zelfbeeld, maar waarschijnlijk niet zoals je gewend bent. Wat gebeurt er als je volledig opgaat in de droom die een liefde in jou opwekt? En wat gebeurt er op het moment dat die illusie barst? Red beweegt naadloos tussen fictie en autobiografie, met sferen die je meteen grijpen en melodieën die blijven hangen.

De ep ontstond in een periode waarin alles wat normaal houvast gaf ineens verdween. Noëmi’s huurcontract liep af, werkzekerheid viel weg, en door deze schokken moest ze in zichzelf keren. Veel relaties in de persoonlijke sfeer braken. Alles wat haar normaal stevigheid gaf, verdween. In die instabiliteit ontstond Red: een plaat over falende liefde, vrouwelijke archetypes en het verschuivende zelfbeeld.

Relaties worden rollen, herinneringen worden herschreven, en identiteit blijkt afhankelijk van de omstandigheden waarin je leeft. Red is tegelijk een plek voor verwerking en escapisme, maar ook een poging om zichtbaar te blijven. “Wanneer alles om je heen verandert, ga je zoeken naar iets dat niet meebeweegt. Voor mij werd dat het maken zelf.” Dit is pop voor de Femme Fatale!

In een rusteloze wereld zonder focus eist de Rotterdamse soloartiest Gavrilo je aandacht – en beloont die. Met de singles Tides of Reflection, These Violent Delights en Everything Flows werd de toon gezet voor zijn eclectische debuutalbum This Is Not For You, dat deze maand is verschenen.

Door een samensmelting van zware gitaren, onconventionele ritmes en symfonische elementen bouwt hij laag voor laag aan eigenzinnige composities die blijven verrassen. De muziek vindt haar oorsprong in progressieve rock en alternatieve metal, met invloeden van Radiohead en Porcupine Tree, riffs verwant aan Arcane Roots en Muse, de ritmiek van Tool en Leprous, en altijd die terugkerende knipoog naar Bach.

In essentie draait Gavrilo om het ontvouwen van een muzikaal universum dat je naar binnen trekt en uitnodigt om te vertragen. Dat is geen toeval: elke seconde is doordacht en met zorg en precisie geschreven, gearrangeerd en uitgevoerd door één paar handen. Het resultaat voelt diep persoonlijk zonder zichzelf bloot te geven – muziek die zichzelf niet uitlegt, maar nog lang blijft resoneren nadat de laatste noot heeft geklonken.