Itch
- Kid Harlequin
Voor sommige recensies neem ik de tijd. Zeker als het gaat om dynamische werken zoals Itch, het laatste album van de heavy Rotterdamse band Kid Harlequin.
Itch luistert als een boek. Als een schrijver die bezig is met een boek, lijkt frontman Julien Graute ook voor Itch aan de slag gegaan.
Graute is dan wel de man waar het om draait bij Kid Harlequin, maar je hebt minstens zulke goede muzikanten nodig om het idee wat je in je hoofd hebt, uit te kunnen voeren.
Itch is voor mij een boek waarvan elke song een hoofdstuk is van het liefdesverhaal dat Kid Harlequin ons probeert te vertellen.
Over de liefde die voorbij gaat en de aandacht die ontbreekt binnen een relatie om naar elkaar te luisteren, zoals op Cry My Heart Out is te horen. Het is een nummer met bezieling.
Opvallend is ook Otherside waar altijd een andere kant zit, maar ook de gedurfde viool die je daar als stevige band durft in te zetten, getuigt van creativiteit. Precies dat instrument maakt ook de emotie los in dat nummer. Ook de filosofische kant komt aan bod, zoals de les die je er uit moet trekken.
Het titelnummer Itch zuigt mij als het ware in gedachten over een relatie die voorbij is. Wat overblijft is de jeuk op vooral het mentale vlak. In het brein dus en dat je daar verder mee moet leven.
Hound is een door Marcela Bovio prachtig mooi gezongen nummer.
Never Enough waarbij turbulentie en dynamiek passen bij het gevoel dat schrijver Graute probeert over te brengen vormt de waardige afsluiting van wat voor mij fraai luisterboek bleek te zijn.
Het gaat goed met het cultureel ondernemerschap in de Rotterdamse popmuziek! Rotterdamse popmuzikanten zijn in 2016 zeer succesvol geweest als cultureel ondernemer. Er is met crowdfunding veel geld opgehaald; in 2016 werd voor het eerst meer dan een ton aan investeringen gerealiseerd. Ook is het aantal gerealiseerde projecten en het aantal individuele donateurs verdubbeld.