Dagboek van een band: Nooit te laat

Ik ben de veertig, laat ik maar zeggen, ruim gepasseerd als ik een paar jaar terug Orange Goblin zie in de Baroeg. Het beste optreden dat jaar en ook een reden om zelf muziek te gaan maken. Beter laat dan nooit.

Een jaar daarvoor, het was in december, kreeg één van mijn beste vrienden te horen dat er iets niet goed was in haar lichaam, Eurosonic Noorderslag hebben we nog beleefd samen maar de Zwarte Cross was al te laat voor haar, dat kaartje hebben we aan iemand anders moeten geven. Alles kump goed!, was het motto dat jaar en dat is ook het enige wat mij is bijgebleven.

In mijn jongere jaren begon ik met gitaar spelen, ik wilde net als Jimi worden, een gitaargod. Op een gegeven moment zag ik beelden van hem en stopte per direct. Het gemak waar hij mee speelde, terloops alsof hij ondertussen zijn boodschappenlijstje doorgaf aan zijn buurvrouw, tegenover dat gepingel en gepiel van mij. Ik was dagelijks uren bezig en kon, als je goed luisterde, een beetje Voodoo Chile uit mijn gitaar krijgen. Een soort instant depressie kreeg ik van die beelden.

Meer dan twintig jaar heb ik voor mezelf zitten rommelen, zonder anderen erbij, om mijzelf de schaamte van mijn waardeloze gitaarspel te besparen. Als dan plotseling één van je beste vrienden doodgaat, nog voor haar veertigste verjaardag, dan neem je de laatste woorden en gedachten mee. Leef nu, wacht niet tot het te laat is.

Haar wederhelft, mijn andere beste vriend, verzekerde mij dat ‘spelen’ hem op de been hield. Of het nou optreden of oefenen was, op het moment dat je samen muziek maakt, ben je op een andere planeet. Vervolgens ben ik meegetrokken het bandleven in, als ervaren bassist van een populair crust grindcore gezelschap kon hij mij geruststellen in deze andere wereld. Als een ware mentor leidde hij mij door het muzikale woud. Die deur daar moet je niet ingaan, dat is kutmuziek of hang je gitaar maar wat lager anders staat het zo… je weet wel. We zijn nu 4 jaar later en ik ben een echte rocker met coole moves en dito zonnebril. Op het podium blijken die moves toch lastiger te realiseren, maar ik blijf oefenen.

Het is soms wrang om te concluderen dat de dood van een vriendin me hier heeft gebracht maar deze nalatenschap is het mooiste wat ik me kan wensen. Elk jaar, 21 september proosten we op haar verjaardag en klinken we op de muziek. Tnx Joki.

Wordt vervolgd…

Richard Rotteveel maakt Glampunk met Helleveeg en Nederstoner met Zombie Waiste. Dagboek van een band is een soapcolumn met twee dikke knipogen en veel herkenbare situaties voor de doorsnee muzikant. Het beschrijft de perikelen van de Leidse band Helleveeg en legt ze langs de meetlat van de gemiddelde wereldartiest. Onder de naam Riesrot schrijft hij verhaaltjes, columns of blogs, vaak voetbal of muziek gerelateerd en te vinden op zijn website

Live-verslag: Baroeg Open Air 2018

Na een financieel spannende periode voor Baroeg Open Air (BOA) waarin een crowdfundingcampagne het festival heeft moeten redden, is 15 september eindelijk DE dag aangebroken. Het festival trok dit jaar gedurende de zonnige dag 10.000 bezoekers, wat een recordaantal is voor BOA. Vorig jaar waren er nog ruim 8.000 bezoekers.

De bezoekers waren getuige van 21 shows verdeeld over vier stages. Op het programma stonden onder meer headliner Rose Tattoo, bands als Heidevolk, God Dethroned, Fleddy Melculy en natuurlijk de drie Popunie Live acts. Verder werden voor de tweede keer de Plee Sessies georganiseerd: een minipodium, vlakbij de dixi’s. De eerste Popunie Live band, Die Nakse Bananen, stond om 13.00 uur ingepland op de Mainstage, †HE  D∑ÅD CVL† en De Likt speelden later op de dag bij de Electronic Stage. Hieronder het verslag.

Die Nakse Bananen
Als de eerste bananen het publiek in vliegen al vóór de eerste noot gespeeld is weet je dat je met Die Nakse Bananen te maken hebt. Na de bananen laten deze eerste noten gelukkig niet lang op zich wachten. De voor punk kenmerkende snelle drums worden bijgestaan door goed mee te zingen teksten en snaarwerk van een overwegend in bananenkostuums gehulde band.

Een kalme pit voor het podium verraadt dat het om 13.05 nog wat vroeg is voor punkers, maar de sfeer zit er goed in. Correctie, 13.10: de pit gaat los en wie er niet in staat klapt boven zijn of haar hoofd mee. Strakke punk zoals van Die Nakse Bananen is van alle tijden, zowel historisch als op de dag.

†HE  D∑ÅD CVL†
Een onheilspellende intro kondigt de opkomst van †HE  D∑ÅD CVL† aan. Het eerste echte nummer heet Kill Yourself en bevat een elektronische introductie die naadloos overgaat in een drum’n’bass beat. De eerste niet try-out show kenmerkt zich door gespannen blikken en een concentratie op de muziek die staat voor perfectie in de uitvoer van de show. Dit streven naar een nauwkeurig uitvoeren komt ook terug in een goede balans tussen crossbreed zoals bekend van PRSPCT en punk zoals het hoort te zijn. Nihilistisch en hard zijn de kenmerkende woorden voor †HE  D∑ÅD CVL†.

Hoewel een andere bezetting lijkt de nieuwe band van Gareth, Thrasher voor intimi, veel op The Hard Way. Het verschil uit zich later in de show wanneer politieke thema’s naar de oppervlakte komen en punk de overhand lijkt te krijgen. Tegen het einde wordt “het genre van Rotterdam” aangekondigd: hardcore. Hardcore kan blijkbaar harder want er worden nog hogere aantallen beats per minuut geproduceerd. De pit gaat harder en het plezier wordt groter; †HE  D∑ÅD CVL† is een aanwinst voor hard Rotterdam!

De Likt
Waar heeft De Likt niet gestaan deze zomer? En met een reden. Het publiek weet massaal de Electronic Stage te vinden en geniet duidelijk. Er wordt gedanst, gepit en gefeest. De Likt laat zien dat Rotterdam nog steeds relevante acts aanlevert. Speciaal voor BOA wordt door “deze twee kanjers” die achter de productie zitten een nummer gespeeld. Een goede dansplaat rolt van het podium de tent in en ook dit stuk van de show wordt door het publiek gegeten als zoete koek. Er wordt wild gedanst. Rechts voor verliest zelfs iemand een rok tijdens Ja Dat Bedoel Ik.

De Likt blijkt de perfecte feestformule te hebben. Naarmate de show vordert verliest Jordy meer zweet en zijn shirt. Er lijkt, voor de toegift, te worden afgesloten met “een nummer dat in Amsterdam weleens scheve gezichten krijgt; Rotterdam”. Het publiek is niet meer te houden en klimt letterlijk in de tentpalen omhoog. De Likt doet het weer: een goede show bouwen.

Baroeg Open Air 2018 bleef ondanks de topdrukte een gezellig festival met een programmering waarin veel ruimte is voor alternatieve muziek. Jong en oud danst, ontspant en geniet van verschillende shows: van Pleesessie tot Mainstage.