Music Support: Hüseyin Badilli en Jessy Yasmeen in De Machinist

Op woensdag 8 februari vindt de vierde singer/songwriteravond van het nieuwe jaar plaats in de Pub van De Machinist. Vanaf 21.00 uur spelen Hüseyin Badilli en Jessy Yasmeen eigen repertoire.

Hüseyin Badilli kopieHüseyin Badilli
Oorspronkelijk opgeleid in Westerse klassieke zang en jazz, heeft de Turks-Nederlandse singer/songwriter en performance artiest Hüseyin Badilli zich nooit beperkt tot één muziekgenre.

In Turkije kent men hem vooral van het protestnummer Mr. Prime Minister over de politieke onlusten in Istanbul in 2013. Het nummer ging niet alleen viraal op internet, maar werd ook door de Turkse krant de Hürriyet tot de top tien van protestliederen gerekend.

Momenteel werkt hij aan zijn liefdesalbum The Lucky One, gefinancierd door crowdfunding en uitgekozen als beste muziekproject op Voordekunst. In 2016 behaalde Badilli de tweede prijs tijdens de finale van de Sena Grote Prijs van Rotterdam.

Jessy Yasmeen Jessy-Yasmeen
Jessy Yasmeen is een jonge singer/songwriter uit Rotterdam. Invloeden van Bob Dylan, Passenger en Angus en Julia Stone zijn terug te horen in haar eigen werk en zorgen voor een verrassende mix van folk, pop en country.

Maar het is vooral Jessy zelf die je te horen krijgt, met oprechte liedjes waarbij je keer op keer wordt gegrepen door een catchy hook of haar authentieke stem. Tijdens haar vorige optreden in De Machinist bezorgde zij het publiek, waaronder een recensent van 3voor12, kippenvel.

Singer/songwriter programma t/m april 2017
15/2 Sommerhus speelt Everly Brothers en Rick Treffers
22/2 Open podium avond
01/3 Merlijn Nash en Pam Feather
08/3 ZanglesRotterdam
15/3 Eva Auad en Amanda van den Hil
22/3 Poliana Vieira en Gita Buhari
29/3 Michel Ebben en Richard Seba
05/4 ZanglesRotterdam

Extra informatie
Datum: woensdag 8 februari
Locatie: De Machinist, Willem Buytewechstraat 45
Aanvang: 21.00 uur
Entree: gratis

Voor meer informatie bezoek je de website van De Machinist.

POPUNIE_MUSICSUPPORT_RDAM_FCDeze optredens worden mede gefinancierd door Popunie Music Support Rotterdam.

Let’s Make Hiphop Great Again

foto Ollie voor bij columnsNostalgie. De ziel van het verleden. We houden ervan. Zeker als je de gouden jaren ’80 en ’90 hebt meegemaakt. Wij waren er immers bij toen Kraftwerk die gekke synth geluiden de wereld in smeet. We konden urenlang verdwijnen achter het tweekleurige lcd scherm van de opklapbare Nintendo handheld spelcomputer. Die oranje. Donkey Kong. Let’s make gaming great again.

Als ik mensen hoor praten over mooie tijden van vroeger denk ik vaak: ´Wanneer was de wereld beter?´ Er is sinds het onstaan van de mensheid trammelant.

Als je het weer goed voorspelde in de Middeleeuwen was het best eens mogelijk dat je op de heksen brandstapel terecht kwam. Op het Dorpsplein was er nog wat entertainment voor de menigte.

Slavernij hoef ik niet uit te leggen. De Holocaust heeft niet zo heel lang geleden plaats gevonden en er zijn mensen die nog mee hebben gemaakt dat ze niet voorin de bus mochten zitten.

Ik vraag me dus vaak af of de wereld vroeger daadwerkelijk beter was of dat het puur in onze eigen kinderlijke perceptie zo lijkt te zijn. Afhankelijk van waar in de wereld je je jeugd hebt gehad uiteraard.

Met muziek is het niet anders. Was er vroeger geen slechte commerciële muziek? We hoeven alleen maar even naar een 90’s party te gaan om die theorie volledig kapot te kunnen raggen.

Hoe verder die ‘gouden’ tijd in het verleden lijkt te verdwijnen, hoe selectiever ons geheugen lijkt te worden. ‘Iedereen zit maar verscholen achter hun smartphones. We praten niet meer met elkaar.’

Veel gehoorde kreten van een generatie die net zo makkelijk de hele auto- of treinrit de koptelefoons van hun Sony Sports Walkman ophield. Of zolang Tetris speelden dat ze ’s avonds, voor het slapen gaan, in bed nog steeds blokjes zaten te roteren in hun gedachtes.

Was het allemaal wel beter vroeger? Was de muziek wel beter? Waren de beats harder? De rappers intelligenter? De waarheid ligt vaak in het midden.

Tekstueel was N.W.A. nou niet bepaald genuanceerd. Natuurlijk was er Public Enemy maar nu wordt Kendrick Lamar ook gerekend onder de top drie rappers van deze generatie. Ook als je naar de verkoopcijfers kijkt. J. Cole verkoopt meer platen dan Nas toendertijd heeft gedaan en dat in een tijd dat ‘Conscious’ hiphop dood verklaard blijkt te zijn.

Soms hoor ik mezelf praten en denk ik: ‘Ik klink nu PRECIES als mijn vader!’ Vroeger. Dat was de tijd. Mooi om te zien dat er ook nog pogingen zijn om die kloof te versmallen.

De mazzel van de gouden generatie is dat veel dingen die in onze tijd als dope werden gezien nu ook nog als zodanig worden beschouwd.

Sneakers, hiphop, Tommy Hilfiger. Allemaal dingen die nu nog in zijn of een comeback hebben gemaakt. In mijn tijd ging ik dus echt niet even over mode praten met mijn ooms of ouders. Nu zeg ik tegen mijn zoon dat ik zijn schoenmodel ook heb gehad in 1990. Mooie dingen.

De dynamiek van mijn generatie met de honger van de nieuwe generatie kan tot mooie dingen lijden. Bij een Meet The Pro sessie over de opmars van Rotterdamse hiphop onstonden er mooie dialogen tussen Roger Brouwn, toch een exponent van de Gouden Tijd en Solomon Kifle, één van de stuwende krachten achter Rotterdam Airlines Music Group.

Er kunnen natuurlijk mooie dingen ontstaan wanneer wij ons openstellen voor de jeugd en andersom.

300 records (o.a. Young Thug) werd ook gerund door Lyor Cohen (Def Jam) en Justin Bieber heeft ongetwijfeld veel geleerd van de dingen die Usher heeft meegemaakt in zijn toptijd.

Omgekeerd mag onze generatie ook wel wat meer kijken naar hoe die jonge gasten recht op hun doel af gaan. Niet denken maar doen lijkt het motto. En daar is niks mis mee.

Let’s make hiphop great again? Volgens mij is daar niks mis mee. Heb ik zin om naar Lil’ Uzi Vert te luisteren voor mijn plezier? Niet echt. Maar altijd maar dezelfde boom bap beat wordt ook saai op een gegeven moment.

De wereld zal om de zon blijven draaien en de mensheid blijft zich ontwikkelen. Hiphop misschien nog wel sneller dan andere muziekvormen. Het is waarschijnlijk de grootste reden dat het nog steeds zo populair is.

Niemand zou zijn iPhone 7 vrijwillig inruilen voor een Nokia 3310. Vroeger kan soms beter vroeger blijven.

Ollie Vida

Na jarenlang mc-en heeft Ollie nu een schat aan ervaring en belevenissen te delen met de wereld. Geen onbekende in de hiphopscene sinds eind jaren ’90 (het EK 2000 anthem met The Proov ‘Feel The Heat‘ is wellicht zijn bekendste werk) vertelt hij op luchtige wijze over hedendaagse observaties en gebeurtenissen in het hiphoplandschap.