Let’s Make Hiphop Great Again

foto Ollie voor bij columnsNostalgie. De ziel van het verleden. We houden ervan. Zeker als je de gouden jaren ’80 en ’90 hebt meegemaakt. Wij waren er immers bij toen Kraftwerk die gekke synth geluiden de wereld in smeet. We konden urenlang verdwijnen achter het tweekleurige lcd scherm van de opklapbare Nintendo handheld spelcomputer. Die oranje. Donkey Kong. Let’s make gaming great again.

Als ik mensen hoor praten over mooie tijden van vroeger denk ik vaak: ´Wanneer was de wereld beter?´ Er is sinds het onstaan van de mensheid trammelant.

Als je het weer goed voorspelde in de Middeleeuwen was het best eens mogelijk dat je op de heksen brandstapel terecht kwam. Op het Dorpsplein was er nog wat entertainment voor de menigte.

Slavernij hoef ik niet uit te leggen. De Holocaust heeft niet zo heel lang geleden plaats gevonden en er zijn mensen die nog mee hebben gemaakt dat ze niet voorin de bus mochten zitten.

Ik vraag me dus vaak af of de wereld vroeger daadwerkelijk beter was of dat het puur in onze eigen kinderlijke perceptie zo lijkt te zijn. Afhankelijk van waar in de wereld je je jeugd hebt gehad uiteraard.

Met muziek is het niet anders. Was er vroeger geen slechte commerciële muziek? We hoeven alleen maar even naar een 90’s party te gaan om die theorie volledig kapot te kunnen raggen.

Hoe verder die ‘gouden’ tijd in het verleden lijkt te verdwijnen, hoe selectiever ons geheugen lijkt te worden. ‘Iedereen zit maar verscholen achter hun smartphones. We praten niet meer met elkaar.’

Veel gehoorde kreten van een generatie die net zo makkelijk de hele auto- of treinrit de koptelefoons van hun Sony Sports Walkman ophield. Of zolang Tetris speelden dat ze ’s avonds, voor het slapen gaan, in bed nog steeds blokjes zaten te roteren in hun gedachtes.

Was het allemaal wel beter vroeger? Was de muziek wel beter? Waren de beats harder? De rappers intelligenter? De waarheid ligt vaak in het midden.

Tekstueel was N.W.A. nou niet bepaald genuanceerd. Natuurlijk was er Public Enemy maar nu wordt Kendrick Lamar ook gerekend onder de top drie rappers van deze generatie. Ook als je naar de verkoopcijfers kijkt. J. Cole verkoopt meer platen dan Nas toendertijd heeft gedaan en dat in een tijd dat ‘Conscious’ hiphop dood verklaard blijkt te zijn.

Soms hoor ik mezelf praten en denk ik: ‘Ik klink nu PRECIES als mijn vader!’ Vroeger. Dat was de tijd. Mooi om te zien dat er ook nog pogingen zijn om die kloof te versmallen.

De mazzel van de gouden generatie is dat veel dingen die in onze tijd als dope werden gezien nu ook nog als zodanig worden beschouwd.

Sneakers, hiphop, Tommy Hilfiger. Allemaal dingen die nu nog in zijn of een comeback hebben gemaakt. In mijn tijd ging ik dus echt niet even over mode praten met mijn ooms of ouders. Nu zeg ik tegen mijn zoon dat ik zijn schoenmodel ook heb gehad in 1990. Mooie dingen.

De dynamiek van mijn generatie met de honger van de nieuwe generatie kan tot mooie dingen lijden. Bij een Meet The Pro sessie over de opmars van Rotterdamse hiphop onstonden er mooie dialogen tussen Roger Brouwn, toch een exponent van de Gouden Tijd en Solomon Kifle, één van de stuwende krachten achter Rotterdam Airlines Music Group.

Er kunnen natuurlijk mooie dingen ontstaan wanneer wij ons openstellen voor de jeugd en andersom.

300 records (o.a. Young Thug) werd ook gerund door Lyor Cohen (Def Jam) en Justin Bieber heeft ongetwijfeld veel geleerd van de dingen die Usher heeft meegemaakt in zijn toptijd.

Omgekeerd mag onze generatie ook wel wat meer kijken naar hoe die jonge gasten recht op hun doel af gaan. Niet denken maar doen lijkt het motto. En daar is niks mis mee.

Let’s make hiphop great again? Volgens mij is daar niks mis mee. Heb ik zin om naar Lil’ Uzi Vert te luisteren voor mijn plezier? Niet echt. Maar altijd maar dezelfde boom bap beat wordt ook saai op een gegeven moment.

De wereld zal om de zon blijven draaien en de mensheid blijft zich ontwikkelen. Hiphop misschien nog wel sneller dan andere muziekvormen. Het is waarschijnlijk de grootste reden dat het nog steeds zo populair is.

Niemand zou zijn iPhone 7 vrijwillig inruilen voor een Nokia 3310. Vroeger kan soms beter vroeger blijven.

Na jarenlang mc-en heeft Ollie nu een schat aan ervaring en belevenissen te delen met de wereld. Geen onbekende in de hiphopscene sinds eind jaren ’90 (het EK 2000 anthem met The Proov ‘Feel The Heat‘ is wellicht zijn bekendste werk) vertelt hij op luchtige wijze over hedendaagse observaties en gebeurtenissen in het hiphoplandschap.

Ever After / Tree Of Life

  • Ever After / Tree Of Life

  • Diverse artiesten
    • Genre: Verzamel
    • Release-type: CD, digitaal
    • Label: FYIFY! Records

Wanneer een Rotterdamse muzikant zijn of haar nek uitsteekt voor een belangrijk doel, is prominente aandacht op zijn plaats. En het was Michel Ebben, die gedreven door persoonlijk leed en samen met zijn partner Demet Köysüren een verzamel-cd samenstelde. De opbrengst komt volledig ten goede aan de Nederlandse Leverpatiënten Vereniging.

Onder de titel Tree Of Life stelden 18 Rotterdamse- en buitenlandse artiesten een nummer ter beschikking voor deze cd. Alleen dat al is het vermelden meer dan waard. En het resultaat mag er ook nog eens meer dan zijn.

Uit ons eigen land floreren Linda Kreuzen (To Say Goodbye), Michel Ebben (A Letter To Dreamland), Half Way Station (Tailfeathers), Delouise (Starry Night), Mark Lotterdam (I Miss You), Kalulu (Forget To Ask) en Bregje Sanne Lacourt (Yellow Brolly).

Met als absoluut hoogtepunt, van de hele cd trouwens, het hartverscheurende kleinkunstliedje Nog Heel Even van Martha Jane Settler. Zo klein, zo intiem, zo dichtbij, zo ontroerend mooi. De tranen schieten spontaan in je ogen wanneer je naar de tekst luistert, over de laatste, berustende smeekbede van een stervende.

Ook een keur van buitenlandse singer/songwriters twijfelde niet en bood een song aan voor de cd, onder wie niet de minsten. Bijvoorbeeld Iain Matthews, die je betovert met een geslaagde live-versie van Alone Again Blues en niemand minder dan Eric Taylor steelt je hart met Big Love.

Verrassend is de minder bekende Zweedse singer/songwriter Lars Bygdén die met het wonderschone Summertime het album opent.

Het is duidelijk dat dit album in alle denkbare opzichten bijzonder is. Uiteraard voor het belangrijke doel dat er aan ten grondslag ligt, maar zeker ook vanwege de buitengewoon geslaagde line-up van artiesten die aan het project meewerkten.