Hiphop is overal!

foto Ollie voor bij columnsHiphop is overal. Ook al willen sommige gasten me vaak overtuigen van niet. Die zijn hiphop ‘ontgroeid’. Hiphop ontgroeien; hoe doe je dat eigenlijk? Ga je dan een Mobb Deep plaat luisteren en denk je: “Vroeger vond ik dit een classic, maar nu klinkt die snare wel erg kinderachtig. En die kick is ook een beetje onvolwassen?”

Kijk, dat je jezelf niet helemaal kan identificeren met de teksten van oompjes Prodigy en Havoc is natuurlijk wel begrijpelijk. Als we deze twee mannen moesten geloven sliepen ze nooit (was immers de ‘cousin of death’ volgens buurtgenoot Nas), beschoten ze regelmatig hun vijandige dunn-dunns vanuit hun appartement (de hilarische intro op G.O.D. pt III) en een robbertje stoeien met vrouwelijk schoon liep meestal ook uit op vastgebonden en beroofd worden door haar ex-vriend en kompanen.

Als je jezelf daarmee kunt identificeren in je puberteit vrees ik dat het nu ook niet allemaal op rolletjes loopt in je leven. Dat neemt echter niet weg dat deze albums tot op de dag vandaag de meest epische muziekstukken zijn gebleken in de historie van de moderne muziek.

Doe tussen het Youtube’en en Facebook’en door even de televisie aan. Nationale Nederlanden reclame gezien? Ondanks het feit dat het wel een erg stereotype beeld geeft van de ‘hiphoppert’ word het genre uiteraard gebruikt voor het financiële gewin van een grote corporatie. Zoals veel bedrijven maar al te graag tappen uit het hiphopvaatje. Toch lijken we niet helemaal serieus genomen te worden. Het blijft de armgebaren-yo-yo-roepende-petje-naar-de-zijkant karikatuur die elke keer weer terugkomt wanneer je over hiphop begint.

Het kunnen ontgroeien van een genre lijkt ook een beetje bij hiphop te horen. Het respect voor de oude generatie is in veel gevallen minder dan in andere genres naar mijn mening. “Die oudjes moeten niet zeuren”. Omgekeerd is er ook weinig respect van de oudere generatie voor de nieuwe lichting. Vraag ze hun mening over de nieuwe lichting te onderbouwen en je krijgt net te vaak genuanceerde volzinnen als “wack” en “kaka” te horen.

Ondanks het feit dat het intern al jaren implodeert is de invloed van hiphop overduidelijk aanwezig in het huidige muzieklandschap. Onze vriend Afrojack mag de uitvinder van de crossfader, Grandmaster Flash, wel op z’n blote knietjes bedanken wanneer hij weer op de startknop van zijn Ferrari drukt. David Guetta had ook een aanzienlijk kleinere zonnebrillen collectie gehad als Kool Herc en z’n zus in 1973 geen zin hadden gehad in een veredeld huisfeestje in de Bronx. Vergezocht? Denk het niet. Respect The Architects. Dat is alles wat ik hier zeg.

De jaren ’90 boombap sound is al jaren niet meer op de voorgrond aanwezig in de hedendaags populaire stromingen in hiphop. Het is echter niet meer weg te denken uit de maatschappij. Het is OVERAL. Kijk maar eens even in je garderobe. Die broek met ‘lage zakken’ die je bij The Sting gekocht hebt? Hiphop. Dat Chicago Bulls petje dat je draagt als je een biertje klapt op een willekeurig festival deze zomer? Hiphop. Die veters die je niet gestrikt hebt? Hiphop. Sneakers in het algemeen! Laten we even stilstaan bij waar de sneakerhype überhaupt is begonnen. Moet ik echt namen als RUN DMC en Audio Two gaan noemen hier?

Ik vind het wel dope. Ik kan wel gaan huilen dat de nieuwe generatie muziek maakt die ik in de meeste gevallen gestructureerde herrie vind (ik ben m’n ouders geworden, ik geef toe) maar ik ben blij dat die jonge gasten dingen tof vinden uit mijn tijd. Joey Badass lag nog aan de fles toen Blackmoon Who Got The Props uitbracht. Ik zie mensen met Tommy Hilfiger vlaglogo’s op hun trui. Of ze liggen voor de deur van Footlocker voor een exclusief paartje Jordan 12’s. Ik zie hier en daar zelfs wat vintage FUBU pieces in het straatbeeld. Dat is toch heerlijk! Hiphop is dood. Hiphop is overal.

Ollie Vida

Na jarenlang mc-en heeft Ollie nu een schat aan ervaring en belevenissen te delen met de wereld. Geen onbekende in de hiphopscene sinds eind jaren ’90 (het EK 2000 anthem met The Proov ‘Feel The Heat‘ is wellicht zijn bekendste werk) vertelt hij op luchtige wijze over hedendaagse observaties en gebeurtenissen in het hiphoplandschap. En tussendoor recenseert hij ook weleens wat dingen.

I Can’t Shit Because I’m A Tree

hoesje The UnderwhelmingThe Underwhelming
download-ep
singer/songwriter / raw folk / punk

Rustige gitaarmuziek vult mijn oren. “How can you look at me with eyes like that, and expect me to not fall in love with you”. Daarna haalt Henry Sung met alle macht uit over een overstuurde gitaar en accordeon. Ik ruk bijna mijn oordoppen af want het geluid is overweldigend, maar realiseer mij dan dat het zo klopt. Hier horen geen dure productie en zoetgevooisde gitaardeuntjes. Hier hoort rauwe frustratie. Zo begint het eerste nummer van de ep The Underwhelming.

Oké. Dit is wel een heel bijzondere ep van I Can’t Shit Because I’m A Tree (ICSBIAT, uitgesproken als ‘iish-byat’). De eenmansband, gerund door Henry Sung, staat bekend om haar vreemde mix van singer/songwriter en het gefrustreerde gebrul uit hele andere genres. Het is een rauwe ep, zelf geproduceerd, ik quote: “to (make it) sound this shit (in the best best best way)”

Sommigen zal dit niet liggen, maar het maakt deel uit van het uitzonderlijk rauwe geluid van ICSBIAT. Een soort overstuurde Death Cab for Cutie, maar dan toch eigenlijk helemaal niet. Sung laat zich lastig in hokjes plaatsen. The Underwhelming is een ep met wel zeven nummers, van verschillende lengtes, maar die niet langer duren dan drieënhalve minuut.

Qua lengte valt het dus te vergelijken met grote aantallen punk-albums uit de jaren tachtig. Qua afwerking en productie ook. Qua inhoud, nou goed, laten we zeggen, de frustratie die men in de jaren tachtig vindt zit er ook wel dik in. Dat is goed, want natuurlijk is dat waar deze hele ep om draait: flinke frustratie.

Op de ep vindt men een bonte collectie ‘liedjes’ van tussen de één en drieënhalve minuut in. De ep begint met het nummer Bright Eyes, hierboven al beschreven, en gaat dan verder met Season Finale. Henry Sung wilde hierbij een muziekvideo maken met veel nepbloed en een epische vechtscene zoals alleen Tarantino ze neer kan zetten, maar zover ik weet is deze er nog niet. Overstuurde akoestische gitaren en Sung’s stem vullen dit nummer.

Daarna volgen twee korte nummers, Fireworks en Halloween, waarin Sung zijn haat voor vuurwerk beschrijft en hoe hij wegvluchtte bij een Halloween-feestje. Het vijfde nummer van de ep, Haircut, is een vrij gewoon singer/songwriter nummer, tot Sung ineens een ‘lalalala’ zingt die steeds intenser wordt en sneller gaan. Sung bezingt zijn problemen in Problems, en eindigt de plaat met het was zachtere, drogere Merlot.

Al met al is het helemaal geen slechte ep, ondanks de kwaliteit van de productie (en de woorden van Sung zelf). De liedjes zijn kort maar krachtig, in de meest letterlijke zin van het woord. De melodieën zijn pakkend en aanstekelijk. Zijn teksten zijn vreemd, met een tikkeltje genialiteit erin verwerkt. The Underwhelming komt regelrecht uit het hart van Henry Sung, en dat is te horen. Luisteren is zeker aangeraden!
Om te eindigen met Sung’s eigen woorden:

“What’s this guy’s fucking problem? Look I dunno, hey I dunno,
I mean it’s a difficult question can I think about it
and answer you tomorrow.”

Je kunt de fascinerende berichten van ICSBIAT uitvoerig bestuderen op zijn Facebookpagina.

Merlijn Veltman