The Underwhelming
download-ep
singer/songwriter / raw folk / punk
Rustige gitaarmuziek vult mijn oren. “How can you look at me with eyes like that, and expect me to not fall in love with you”. Daarna haalt Henry Sung met alle macht uit over een overstuurde gitaar en accordeon. Ik ruk bijna mijn oordoppen af want het geluid is overweldigend, maar realiseer mij dan dat het zo klopt. Hier horen geen dure productie en zoetgevooisde gitaardeuntjes. Hier hoort rauwe frustratie. Zo begint het eerste nummer van de ep The Underwhelming.
Oké. Dit is wel een heel bijzondere ep van I Can’t Shit Because I’m A Tree (ICSBIAT, uitgesproken als ‘iish-byat’). De eenmansband, gerund door Henry Sung, staat bekend om haar vreemde mix van singer/songwriter en het gefrustreerde gebrul uit hele andere genres. Het is een rauwe ep, zelf geproduceerd, ik quote: “to (make it) sound this shit (in the best best best way)”
Sommigen zal dit niet liggen, maar het maakt deel uit van het uitzonderlijk rauwe geluid van ICSBIAT. Een soort overstuurde Death Cab for Cutie, maar dan toch eigenlijk helemaal niet. Sung laat zich lastig in hokjes plaatsen. The Underwhelming is een ep met wel zeven nummers, van verschillende lengtes, maar die niet langer duren dan drieënhalve minuut.
Qua lengte valt het dus te vergelijken met grote aantallen punk-albums uit de jaren tachtig. Qua afwerking en productie ook. Qua inhoud, nou goed, laten we zeggen, de frustratie die men in de jaren tachtig vindt zit er ook wel dik in. Dat is goed, want natuurlijk is dat waar deze hele ep om draait: flinke frustratie.
Op de ep vindt men een bonte collectie ‘liedjes’ van tussen de één en drieënhalve minuut in. De ep begint met het nummer Bright Eyes, hierboven al beschreven, en gaat dan verder met Season Finale. Henry Sung wilde hierbij een muziekvideo maken met veel nepbloed en een epische vechtscene zoals alleen Tarantino ze neer kan zetten, maar zover ik weet is deze er nog niet. Overstuurde akoestische gitaren en Sung’s stem vullen dit nummer.
Daarna volgen twee korte nummers, Fireworks en Halloween, waarin Sung zijn haat voor vuurwerk beschrijft en hoe hij wegvluchtte bij een Halloween-feestje. Het vijfde nummer van de ep, Haircut, is een vrij gewoon singer/songwriter nummer, tot Sung ineens een ‘lalalala’ zingt die steeds intenser wordt en sneller gaan. Sung bezingt zijn problemen in Problems, en eindigt de plaat met het was zachtere, drogere Merlot.
Al met al is het helemaal geen slechte ep, ondanks de kwaliteit van de productie (en de woorden van Sung zelf). De liedjes zijn kort maar krachtig, in de meest letterlijke zin van het woord. De melodieën zijn pakkend en aanstekelijk. Zijn teksten zijn vreemd, met een tikkeltje genialiteit erin verwerkt. The Underwhelming komt regelrecht uit het hart van Henry Sung, en dat is te horen. Luisteren is zeker aangeraden!
Om te eindigen met Sung’s eigen woorden:
“What’s this guy’s fucking problem? Look I dunno, hey I dunno,
I mean it’s a difficult question can I think about it
and answer you tomorrow.”
Je kunt de fascinerende berichten van ICSBIAT uitvoerig bestuderen op zijn Facebookpagina.
Merlijn Veltman
