Hiphop als politiek strijdtoneel

De laatste paar dagen waren voor mij op z’n zachtst gezegd emotioneel en mentaal uitputtend, met de demonstratie van woensdag 3 juni als hoogtepunt. Deze demonstratie was nodig. Het is een nieuwe bladzijde in het boek over een ellenlange strijd tegen racisme. Ons ongenoegen uiten over de maatschappij en politiek doen wij op verschillende manieren. Waar er op de brug werd gegrepen naar borden, spandoeken en megafoons, zijn er anderen die grijpen naar pen en papier.

Pen als wapen

Hiphop en politiek zijn al sinds hiphop’s geboorte nauw verbonden. Hiphop wordt vaak als medium gebruikt om politieke ideeën ten gehore te brengen en om maatschappelijk commentaar te leveren in een poging om mensenmassa’s te bewegen. Eén van de eerste voorbeelden hiervan is The Message van Grandmaster Flash & The Furious Five dat sociaal-maatschappelijke tekortkomingen zoals armoede in wijken belicht.

Een meer recent voorbeeld is Childish Gambino’s This Is America. In een video van 245 seconden worden de onderwerpen gun violence, mass shootings, racisme en discriminatie in de Verenigde Staten in beeld gebracht en wordt ons een maatschappelijke spiegel voorgehouden. Ook Kendrick Lamar’s Alright wordt gerekend tot een sociaal-maatschappelijk nummer. Een nummer dat vaak wordt gescandeerd door demonstranten en nu fungeert als de soundtrack van hoop: ondanks alle tegenslagen, komt het goed met ons.

 

We gon’ be alright

Hiphop is een politiek strijdtoneel. Ergens ironisch, de relatie tussen hiphop en politiek. Waar enerzijds debatten worden gevoerd over het effect van hiphop op de jeugd, wordt anderzijds hiphop gebruikt in campagnes met als doel de jeugd te bereiken.

Ik heb het al eerder gehad over traditionele media die ons een eenzijdig beeld toont van een cultuur dat eerder geroemd wordt voor haar veelzijdigheid – mocht je dit gemist hebben, lees het hier. Ons wordt voorgeschoteld dat hiphop vooral om materialisme en geweld gaat, maar het is dieper dan dat. Hiphop is een weerspiegeling van idealen en maatschappelijke misstanden. Het creëert een bewustzijn. Hiphop vindt haar oorsprong als toevluchtsoord voor hen die zich in erbarmelijke situaties bevonden waar de politiek en maatschappij ze gefaald hadden. Hiphop door de jaren heen vangt de tijdsgeest van de dan huidige maatschappelijke en politieke situatie.

Hiphop biedt een podium aan hen die niet gehoord worden. Een podium waar men zich kan uiten in manieren die ze voorheen als onmogelijk zagen. Een podium dat kansen biedt. Een podium dat ongelijkheden aan het licht brengt. Een podium dat de revolutie een stem geeft.

“We gon’ be alright”

Imani Sigourney is cultural commentator, hiphopjournalist en storyteller. Opgegroeid met haar moeder die elke zondagochtend het huis schoonmaakte met Al Green en The Temptations en haar broer die het huis wakker hield met producties van The Neptunes en Timbaland, heeft ze haar liefde voor muziek gevonden. Met haar platform geeft ze haar ongezouten mening over alles betreffende the culture.

Volg Imani op Facebook of Instagram.

Releases mei 2020