Meet The Storm kondigt releaseshow aan

meet the storm462104_363324930364887_151421700_oNa een lange stille periode rondom Meet The Storm is het eindelijk zo ver. Op 25 mei zal hun releaseshow plaats vinden in Dolhuis te Dordrecht.

Hun eerste album zal vanaf dan een feit zijn. Samen met de vrienden van Vera Cruz (FR) en Sworn To Oath (UK) zullen zij een donders harde avond neer zetten.

Extra informatie
Datum: Zaterdag 25 mei
Locatie: Dolhuis, Dolhuisstraat 55, Dordrecht
Aanvang: nog niet bekend
Entree: nog niet bekend

Voor meer informatie bezoek je de website van Dolhuis of de website van Crawl Back.

 

 

Motel Mozaïque

annetZoals het festival Lowlands is uitgestrekt over een festivalterrein, is Motel Mozaïque een muziek(-, kunst- en theater)festival uitgestrekt over een stad; Rotterdam. Motel Mozaïque (anno 2001) is meer dan een optreden meemaken en doorschuiven naar een volgende.

Het is een weekend durend festival, waarbij je niet weet met welk vervoermiddel op welke locatie je terecht komt, welke verrassingen (optredens, bezienswaardigheden, voorstellingen, mensen) je onderweg tegenkomt en in welk bed je in de ochtend belandt. Gelukkig zijn er plenty vrijwilligers die jou altijd naar de prettigste oorden van de stad gidsen, zodat je je daar verder kunt verwonderen.

Tijdens Motel Mozaïque deed ik m’n eerste country-linedancestappen met Kung Fu en 2ManyDj’s op Everlast. Veranderde Nancy Sinatra met haar oud goud stem, de Rotterdamse Schouwburg in een downtown locatie in Las Vegas. Ontpopte Antony Hegarty zich (zonder Johnsons), zittend achter klavier, tot een komiek die het onderzeeleven op de hak neemt.

Was ik getuige hoe de kuikenachtige piepstem van Mi Ami-zanger Daniel Martin-McCormick veranderde in een ontroerende, opzwepende  jongensstem. Een stem waarmee hij de helft van het publiek ferm aan het dansen kreeg, en de andere helft van verbazing aan de grond genageld liet staan. Zag ik hoe Adam Green, voor het eerst buiten zijn continent zonder The Moldy Peaches, op een voor ieder vroeg tijdstip stond te genieten van publiek dat  speciaal voor hem was gekomen. Bleef Fink zijn gitaar in- en uitpluggen, omdat hij er geen genoeg van kon krijgen. Terwijl de directeur van museum Witte de With/TENT, waar Fink met band optrad, de deuren wilde sluiten. (Toen heb ik Fink maar naar Rotown gestuurd.)

Waar Patrick Wolf schuchter en verlegen achter piano schoof, om vervolgens vol zelfvertrouwen en charisma zijn liedjes ten gehore te brengen. En Goslink (op zelfgemaakte sinaasappelkistjeshouten gitaren) samen met David Pino op het laatste moment geprogrammeerd werden, en zo vol liefde een intieme set speelden, en prachtige tekeningen maakten.

Waar CocoRosie hun geheimen en muzikale kunstjes blootgaven en daarna nog voor lange tijd in Nederland verbleven om nog vele liedjes te maken en op te nemen. En je The Gaslamp Killer, in een huiskamerachtige opstelling, vragen mocht stellen over z’n leven, zijn passies en zijn muziek. Enkele trucs en levenservaringen rijker zijn we naar een volgende optreden gegaan.

Waar Akron/Family al freakend z’n publiek opnam als verloren zonen in hun commune. En Beardyman zijn publiek zo in beweging kreeg, dat de voor het festival gebouwde houten Katrina Kerk op z’n grondvesten schudde.

Waar Madensuyu, bestaande uit twee man, als een niet te stoppen trein over z’n publiek heenreed en fafafafuckin’ goed was. En Vinny Neff en Jimmy Dixon van Django Django zo perfect mogelijk, op zeer gespannen wijze hun gitaren bespeelden, terwijl toetsenist Tommy Grace een ware danceparty neerzet.

De Fuck Buttons voor het meest swingende ontbijt ooit zorgden. En Josh T. Pearson, met doorleefde stem, tranen bleef trekken. Met festivalmatties belande ik in de vroege uurjes op het Multi-women bed van Joep van Lieshout en in vogelnestjes op menselijke maat in een boom langs de singel.

En mocht je iemand leuk vinden bij aanvang van Motel Mozaïque, dan weet je – zodra festivalbezoekers en artiesten samen de laatste dampende uren op de tonen van de afsluitende dj doorbrengen – of je straks verder door het leven zal gaan als vrienden, levensgezellen of (vage) kennissen van elkaar.

Annet KommaRiero Brugel is tekstschrijver en ontwerper. In haar werk speelt muziek de hoofdrol. Van januari 2005 tot december 2007 was ze eerst schrijver later hoofdredacteur bij 3voor12 Rotterdam. Momenteel houdt ze zich bezig met het schrijven van persberichten voor bands/muzikanten, creëert ze openingen voor optredens en probeert ze programmeurs te inspireren tot verse keuzes.

 Foto: action figure van Annet KommaRiero Brugel (door KiM Coster)