Motel Mozaïque

annetZoals het festival Lowlands is uitgestrekt over een festivalterrein, is Motel Mozaïque een muziek(-, kunst- en theater)festival uitgestrekt over een stad; Rotterdam. Motel Mozaïque (anno 2001) is meer dan een optreden meemaken en doorschuiven naar een volgende.

Het is een weekend durend festival, waarbij je niet weet met welk vervoermiddel op welke locatie je terecht komt, welke verrassingen (optredens, bezienswaardigheden, voorstellingen, mensen) je onderweg tegenkomt en in welk bed je in de ochtend belandt. Gelukkig zijn er plenty vrijwilligers die jou altijd naar de prettigste oorden van de stad gidsen, zodat je je daar verder kunt verwonderen.

Tijdens Motel Mozaïque deed ik m’n eerste country-linedancestappen met Kung Fu en 2ManyDj’s op Everlast. Veranderde Nancy Sinatra met haar oud goud stem, de Rotterdamse Schouwburg in een downtown locatie in Las Vegas. Ontpopte Antony Hegarty zich (zonder Johnsons), zittend achter klavier, tot een komiek die het onderzeeleven op de hak neemt.

Was ik getuige hoe de kuikenachtige piepstem van Mi Ami-zanger Daniel Martin-McCormick veranderde in een ontroerende, opzwepende  jongensstem. Een stem waarmee hij de helft van het publiek ferm aan het dansen kreeg, en de andere helft van verbazing aan de grond genageld liet staan. Zag ik hoe Adam Green, voor het eerst buiten zijn continent zonder The Moldy Peaches, op een voor ieder vroeg tijdstip stond te genieten van publiek dat  speciaal voor hem was gekomen. Bleef Fink zijn gitaar in- en uitpluggen, omdat hij er geen genoeg van kon krijgen. Terwijl de directeur van museum Witte de With/TENT, waar Fink met band optrad, de deuren wilde sluiten. (Toen heb ik Fink maar naar Rotown gestuurd.)

Waar Patrick Wolf schuchter en verlegen achter piano schoof, om vervolgens vol zelfvertrouwen en charisma zijn liedjes ten gehore te brengen. En Goslink (op zelfgemaakte sinaasappelkistjeshouten gitaren) samen met David Pino op het laatste moment geprogrammeerd werden, en zo vol liefde een intieme set speelden, en prachtige tekeningen maakten.

Waar CocoRosie hun geheimen en muzikale kunstjes blootgaven en daarna nog voor lange tijd in Nederland verbleven om nog vele liedjes te maken en op te nemen. En je The Gaslamp Killer, in een huiskamerachtige opstelling, vragen mocht stellen over z’n leven, zijn passies en zijn muziek. Enkele trucs en levenservaringen rijker zijn we naar een volgende optreden gegaan.

Waar Akron/Family al freakend z’n publiek opnam als verloren zonen in hun commune. En Beardyman zijn publiek zo in beweging kreeg, dat de voor het festival gebouwde houten Katrina Kerk op z’n grondvesten schudde.

Waar Madensuyu, bestaande uit twee man, als een niet te stoppen trein over z’n publiek heenreed en fafafafuckin’ goed was. En Vinny Neff en Jimmy Dixon van Django Django zo perfect mogelijk, op zeer gespannen wijze hun gitaren bespeelden, terwijl toetsenist Tommy Grace een ware danceparty neerzet.

De Fuck Buttons voor het meest swingende ontbijt ooit zorgden. En Josh T. Pearson, met doorleefde stem, tranen bleef trekken. Met festivalmatties belande ik in de vroege uurjes op het Multi-women bed van Joep van Lieshout en in vogelnestjes op menselijke maat in een boom langs de singel.

En mocht je iemand leuk vinden bij aanvang van Motel Mozaïque, dan weet je – zodra festivalbezoekers en artiesten samen de laatste dampende uren op de tonen van de afsluitende dj doorbrengen – of je straks verder door het leven zal gaan als vrienden, levensgezellen of (vage) kennissen van elkaar.

Annet KommaRiero Brugel is tekstschrijver en ontwerper. In haar werk speelt muziek de hoofdrol. Van januari 2005 tot december 2007 was ze eerst schrijver later hoofdredacteur bij 3voor12 Rotterdam. Momenteel houdt ze zich bezig met het schrijven van persberichten voor bands/muzikanten, creëert ze openingen voor optredens en probeert ze programmeurs te inspireren tot verse keuzes.

 Foto: action figure van Annet KommaRiero Brugel (door KiM Coster)

Live-verslag: The Sweet Release Of Death @ WORM

sweetreleaseofdeathThe Sweet Release Of Death is een trio Rotterdammers dat vorig jaar hun eerste ep uitbracht. Dit jaar staat in het teken van vooruitgang en de band is dan ook in de studio te vinden. Ofschoon zo doet de officiële uitlaatklep Facebook ons geloven. Er werd zelfs al eens gesproken over een mogelijk album.

Maar goed laten we concreet blijven. Eind maart speelde de band in WORM als voorprogramma van Lower, de punkrockers uit Kopenhagen.

Op het eerste oog komt The Sweet Release of Death over als een schoolbandje. De drummer en bassist wachten met enig geduld op de gitarist, die meteen maar vertelt dat dit meer gewoonte is dan toeval. De aanvankelijke uitstraling verdwijnt niet als Alicia de welbekende rock-‘n-roll-tekst spreekt: ‘”Zeker de helft van de mensen kennen we, dus die mogen wel hier komen staan” en ze wijst naar de rand van het podium. Het ijs is gebroken en we kunnen beginnen.

Live zijn de nummers rauwer dan wat er online te vinden is. Alicia’s vocalen verdrinken snel in het geweld van Martijn’s galmende gitaar, maar de muur van geluid blijft uit. Verder valt op dat de band goed op elkaar is ingespeeld. Er is een goede wisselwerking tussen de gitaristen; zo speelt Martijn vaak richting Alicia en antwoordt ze met vloeiende baslijnen. Daarachter speelt Sven prima. De drummer is de stille kracht en houdt goed de maat waarop Martijn scheurt, sleept en raust met zijn gitaar. Zodat hij zelfs naast het podium terechtkomt.

Tussen de nummers door blijft de interactie met het publiek aandoenlijk, maar op een goede manier. Het is duidelijk een thuiswedstrijd en de aanwezigen hebben het minstens zo naar hun zin als de band. Veel mee stampende voeten, knikkende hoofden en een enkele, swingende blondine zetten de menigte in beweging.

Onder de aaibare buitenkant zit een ander wezen gevangen. De muziek heeft iets melancholisch en doet denken aan een vaag neefje van postpunk uit de jaren 70. Met de tijd zal de band zichzelf in staat zijn om het wezen te vangen.

Naast bekend werk (Haze en Remember Moonlight) komen er ook nieuwe nummers voorbij zoals Ice King. Wederom weet Martijn de ogen op zich gericht, maar na de herstart herpakt de gitarist zich goed. Het nummer klinkt fris en geeft een inkijkje in toekomstig werk. De band eindigt met een nieuw nummer, die pas drie dagen online te vinden is. Met joelende eerste rijen en kapot geklapte handen als eindresultaat.

Gezien: Vrijdag 29 maart, WORM, Rotterdam

Triptan