The Sweet Release Of Death is een trio Rotterdammers dat vorig jaar hun eerste ep uitbracht. Dit jaar staat in het teken van vooruitgang en de band is dan ook in de studio te vinden. Ofschoon zo doet de officiële uitlaatklep Facebook ons geloven. Er werd zelfs al eens gesproken over een mogelijk album.

Maar goed laten we concreet blijven. Eind maart speelde de band in WORM als voorprogramma van Lower, de punkrockers uit Kopenhagen.

Op het eerste oog komt The Sweet Release of Death over als een schoolbandje. De drummer en bassist wachten met enig geduld op de gitarist, die meteen maar vertelt dat dit meer gewoonte is dan toeval. De aanvankelijke uitstraling verdwijnt niet als Alicia de welbekende rock-‘n-roll-tekst spreekt: ‘”Zeker de helft van de mensen kennen we, dus die mogen wel hier komen staan” en ze wijst naar de rand van het podium. Het ijs is gebroken en we kunnen beginnen.

Live zijn de nummers rauwer dan wat er online te vinden is. Alicia’s vocalen verdrinken snel in het geweld van Martijn’s galmende gitaar, maar de muur van geluid blijft uit. Verder valt op dat de band goed op elkaar is ingespeeld. Er is een goede wisselwerking tussen de gitaristen; zo speelt Martijn vaak richting Alicia en antwoordt ze met vloeiende baslijnen. Daarachter speelt Sven prima. De drummer is de stille kracht en houdt goed de maat waarop Martijn scheurt, sleept en raust met zijn gitaar. Zodat hij zelfs naast het podium terechtkomt.

http://www.youtube.com/watch?v=93A2Eq78Ppk

Tussen de nummers door blijft de interactie met het publiek aandoenlijk, maar op een goede manier. Het is duidelijk een thuiswedstrijd en de aanwezigen hebben het minstens zo naar hun zin als de band. Veel mee stampende voeten, knikkende hoofden en een enkele, swingende blondine zetten de menigte in beweging.

Onder de aaibare buitenkant zit een ander wezen gevangen. De muziek heeft iets melancholisch en doet denken aan een vaag neefje van postpunk uit de jaren 70. Met de tijd zal de band zichzelf in staat zijn om het wezen te vangen.

Naast bekend werk (Haze en Remember Moonlight) komen er ook nieuwe nummers voorbij zoals Ice King. Wederom weet Martijn de ogen op zich gericht, maar na de herstart herpakt de gitarist zich goed. Het nummer klinkt fris en geeft een inkijkje in toekomstig werk. De band eindigt met een nieuw nummer, die pas drie dagen online te vinden is. Met joelende eerste rijen en kapot geklapte handen als eindresultaat.

Gezien: Vrijdag 29 maart, WORM, Rotterdam

Triptan