Investeer in Talent: Golden Caves

Golden Caves wil hun tweede album gaan maken en heeft jullie hulp nodig! De progressieve rockband uit Rotterdam is daarom een crowdfunding gestart en jij kunt bijdragen.

“Wij zijn Golden Caves, een progressieve rockband uit Rotterdam. We maken een dynamische mix van progrock met alternatieve invloeden en een catchy poprandje. Invloeden: A Perfect Circle, Porcupine Tree, Steven Wilson, Radiohead en London Grammar.

In 2017 hebben we ons debuutalbum Collision uitgebracht, wat heeft geleid tot shows op grote festivals zoals onder andere Progdreams, Summer’s End Festival, ProgPower Europe en Prognosis Festival. Vorig jaar hebben we door de UK getourd. We stonden onder meer met bands als Focus, Panic Room, Mostly Autum, Tesseract, Devin Townsend op het podium.

Nadat we de tour naar aanleiding van Collision hadden afgerond, wilden we ons schrijfproces een stap verder brengen. Dus zijn we opnieuw de repetitieruimte ingegaan om materiaal te componeren.

Nieuw album

Tijdens de schrijfsessies hebben we inspiratie gehaald uit de fundamentele clash tussen verstand en emoties. Op het nieuwe album kun je zowel een unieke alternatieve progsound als pop-achtige melodieën verwachten. Een aantal songs van het nieuwe album hebben we al live gespeeld en die werden in diverse recensies zeer positief ontvangen, zoals in het blad ‘PROG’ magazine.

Jouw hulp

Om ons tweede album te realiseren, hebben we hulp van onze fans nodig. Jouw steun aan ons blijft natuurlijk niet onbeloond. Wat krijg je ervoor terug? We delen exclusief materiaal wat niemand eerder heeft gehoord of gezien, merchandise in een beperkte oplage en nog veel meer. Dit is een unieke kans voor jou om bij te dragen aan de totstandkoming van het nieuwe album van Golden Caves.”

Check hoe jij kunt bijdragen op hun speciale VoorDeKunst-pagina.

Meer Golden Caves? Check hun website of Facebook-pagina!

De regie uit handen geven

In 2015 hadden de de creatieve bedenkers van IFFR een mooi plan. Ze zouden mensen uit de filmwereld/regisseurs vragen naar een lijst met favoriete songs. Die lijstjes konden ingeleverd worden via Spotify. Al snel werd duidelijk dat de respons hoog was. Meeste regisseurs hebben wel wat met muziek. Wanneer je een film maakt, gebruik je onder andere muziek om een sfeer neer te zetten. Zoals niets toevallig is in een film is ook de muziek daarin dat niet.

In overleg werd besloten dat interviewer Dore van Duivenbode samen met ondergetekende een radioshow zou maken. Compleet met dj-les voor de regisseurs als ze dat leuk zouden vinden. Er werd een selectie gemaakt en ik zou met een aantal regisseurs aan de slag gaan. Ik ben totaal niet op de hoogte van de filmwereld, dat wil ik nog meegeven. Om mij te helpen met op de hoogte raken van de films van deze regisseurs kreeg ik de mogelijkheid om thuis via internet deze films te bekijken.

Nadat het me lukte om in te loggen zette ik de film aan van Gustavo Vinagre, de eerste regisseur waar ik mee ging werken. De film begon, ik nam me voor om alles in me op te nemen en niet, zoals vaker gebeurt, alleen de muziek te onthouden. De Braziliaanse regisseur was in deze film ook één van de twee hoofdrolspelers. De openingsscéne deed me in paniek mijn computerscherm bedekken met twee handen. In de hoop dat mijn jongste kind, die thuis was op dat moment, niet meekeek.

Hardcore porno! Beseffend dat vooruit ‘zappen’ mogelijk was probeerde ik me een beeld te vormen van het verhaal verderop in de film. Bij de derde sexscene gaf ik het op. Als dit de voorbode was voor een week muziek draaien met regisseurs, dan stond me wel wat te wachten.

Donderdagavond, de eerste show ging bijna van start. Locatie: ingang van de Doelen, Willem Burgerhal. Midden tussen tafels vol etende & drinkende mensen, filmbezoekers die van de ene naar de andere zaal wandelden en wachtenden bij de filmkaartjesbalie. Er was een klein podium bedacht, waar ik achter dj-apparatuur stond en Dore met microfoon in haar hand bij een stel barkrukken, de interview locatie. Lamp er boven, setting klaar.

Net op tijd kwam Gustavo de hal binnen, rechtstreeks van het vliegveld, een rolkoffer achter zich aan slepend. Hooguit 1.70 meter lang en met een hip baardje. Hij stelde zich netjes voor. Jingle werd door mij ingestart, Dore ging direct inhoudelijk over de film aan de slag. Een film over zijn leven, met hem als regisseur en acteur.

Interessant was de vraag waarom er op één scene na totaal geen muziek in zijn film was. Die ene scene bevatte een beetje achtergrondmuziek en was afkomstig van een laptop. Hij verklaarde dat in eerste instantie alles op muziek was ge-edit. Op de maat van muziek dus. Waarna hij alle muziek uit de film had gehaald. Het waarom is me niet bijgebleven. Een aparte man. Hij dronk een biertje bij het interview, wat ongeveer 20 minuten duurde.

Door naar het volgende deel: dj-en. Dore nam afscheid, Gustavo en ik gingen achter de dj booth staan. Zijn selectie muziek stond klaar. Daar had ik twee weken aan gewerkt en verzameld. Dagelijks van de Muziekweb-bibliotheek (Centrale Bibliotheek Rotterdam) met een verse stapel muziekmateriaal naar huis. Terug naar de Braziliaanse duizendpoot.

De beste man wilde wel wat weten van dj-en. Ik legde uit hoe je van het ene naar het volgende nummer kan toewerken door schuiven te bedienen en startknoppen in te drukken. Nu was hij buiten regisseur en acteur ook dj geworden. Hij legde uit dat het bier hem naar het hoofd steeg doordat hij een lange vliegreis achter de rug had. Wat te merken was. Ergens in de conversatie fluisterde hij me lachend toe: “I love you”! Een stukje film kwam terug in gedachten…

Hij besloot nog meer disciplines tentoon te spreiden en liet een foto zien van hemzelf op zijn smartphone. Ontbloot bovenlichaam, microfoon in de hand. Hij wilde zingen! Karaoke was zijn ding. Hij vroeg Miley Cyrus – Wrecking Ball aan bij me en vroeg of ik een instrumentale versie had. Dat niet, maar als je de middentonen uit de plaat haalt met de mixer dan werkt het ongeveer hetzelfde. Hij ging er eens goed voor staan en zodra ik het nummer instartte barstte hij los.

De reactie in de zaal was hilarisch. Mensen stopten met hun gesprek of maaltijd om verbaasd te kijken naar een vrolijke baardman die met hoge stem en vol overgave Wrecking Ball zong. Er bleken collega’s in de zaal te zijn, zij gingen direct met smartphones en iPads filmen. Alhoewel ik me prima vermaakte zocht ik naar een moment om de regie weer terug te nemen. Het nummer was klaar, hij kreeg applaus en ik wilde een rustig nummer instarten om de avond in rustiger vaarwater te brengen.

Toen volgde de vraag: Heb je ook Kate Bush met Wuthering Heigths? Die kon hij prima zingen, verklaarde hij. De gedachte aan de toonhoogte van het lied in combinatie met zijn stem deed me besluiten deze eerste avond te eindigen.

Het werd die week niet meer zo spannend als de eerste avond.