Interview: KEES

“Het leven is een voortdurende zoektocht”

Door haar winst bij de Sena Perfomers Grote Prijs van Rotterdam in 2018 werd ze doorgeplaatst naar de halve finale van de Grote Prijs van Nederland en schreef ze uiteindelijk de titel op haar naam. En dat terwijl ze nog altijd, en misschien wel voorgoed, op zoek is naar de juiste sound voor haar muziek. De vrolijke single Lekker Fietsen is een veelbelovend begin. We voelen KEES nader aan de tand.

KEES is dus Evelien Keesmaat. Een bijzondere naam, zo op het oog, maar veel vrienden noemen haar Kees. Vandaar. En het wekt vaak verwarring, want de meeste mensen verwachten een man te ontmoeten. Evelien kan er wel om lachen. Dat doet ze trouwens veel, lachen. Ook tijdens het gesprek in Hotel New York. In de stad waar ze zo van houdt. Nadat ze haar studie aan de Fontys Hogeschool in Tilburg had afgerond, snelde ze terug naar haar liefde Rotterdam. “Heerlijk, die smeltkroes van mensen, ongepolijst, lomp, direct. Je moet in deze stad een beetje je best doen om de leuke plekken te vinden, maar ze zijn er genoeg”.

Het zag er aanvankelijk totaal niet naar uit dat je Nederlandstalige muziek zou gaan maken.

“Op mijn 11e nam ik saxofoonles en tijdens mijn studie Docent Muziek werd de saxofoon mijn hoofdinstrument. Nadat ik merkte dat ik aardig kon zingen, belandde ik in de jazzwereld. Vervolgens liet ik me opleiden tot jazz-zangeres op de Fontys Hogeschool voor de Kunsten in Tilburg. Maar ik voelde me na de succesvolle afronding – ik ben een hele brave studente – absoluut géén jazz-zangeres. Na de opleiding gunde ik mezelf de zoektocht naar wat ik écht wilde in de muziek. Ik begon veel te schrijven, luisterde naar andere muzikanten, onder wie Spinvis, en vond uit dat ik me in het Nederlands het beste kan uiten. In die taal kom ik sneller tot de kern van wat ik wil vertellen”.

Zoals in je nieuwe single Lekker Fietsen, die je recent uitbracht. Een nummer met een pakkend refrein. Waar gaat het over?

“Ik fiets graag door Rotterdam en zie van alles om me heen gebeuren. Fietsen is een moment voor jezelf, je maakt je hoofd leeg, maar bent ook verbonden met de mensen om je heen. Mensen die bezig zijn met van alles en nog wat. Voortdurend kreeg ik tijdens het fietsen flarden tekst in mijn hoofd die beschreven wat ik zag. En via een montage van die teksten ontstond Lekker Fietsen”.

Ga je de komende tijd meer muziek met ons delen?

“Jazeker. Ik overwoog eerst om een ep te maken, maar de nummers die ik nu heb liggen, vind ik nog te weinig samenhangend om ze op een ep te bundelen. Maar in het najaar breng ik een aantal singles uit, inclusief videoclip. Het eerstvolgende nummer heet Buik Op Slot, een kwetsbaar lied over onbeantwoorde liefdes. Je raakt verstikt en je buik, het middelpunt van je lijf, gaat op slot. Single drie en vier liggen ook al op de plank: Alleen Ben Je Het Meest en Dans Voor Mij”.

Je lijkt je richting voor de toekomst al te hebben bepaald.

“KEES wordt steeds duidelijker ja, maar ik ben er nog niet. Overal spaar ik ideeën, melodieën en tekstflarden. Ter inspiratie luister ik graag naar De Jeugd van Tegenwoordig, Bon Iver, Spinvis, Eefje de Visser, Lianne La Havas en Becca Stevens, die op een verrassende manier jazz en folk combineert. Het is en blijft een zoektocht, net als het leven trouwens. Gelukkig ben ik regelmatig onzeker en kwetsbaar, maar daar put ik positieve energie uit om door te gaan”.

Een herkenbare, eigen sound, ben je daar nadrukkelijk naar op zoek?

“Natuurlijk, maar niet tegen elke prijs. Ik waak ervoor een eigen sound te vinden als doel op zich. Een sound die misschien prettig is voor het publiek, maar waarmee ik mezelf tevens zou verloochenen. Maar het is al best herkenbaar: Nederlandstalige teksten, elecropop, loopstation; de hulp van producer en klankbord Jorn ten Hoopen helpt daar zeker aan mee. Zijn ‘out of the box’-denken en humor duwen mij de goede kant op”.

Welke rol speelt je winst dit jaar van de Grote Prijs van Nederland?

“Het is onmiskenbaar dat je meer gewicht en aanzien krijgt, maar het is helaas niet zo dat ik sindsdien door iedereen wordt benaderd. De tijd dat je als Grote Prijs-winnaar bij De Wereld Draait Door mocht spelen is helaas voorbij. Het meedoen en winnen gaf me zeker een mentale boost door de mening van relevante mensen uit de muziekwereld. In die zin helpt het zeker”.

Durf je vooruit te kijken. Waar ben je over pakweg vijf jaar als muzikant?

“Lastig. Ik durf best vooruit te kijken, maar ik weet oprecht niet welke kant het opgaat. De zoektocht mag wat mij betreft voortduren. Ik wil blijven genieten van het creëren van nieuwe muziek en een vast publiek opbouwen. Een connectie maken met mensen die waarderen wat ik maak, dat inspireert me genoeg en daagt me uit. Het zou heel tof zijn als ik over vijf jaar mag spelen in clubs en theaters in Nederland en België”.

Meer over KEES vind je op haar website of Facebook.

Tourverslag: Deformer voor de vijfde keer in Japan

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen.

Deformer veroorzaakt muzikale aardbeving in Japan en ze kunnen er geen genoeg van krijgen. Mike Redman ging er in mei/juni voor de vijfde keer op tour. Het lijkt bijna een routine te worden, maar dan één waaraan ikzelf gelukkig niet kan wennen. Voor de vijfde keer zal ik herrie maken in het land waarbij na ieder bezoek weer een deur naar nieuwe mogelijkheden is open getrapt.

Van optredens, talkshows en publicaties… het kan niet op in Japan. Dit keer hoopte ik tijdens mijn bezoek naast de activiteiten ook iets meer van de natuur op te zoeken, maar vanaf het moment dat bij verschillende Japanse organisaties mijn verblijf periode bekend was, werd ik binnen no time volgeboekt. Iets waar ik natuurlijk zelf mee instem, maar deze kansen laat ik niet schieten.

Eenmaal aangekomen in Tokyo, duik ik per direct de spa in die zich in het hotel bevindt. Het is een plek waar Japanners zichzelf reinigen en van meerdere baden gebruik kunnen maken. Mannen en vrouwen gescheiden en tatoeages zijn verboden. Geheel naakt kom ik van een lange trip tot rust om vervolgens over twee dagen voet te zetten op het eerste podium.

Het eerste optreden doe ik onder m’n eigen naam en als mc. Het is op Hardgate de grootste hardcore party van Tokyo. Ik vergezel gabber legende Ruffneck en doe een set met de populaire Japanse DJ Myosuke waarmee ik vooraf aan m’n trip een aantal in Japan succesvolle tracks heb opgenomen. Wat je van ver haalt, schijnt lekker te zijn en vanaf het moment dat ik de club binnenstap wil iedereen op de foto. Het bizarre is dat deze party overdag is. Van 14.00 tot 23.00. Het publiek gaat massaal uit z’n dak, maar op het moment dat het feest is afgelopen, heb ik het idee dat het nog moet beginnen. De afterparty bestaat uit traditioneel eten met de crew. De eerste was een succes, nu nog zes te gaan!

Voordat ik deze tour begon, heb ik speciaal voor deze gelegenheid een plaat gemaakt getiteld: Bukkakecore. Bukkake kan worden vertaald als ‘overgieten’, zo overgiet ik de Japanners met beats (beat-bukkake). Ondertussen is de associatie met het woord natuurlijk van geheel andere aard. Het artwork van de plaat is gemaakt door een beroemde manga tekenaar; Shintaro Kago. Ik ben vereerd dat hij geïnteresseerd was om een illustratie te maken. Het is een bizarre hoes geworden die naadloos aansluit bij de muziek.

Bukkakecore is een underground hit en al snel wordt de naam gebruikt om een nieuw genre mee aan te duiden. ‘Breakcore met Japanse erotische (Hentai) invloeden’. Super cool! Ondertussen heeft tekenaar Shintaro Kago een tentoonstelling van zijn werk en ook mijn plaat maakt deel uit van de expo. De Japan-Rotterdam connectie is wederom gemaakt.

Ieder bezoek aan Japan is voor mij een soort van ongegeneerde zelfverheerlijking. Een dag later loop ik namelijk in Tower Records, een gigantische muziekwinkel waar ik een boek uit het schap pak waarin een aantal pagina’s aan Deformer zijn gewijd. Niet normaal! In Japan kijken ze niet alleen in de toekomst, maar weten ook alles geweldig te archiveren, iets waar ik toevallig fan van ben.

Gedurende een aantal weken heb ik verschillende optredens in Tokyo en Osaka die allemaal erg goed verlopen zijn, ook draai ik wederom bij de Japanse ‘Boiler Room’ Dommune genaamd en had meer dan 26.000 live kijkers. Normaal gesproken treed ik als Deformer op met freaky danseressen, ‘Freaqks’ genoemd, in dit geval kreeg ik bijval van een Japans model die zo ongeveer uit een Japanse horrorfilm is gelopen. Perfect voor mijn optreden.

De volgende dag heb ik een vrije dag en ga op platentocht in Tokyo. Het weer is heerlijk en ik sta even op een hoek van de zon te genieten… Loopt er ineens een guy mijn kant uit met een redelijk arrogante uitdrukking en is geen Japanner. Het blijkt Noel Gallagher van Oasis te zijn. In Japan groet je elkaar door met je hoofd te knikken en zodra hij mij aankijkt knik ik automatisch naar hem.

Hij knikt terug, maar wel met een blik waar vanaf te lezen is dat hij ook even lekker rond wilt lopen en niet op aandacht zit te wachten. Het is grappig dat ik Noel Gallagher op twee meter afstand in Tokyo begroet, maar hij hoeft niet bang te zijn dat ik hem een handtekening zal vragen. Trouwens, andersom waarschijnlijk ook niet 🙂

Ondertussen raas ik als een wervelwind door Tokyo en buiten de optredens ontmoet ik veel mensen: dj’s, organisatoren, boekers, kunstenaars, artiesten, illustratoren, leuke meisjes, distributeurs etc. Het culturele klimaat is vruchtbaar en ik loop ondertussen over van de nieuwe ideeën. Ideeën die momenteel beter aansluiting lijken te vinden in Japan dan in Nederland. Ik ben dan ook blij dat ik met de stad onder m’n arm de gesmoorde underground van Rotterdam gedeeltelijk in Japan heb kunnen etaleren. Op podia, platen, boeken en blogs. Met behulp van De Popunie, een onmisbare spil in Rotterdam. Eeuwige dank!