Dagboek van een band: making of a hit part two

403 streams en een optreden verder mag ik toch wel stellen dat mijn 3 oktoberhit een succes is. Ik ben nog niet direct uit de kosten, maar dat is bijzaak.

Met mijn punkgezelschap hadden we een optreden geregeld in een vooraanstaande Leidse kroeg, midden tussen de kermisattracties, op 2 oktober om 22.00 uur, primetime dus op het Leidse feest der feesten. Helaas besloot de gitarist kort voor het optreden om uit de band te stappen, timing is wel een dingetje bij ons. Er waren nog twee weken om een nieuwe gitarist in te werken, de nieuwe gitarist werd een nieuwe bassist en de bassist werd gitarist, afijn onze setlist is wat ingekort.

Elk nadeel …blabla… dus we hadden tijd over om onze hit ten gehore te brengen. Mijn familie smartlappen ensemble beklom het podium. Nadat de zanger “Ik loopte in Leiden met een biertje in mijn hand” aanhief, ging het los. Het succes was ongekend, vooral door onze meegebrachte fans/vrienden die heel hard hadden geoefend en op ons verzoek extra hard meezongen.

Het optreden was de kers op de taart maar de weg hier ernaartoe was minstens zo leuk. Te beginnen met de opnames in de studio. Daar bleek al snel dat we het nummer beter wat hoger konden spelen om de zang beter uit te laten komen. De vlekken schoten direct in mijn nek want ik had twee maanden geoefend op deze akkoorden en nu moet ik plots allemaal andere akkoorden spelen. Toen er cooltjes “Capootje” klonk vanachter de mengtafel, kon ik weer ontspannen. Zo kon ik al mijn straf geoefende akkoorden toch gewoon spelen.

Voor mijn vader, onze bassist, was dit geen natuurlijk geen enkel probleem. Met zijn 60 jaar baservaring zou hij dit varkentje wel eventjes wassen. Ik ben toch de ruimte maar even uitgegaan toen hij zijn partijen in ging spelen, gewoon voor de zekerheid. Mijn tips worden namelijk niet altijd even goed ontvangen door mijn ietwat eigenwijzige vader. Maar dankzij het natuurlijk overwicht van onze producer/mixmeister Arno is het al met al een geweldige opname geworden.

Voor het complete pakket moeten we eigenlijk nog een clip opnemen. Iets met een eenzame zanger die ergens op de hei of in de duinen staat te zingen, maar daar was de tijd te kort voor. Dat komt volgend jaar. Gelukkig is het grote Leidse feest er ieder jaar. Met die clip gaan we zeker twee keer zoveel streams halen. Het begin is er, en de rest…..

Wordt vervolgd

Richard Rotteveel maakt Glampunk met Helleveeg en Nederstoner met Zombie Waiste. Dagboek van een band is een soapcolumn met twee dikke knipogen en veel herkenbare situaties voor de doorsnee muzikant. Het beschrijft de perikelen van de Leidse band Helleveeg en legt ze langs de meetlat van de gemiddelde wereldartiest. Onder de naam Riesrot schrijft hij verhaaltjes, columns of blogs, vaak voetbal of muziek gerelateerd en te vinden op zijn website

Interview: Jessy Yasmeen

“Zweet op mijn voorhoofd, maar ik haalde eruit wat erin zat”

Huh? Ik? Ben ik de winnaar? Jessy Yasmeen kon het eerst niet geloven toen haar naam werd genoemd. Maar het was waar, ze had zojuist de prestigieuze Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam gewonnen, een initiatief van de Popunie. Maar helemaal vlekkeloos verliep haar optreden niet. Drie dagen later spreken we Jessy bij Jordy’s Bakery op de Nieuwe Binnenweg.

“Ik hoorde mezelf tijdens het optreden niet goed zingen”, zegt ze en dat is misschien wel de nachtmerrie van iedere zanger/zangeres. Maar wat doe je dan? “Je hebt geen keuze, je moet door. Het zweet liep over mijn voorhoofd en ik zong voor een groot deel volledig op gevoel, dat kan volledig verkeerd uitpakken. Ik geef altijd 100% input, maar je weet nooit of je ook 100% output krijgt. Gelukkig heeft het publiek het niet gemerkt en heb ik de jury kunnen overtuigen”.

Je optreden zag er verrassend uit en klonk als een nieuwe weg.

“Nadat ik me als singer/songwriter in eerste instantie thuis voelde in de countryrock, verschuift mijn muzikale richting momenteel meer naar indiefolk in combinatie met elektronica en visuals. En die weg heb ik ingezet met mijn 20-minuten set tijdens deze Grote Prijs”.

Had je bewust gekozen voor zo’n klein en intiem optreden?

“Jazeker, ik wilde een uniek optreden doen. In een minimale bezetting, alleen samen met een drummer. Het ging me om een beetje afwijken van de gebaande paden en ik realiseer me dat ik daarmee een risico nam. Voor hetzelfde geld had niemand het goed gevonden. Ik wilde een totaalperformance neerzetten, met soundscapes en videobeelden met caleidoscopen. In eerste instantie heb ik geprobeerd om alles in het Nederlands aan elkaar te praten, maar dat klonk voor geen meter. En dus koos ik ervoor om het in het Engels te doen”.

In eerste instantie was je niet eens geselecteerd.

“Ik had wat songs aangeleverd en ging vervolgens op gesprek met de jury van de voorselectie en in een close call viel ik nipt af. Maar ik wilde per se meedoen en heb me toen gestort op de alternatieve mogelijkheid om tóch mee te kunnen doen: publieksstemmen verzamelen. Ik heb dagen achter elkaar mensen ge’appt, gemaild en via social media benaderd. En met succes”.

En daar sta je dan met deze mooie titel op zak. Wat ga je met de prijs van €1.000 doen?

“In eerste instantie wil ik verspreid een aantal singles met videoclip uitbrengen, om zo de aandacht van het publiek vast te houden. Mijn droom is om ooit iets op vinyl uit te brengen, maar dat kost veel geld. Als winnaar van deze Grote Prijs mag ik ook optreden tijdens het Bevrijdingsfestival in Rotterdam en ik ben automatisch genomineerd voor De Belofte categorie van de Rotterdam Music Awards. Inmiddels stond er een groot artikel in het AD en besteedde RTV Rijnmond aandacht aan mijn winst. Het levert veel op. En ik heb nog dromen genoeg”.

Je voelt de vraag al aankomen…

“Ja haha, welke dromen ik heb. Mijn ep van afgelopen juli was een droom, ik heb opgetreden in Berlijn en Paradiso en veel getoerd door Nederland. En wanneer ik, naar verwachting, in februari 2020 ben afgestudeerd als Sociaal Pedagogisch Hulpverlener wil ik me volledig storten op de muziek. Mijn uiteindelijke grote droom is doorbreken als internationaal gevestigde artiest en daarna een eigen label oprichten waarmee ik andere muzikanten naar de top help en waar mensen werken die willen re-integreren in de maatschappij. Verder wil ik graag een keer optreden op Glastonbury (Engeland) en Coachella, een megafestival in Indio, Californië”.

Je gaat lekker, en dat terwijl je jezelf alles hebt aangeleerd.

“Ik ging op mijn tiende gedichtjes schrijven, vier jaar later leerde ik mezelf gitaar spelen en toen ik op mijn 18de begon met kleine optredens in Café de Bel, hier in Rotterdam, kreeg ik veel positieve feedback. Nu ik deze mooie prijs heb gewonnen, pak ik graag door. Alle promotie en zoektochten naar speelplekken doe ik op dit moment nog zelf, maar ik ben op zoek naar een managementbureau dat mij dat uit handen kan nemen. Via social media kwam ik al wel in contact met een geïnteresseerd bureau in Australië, en misschien ga ik daar wel heen om te spelen. Maar voor de Nederlandse markt, en later ook die van bijvoorbeeld Duitsland en Engeland, zou ik graag willen werken met een goed bureau in de buurt”.