Zonder platencontract of House of Talent toch een plaat uitbrengen, hoe doe je dat? Ons budget stuurt ons niet echt richting Wisseloord, wij komen in Wernhout terecht. Ook goed. Het lijstje met producers die we in ons hoofd hebben is ook net iets te hoog gegrepen. Butch Vig en Rick Rubin hebben het druk en Phil Spector wil wel, maar mag niet. Gelukkig is de producer inclusief bij onze studiodeal.

Een goede voorbereiding is het halve werk dus met onze halve voorbereiding zijn we al gauw een kwart verder. De dag voor de opnamen komen er wat akkoorden en coupletjes bij. Eerlijk gezegd is het ineens twee keer zo lang. Met de zalvende woorden “In de studio komt alles goed, ik heb vaker met dit bijltje gehakt” stelt onze gitarist mij gerust.

Gelukkig maar want we willen knaken maken. We gaan voor de grote klapper: de kersthit. Deze Engelse traditie willen we graag naar Nederland halen. Ondanks mijn immense afkeer van kerst zie ik hier wel brood in. Bij Slade, Mariah Carey en Wham stromen elk jaar immers de royalties binnen.

Al fantaserend over tinkelbelletjes, kerstmutsen en witte nepsneeuw stappen we de auto, richting studio, in. We zijn allemaal licht opgewonden, alsof we op schoolreisje gaan. Omdat een beetje kerst, engeltjes nodig heeft, vragen we bij gebrek aan budget of onze partners willen meedoen. Het partnerkoor arriveert later in de middag omdat wij eerst ongestoord onze partijen in willen spelen. Een van de koorleden heeft naast een engelenstem ook een baard, hem noemen we Conchita. Als het koor aankomt en Conchita als laatste de studio binnenstapt met een krat bier onder zijn arm kan het feest beginnen.

Naast amateurs en gratis blijken ze ook geweldig. Het staat er in één (óf misschien twee, drie) keer op. Dat kunnen we niet zeggen van de gitaarpartijen. Timing blijkt in de studio toch meer over milliseconden dan over hele seconden te gaan. Waar ik vond dat “het wel aardig ging” denkt onze studioproducer, met zijn buitenaards goed gehoor, er anders over. Vleermuisoren op een mensenhoofd. Alleen oren in de masturbatiemodus bereiken hetzelfde niveau, heb ik van horen zeggen tenminste.

Tijdens het wachten, want dat doe je erg veel tijdens zo’n opnamesessie, valt mijn oog op de vieze tekeningen op de muur van de studio. Dat doen andere bands dus blijkbaar als ze wachten, punanies en pielemuizen tekenen. Een plug die uit de muur steekt wordt ineens driedimensionaal als er benen onder getekend worden. Een licht pornografisch meesterwerk is zelfs de studiobaas te gortig, deze tekening wordt keurig opgeborgen achter een albumhoes.

Tsja, met deze inspiratie krijg ik allerlei ideeën voor hoesjes, foto’s en videoclips. Maar dat is weer een ander hoofdstuk.

Wordt vervolgd..