Dagboek van een band: Studio

Zonder platencontract of House of Talent toch een plaat uitbrengen, hoe doe je dat? Ons budget stuurt ons niet echt richting Wisseloord, wij komen in Wernhout terecht. Ook goed. Het lijstje met producers die we in ons hoofd hebben is ook net iets te hoog gegrepen. Butch Vig en Rick Rubin hebben het druk en Phil Spector wil wel, maar mag niet. Gelukkig is de producer inclusief bij onze studiodeal.

Een goede voorbereiding is het halve werk dus met onze halve voorbereiding zijn we al gauw een kwart verder. De dag voor de opnamen komen er wat akkoorden en coupletjes bij. Eerlijk gezegd is het ineens twee keer zo lang. Met de zalvende woorden “In de studio komt alles goed, ik heb vaker met dit bijltje gehakt” stelt onze gitarist mij gerust.

Gelukkig maar want we willen knaken maken. We gaan voor de grote klapper: de kersthit. Deze Engelse traditie willen we graag naar Nederland halen. Ondanks mijn immense afkeer van kerst zie ik hier wel brood in. Bij Slade, Mariah Carey en Wham stromen elk jaar immers de royalties binnen.

Al fantaserend over tinkelbelletjes, kerstmutsen en witte nepsneeuw stappen we de auto, richting studio, in. We zijn allemaal licht opgewonden, alsof we op schoolreisje gaan. Omdat een beetje kerst, engeltjes nodig heeft, vragen we bij gebrek aan budget of onze partners willen meedoen. Het partnerkoor arriveert later in de middag omdat wij eerst ongestoord onze partijen in willen spelen. Een van de koorleden heeft naast een engelenstem ook een baard, hem noemen we Conchita. Als het koor aankomt en Conchita als laatste de studio binnenstapt met een krat bier onder zijn arm kan het feest beginnen.

Naast amateurs en gratis blijken ze ook geweldig. Het staat er in één (óf misschien twee, drie) keer op. Dat kunnen we niet zeggen van de gitaarpartijen. Timing blijkt in de studio toch meer over milliseconden dan over hele seconden te gaan. Waar ik vond dat “het wel aardig ging” denkt onze studioproducer, met zijn buitenaards goed gehoor, er anders over. Vleermuisoren op een mensenhoofd. Alleen oren in de masturbatiemodus bereiken hetzelfde niveau, heb ik van horen zeggen tenminste.

Tijdens het wachten, want dat doe je erg veel tijdens zo’n opnamesessie, valt mijn oog op de vieze tekeningen op de muur van de studio. Dat doen andere bands dus blijkbaar als ze wachten, punanies en pielemuizen tekenen. Een plug die uit de muur steekt wordt ineens driedimensionaal als er benen onder getekend worden. Een licht pornografisch meesterwerk is zelfs de studiobaas te gortig, deze tekening wordt keurig opgeborgen achter een albumhoes.

Tsja, met deze inspiratie krijg ik allerlei ideeën voor hoesjes, foto’s en videoclips. Maar dat is weer een ander hoofdstuk.

Wordt vervolgd..

Richard Rotteveel maakt Glampunk met Helleveeg en Nederstoner met Zombie Waiste. Dagboek van een band is een soapcolumn met twee dikke knipogen en veel herkenbare situaties voor de doorsnee muzikant. Het beschrijft de perikelen van de Leidse band Helleveeg en legt ze langs de meetlat van de gemiddelde wereldartiest. Onder de naam Riesrot schrijft hij verhaaltjes, columns of blogs, vaak voetbal of muziek gerelateerd en te vinden op zijn website

Loreley – Stories

  • Stories

  • Loreley
    • Genre: Singer/Songwriter
    • Release-type: album, cd, digitaal
    • Label: self-released

Ik kreeg van de mensen bij de Popunie een album toegestuurd dat eerder dit jaar is uitgebracht. Bij het afluisteren kom ik erachter dat dit een dankbaar geschenk is, omdat het album veel raakvlakken heeft met momenten die ik in mijn eigen leven ook heb ervaren. Het album Stories vertelt verschillende verhalen uitgevoerd door Loreley. Achter deze dame gaat zangeres, violiste en songwriter Renske Wassink schuil.

De muziekstijlen die ik hoor komen uit alle windstreken van deze wereld en dat maakt dit juweel ook zo bijzonder. Of het nu Afrikaans is of om jazz gaat, moeiteloos worden de invloeden en stukken gespeeld door Loreley. Een mooi voorbeeld waar muzikaal en tekst goed samenvallen, is Just Like Me. Funky en optimistisch. Het beeld wat ik krijg bij deze song is dat we soms in ons eigen werelden zitten, terwijl we eigenlijk allemaal toch hetzelfde willen. Uiteindelijk zie je bij veel mensen ook iets van jezelf terug, dus waarom zouden we bang voor elkaar zijn? Angsten mag je overwinnen.

Wat gaat er gebeuren als je jouw hart openstelt voor een ander? Dan ga je misschien wel de mooiste dingen bij elkaar zien. Welcome gaat daarover. Niet alleen over het openstellen van jezelf, maar ook als je meer deelt met een ander kan de wereld er al een stukje zonniger zijn. Kortom de beschrijving die Loreley zelf geeft over nieuwsgierigheid naar die ander, kan de verbinding betekenen.

Half Of Me is het echte raakvlak. Een song die Renske geschreven heeft, nadat ze haar moeder verliest. Er leeft iets door, van wat je hebt geleerd of hebt gezien bij één van je ouders. De ziel die overgaat in iemand anders. Na de machteloosheid komt toch ook weer de wijsheid, waarmee je verder kunt.

Herinneringen en melancholie klinken door in The Days We Were One. Loreley is in het soms kneiterharde Rotterdam, misschien wel een warm rustpunt, als je even langs de waterkant staat en uitkijkt over de Maas…