Ik kreeg van de mensen bij de Popunie een album toegestuurd dat eerder dit jaar is uitgebracht. Bij het afluisteren kom ik erachter dat dit een dankbaar geschenk is, omdat het album veel raakvlakken heeft met momenten die ik in mijn eigen leven ook heb ervaren. Het album Stories vertelt verschillende verhalen uitgevoerd door Loreley. Achter deze dame gaat zangeres, violiste en songwriter Renske Wassink schuil.

De muziekstijlen die ik hoor komen uit alle windstreken van deze wereld en dat maakt dit juweel ook zo bijzonder. Of het nu Afrikaans is of om jazz gaat, moeiteloos worden de invloeden en stukken gespeeld door Loreley. Een mooi voorbeeld waar muzikaal en tekst goed samenvallen, is Just Like Me. Funky en optimistisch. Het beeld wat ik krijg bij deze song is dat we soms in ons eigen werelden zitten, terwijl we eigenlijk allemaal toch hetzelfde willen. Uiteindelijk zie je bij veel mensen ook iets van jezelf terug, dus waarom zouden we bang voor elkaar zijn? Angsten mag je overwinnen.

Wat gaat er gebeuren als je jouw hart openstelt voor een ander? Dan ga je misschien wel de mooiste dingen bij elkaar zien. Welcome gaat daarover. Niet alleen over het openstellen van jezelf, maar ook als je meer deelt met een ander kan de wereld er al een stukje zonniger zijn. Kortom de beschrijving die Loreley zelf geeft over nieuwsgierigheid naar die ander, kan de verbinding betekenen.

Half Of Me is het echte raakvlak. Een song die Renske geschreven heeft, nadat ze haar moeder verliest. Er leeft iets door, van wat je hebt geleerd of hebt gezien bij één van je ouders. De ziel die overgaat in iemand anders. Na de machteloosheid komt toch ook weer de wijsheid, waarmee je verder kunt.

Herinneringen en melancholie klinken door in The Days We Were One. Loreley is in het soms kneiterharde Rotterdam, misschien wel een warm rustpunt, als je even langs de waterkant staat en uitkijkt over de Maas…