Cd-release van Nishe in BIRD

nishe birdOp zondag 9 februari presenteert Rotterdamse souldiva Nishe haar nieuwe album The New Me in BIRD. Op deze stoere plaat vind je een mix van nu-soul, funk, hiphop en bijdragen van verschillende muzikanten, waaronder Esperanzah Denswil, Unorthadox en Budy Mokoginta.

Zangeres Nishe is sinds de start van haar vorige muzikale project, Jagged Soul, een household name in de Rotterdamse soulscene. Met Jagged Soul speelde ze op talloze podia en festivals zoals North Sea Jazz: World Port Jazz, Rotterdam Import, Popkomm, Amsterdam Dance Event en Eurosonic. Na enkele projecten als featured artist in Londen voor het label Jalapeno, komt Nishe met haar eerste soloalbum: The New Me.

Het is een stoere en oprechte plaat geworden met een gebalanceerde mix van nu-soul, funk en hiphop. De door Nishe zelfgeschreven songs zijn versterkt door features van Esperanzah Denswil en Unorthadox en door de medewerking van een indrukwekkende groep muzikanten: Neels Smeenkens (Optimus), Shirma Rouse, Lisa van Viegen (iET), Chris Grem, Arthur Flink, Yori Olijslagers en Budy Mokoginta, die het album ook produceerde. Op 9 februari vindt in BIRD de release plaats van dit langverwachte en veelbelovende soloalbum.

Line-up
Nishe: zang
Eddie Kuiper: bas
Jornt-Jan Bras: drums en sequence
Bruno Ferro Xavier da Silva: bas, gitaar en elektronica

Extra informatie
Datum: zondag 9 februari
Locatie: BIRD, Raampoortstraat 29, Rotterdam
Aanvang: 20:00 uur (zaal open: 19:30 uur)
Entree: 7 euro (v.v.k) / 10 (deur)

Voor meer informatie bezoek je de website van BIRD.

De nacht is zo koud

Profile Jasper BlazerHuh? Wij en Bonnie St. Claire? Op dezelfde avond? Dat moet wel een vergissing zijn. “Nee hoor jongens, die poster klopt. Wij willen hier in de regio een stukje totaalentertainment neerzetten en dit leek ons een leuke combinatie” aldus de programmeur van een megadiscotheek ergens in de Achterhoek. Behalve Bonnie en een coverband die Top 40-materiaal de nek omdraaide, speelden die avond ook de Rotterdamse punkband Puz. En wij dan natuurlijk.

Het is flauw om direct over drank te beginnen als je het over Bonnie hebt. Maar ja, toen ik haar voor het eerst zag zat ze alleen in haar kleedkamer, met voor zich een fles wijn en één glas. Hier zat een vrouw met een missie. “Bonnie St. Claire, de levende legende!” bracht ik tot mijn eigen verbazing uit. De levende legende was bijzonder goedgemutst. Of het nu over buitenaards leven ging, haar optredens met Nico Haak of het beste benzinestation van Nederland, ze kletste honderduit. Onze geluidsman, die met zijn eigen band ooit nog haar hit Dokter Bernard had gecoverd, vroeg wie deze avond de rol van dokter Bernard op zich zou nemen. “Oh, daar vraag ik meestal één of andere malloot uit het publiek voor.” Haastig voegde ze daar aan toe: “Maar ik koester mijn malloten hoor.”

Op dat moment kwam de stagemanager Bonnie halen, het was showtime. We hadden nog net even tijd voor een groepsfoto. Natuurlijk zouden wij vooraan staan bij haar optreden, zo verzekerden we haar. En Bonnie zou proberen om ook even bij ons te komen kijken.

Bonnie

We hebben ons optreden uitgesteld en uitgesteld in de hoop dat ze nog zou komen. Maar helaas, na een half uur was Bonnie er nog niet. Ons optreden was maar een tamme bedoening vergeleken bij de taferelen die we vlak daarvoor bij Bonnie hadden gezien. Het publiek slingerde de ene na de andere verwensing haar richting in. En de gebaren die werden gemaakt lieten ook weinig aan de verbeelding over. Ondertussen zong Bonnie onverstoorbaar door. Dokter Bernard, Bonnie kom je buiten spelen?, Pierrot, de ene parel na de andere wierp ze voor de zwijnen. De pauzes tussen de nummers hield ze zo kort mogelijk.

Nadat wij ons stukje totaalentertainment in de regio hadden neergezet, bleek Bonnie al vertrokken te zijn. Wel moesten we het optreden van die coverband nog ondergaan. Hun versie van Justin Timberlake’s Rock Your Body klonk als bladmuziek. Bij de show van Puz moest Diederik de drummer harder op de monitor. Tijd om te gaan.

Om onze backline te kunnen uitladen moesten we dwars door de foyer van dit zalencomplex, die ook dienst deed als frituurpaleis. In de bosjes achter de disco had een klein groepje gelukkigen de avond van hun leven. De rest stond nog snel een vette hap naar binnen te werken, voor een touringcar ze terug zou brengen naar één van de omliggende dorpen.

Bij het zien van die frikandel etende menigte moest ik denken aan wat Bonnie eerder die avond zei over haar malloten. Zij mocht ze dan koesteren, voor deze gasten was haar optreden niet meer dan het muzikale behang bij hun wekelijkse drinkgelag. Ook al had ze zogenaamd een IQ van 52, ze was echt niet zo onnozel dat ze dat niet doorhad. Als zevenjarig jochie liet haar hese stem in Sla je arm om me heen me niet onberoerd. Daar was ik na vanavond wel van genezen. Maar ze had wel gelijk toen ze in dat nummer zong: “De nacht is zo kou-hou-houd”.

Jasper Blazer

Na zijn opleiding tot leeuwendompteur ging Jasper Blazer drummen bij de punkpopband I against I. Met die band speelde hij door heel Europa en Amerika, en maakte hij een aantal platen voor het roemruchte Epitaph-label. Ook was hij drummer in Marty Graveyard & The Working Men, tot deze band januari 2014 besloot ermee te stoppen.