Casi-Y0 – Pastelkleuren

  • Pastelkleuren

  • Casi-Y0
    • Genre: Rap, Hiphop
    • Release-type: ep, digitaal
    • Label: Alumen

Maak kennis met Casi-Y0, een jonge Rotterdamse dame die met de ep Pastelkleuren haar tweede plaat aflevert. Wanneer ik op internet meer informatie over haar wil vinden, krijg ik het idee dat we hier met een vrij mysterieuze artieste te maken hebben. Het lukt mij namelijk niet om veel meer over haar te weten te komen dan dat zij eerder de Leun ep uitbracht. Er zit voor mij niets anders op dan er aan de hand van Pastelkleuren achter te komen wat deze meid bezighoudt en in hoeverre ze aan ons weggeeft welk persoon er achter de naam schuilt.

In het eerste nummer Klootzak leer ik dat Casi-Y0, ondanks dat ze open staat voor liefde, veelal ongelukkig is in het vinden van de juiste partner. Ze steekt niet onder banken of stoelen dat dit deels aan haar eigen handelen ligt, terwijl een ‘disco-achtige’ beat haar teksten vrij luchtig laat overkomen. Ik heb het idee dat Casi-Y0 niet de makkelijkste persoon is om mee in een relatie te zitten, maar tegelijk beschikt over een mooi en complex karakter.

Liefde die deze artieste momenteel beter beheerst, komt naar voren in het nummer Coracao. In een rustiger tempo klinkt haar, dit keer in auto-tune gehulde, stem ontspannen en lijkt ze duidelijker van haar zaak te zijn dan in de twee voorgaande nummers. Overigens hoor ik zowel met als zonder effecten op haar krachtige en tegelijk gevoelige stem bij vlagen een mooie Rotterdamse tongval terug in elk nummer.

Terwijl Voor Alumen zich overduidelijk richt op het uitgaansleven, sluit de ep af met de net wat inhoudelijkere bonus track Fuck Rutte 3. Hierin onderstreept de artieste, die ik zou bestempelen als rapper met ambities als zangeres, de relatie tussen geld en geluk en de obstakels die zij op dit gebied ervaart.

Ik krijg aan de hand van Pastelkleuren het idee dat Casi-Y0, geheel vanuit haar eigen ervaring en beleving, zoekende is naar een sound die het beste bij haar past. Tracks zijn daarbij niet allemaal even goed afgemixt, waardoor productie en vocalen soms niet optimaal uit mijn speakers komen. Ook vind ik de producties over het algemeen net wat te kaal. Voor mijn gevoel verdient een aantal teksten een mooier jasje om deze jonge artieste nog beter tot haar recht te laten komen. Dit kan uiteraard een kwestie van smaak zijn.

Stiekem krijg ik het idee dat Casi-Y0 met deze ep nog aan het warmlopen is en hou ik er rekening mee dat zij de potentie heeft om met de tijd te verschijnen als een bekende naam binnen de Nederlandse wereld van muziek. Ondanks dat ik haar aan de hand van deze ep beter heb leren kennen, ben ik nog altijd benieuwd naar welk gezicht er achter deze dame schuilt. Wie weet dat er in de toekomst videoclips van haar verschijnen, zodat ze letterlijk en figuurlijk zichtbaarder wordt. Of zal ze voor altijd een mysterie blijven voor de luisteraar?

Meer Casi-Y0? Check haar Facebook-pagina.

Uitzoeken van muziek is de helft van de lol

In de Arminiuskerk wordt al jarenlang Het Denkcafé gehouden. Ongeveer eens per maand is er een debatavond met zeer afwisselende onderwerpen. Bijvoorbeeld verandering in de wereld van de uitvaart, emancipatie, voeding en politiek. Acceptatie van nieuw ontwikkelde medische mogelijkheden. Uitdagingen van het groeiend aantal wereldbewoners en oplossingen als megasteden.

Er is al veel voorbij gekomen. Verschillende zienswijzen aan discussie blootstellen, dat is de bedoeling van de avond. DJ-collega Dennis Gaertman (ClubLePop) en ik mogen hierbij vinylplaten uitzoeken, we draaien om de beurt avonden bij dit evenement.

Liedjes die én goed in het gehoor liggen én over het onderwerp van de avond gaan. Een leuke, soms tijdrovende uitdaging. Rond de start en vlak na afsluiting van het debat draai ik de themaplaten. De uitdaging die erbij komt is het selecteren van één plaat die onderwerp wordt van een kort onderdeel van de show. De presentator komt begin of eind van het debat naar de dj en stelt de vraag wat de keuze van de dj is bij het onderwerp.

Het gaat om de tekst, maar eentje verpakt in een keiharde punksong of een minutenlange dissonante industriële track is niet de bedoeling. Het gaat om vermaken hier. Van tevoren spreken we meestal de plaat en de keuze door met de regie en presentator zodat het moment soepel in de show past. Het mooist is een zienswijze van een artiest of band die het onderwerp (mogelijk zijdelings) raakt te belichten. Het is de bedoeling dat dit een luchtig moment is, even wat triviaals in de uitwisseling van hoogstaande kennis en soms gepolariseerde standpunten.

Het laatste onderwerp was ‘Het einde van het verheffingsideaal?’. Wat ging over scholing, arbeid en sociale samenhang van de maatschappij. Mijn gekozen plaat daarbij was Fisher-Z met The Worker. De zanger en tekstschrijver zet zich hierin af tegen zijn vader die een heel werkleven met dezelfde trein, op dezelfde tijd, naar de dezelfde kantoorbaan gaat. Oersaai, dan liever een leven als artiest is de strekking. Mooi meegenomen is dat het een picture disc single betreft. Een schijf vinyl met een afbeelding erop. Op de ene kant een illustratie van de trein die rondrijdt, op de andere kant wachtende reizigers. Een foto werd getoond op de beamer om het verhaal te verduidelijken.

 

Mocht er tijd over zijn dan had ik ook een verhaal bij een single van Canned Heat die een versie uitvoeren van Wilbert Harrison’s Let’s Work Together. Een positief ingesteld jaren-zestig nummer. Insteek van het lied is dat we het samen redden. Samen kan een relatie zijn maar ook de maatschappij. Mooie insteek. Fisher-Z was mijn nummer één, het verhaal ervan direct en de afbeeldingen vermakelijker.

Na afloop draaide ik nog wat singletjes en kreeg een compliment voor de muziek van de avond. Na het van tevoren doorgraven van een kastvol materiaal, naar de juiste singles die passen in het thema van de avond, was dat een directe beloning. Het draaien van de juiste plaatjes is de andere helft van de lol.