Ik ben groot geworden met de muziek van Johnny Cash, Freddy Fender en de klanken van Hawaiiaanse muziek. De band waar mijn vader toentertijd in speelde was lokaal wereldberoemd en menig bruiloft en partij huurde The Black Tulips in om het publiek aan het dansen te krijgen.
Als mijn vader even niet thuis was dan greep mijn moeder haar kans en zette Lee Towers zo hard mogelijk aan. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik als opstandige jongeling totaal de andere kant opging. Tegenover al die vrolijke Hawaiiaanse klanken zette ik Joy Division op en Lee Towers moest het afleggen tegen The Dead Kennedy’s. Mijn vader protesteerde niet, maar bleef gewoon stug Freddy Fender opzetten dus het was een gemêleerd muzikaal gebeuren bij ons thuis.
Nu ik na zovele jaren zelf in een band speel, vindt mijn pa het prachtig ook al is het herrie van de bovenste plank. Bij optredens staat hij zelfs vooraan, dan zet hij weliswaar zijn gehoorapparaat uit, maar wiegt wel gezellig mee op onze klanken.
Met het maken van een vinylplaat ging een grote wens van mij in vervulling. Helaas kon mijn moeder het niet mee maken omdat zij net een paar maanden eerder overleed, maar mijn pa vindt het geweldig. Hij geniet van alle verhalen over de studio, opnames en alles wat daar omheen zit. Hij blijkt zelf ook ooit eens in een studio geweest en heeft er zelfs een plaat aan overgehouden. Mijn verbazing was groot toen hij met die plaat aan kwam zetten, al 40 jaar blader ik door zijn vinylcollectie zonder te weten dat hij er zelf tussen zit.
Begin jaren zestig deed hij mee aan een bandwedstrijd en ze wonnen. The Shoes deden ook mee maar die redden het niet tegen de Hawaiian Rythm Boys, de band van mijn vader. De prijs was een studio-opname ergens in het zuiden van het land en de lp Krontjong Melodieën Uit De Archipel was het resultaat. Een nieuw idee doemt op, een single met mijn pa.
Nu de zomervakantie in aantocht is, worden in de regel de bandactiviteiten op een laag pitje gezet. De zomervakanties van de bandleden vallen namelijk zelden gelijk en onze oefensessies worden al gauw vier tot zes weken opgeschoven. Hierdoor ontstaat ruimte voor andere projecten. De solocarrière die Jan Keizer naast BZN onderhield motiveert mij behoorlijk.
De ideeën en voorbereidingen zijn in volle gang en het zomervakantiegat gaat opgevuld worden met iets dat het midden houdt tussen Lee Towers en Joy Division en bovendien Nederlandstalig is. En dat samen met mijn vader, geloof me, het wordt een spannende zomer.
Wordt vervolgd…
Richard Rotteveel maakt Glampunk met Helleveeg en Nederstoner met Zombie Waiste. Dagboek van een band is een soapcolumn met twee dikke knipogen en veel herkenbare situaties voor de doorsnee muzikant. Het beschrijft de perikelen van de Leidse band Helleveeg en legt ze langs de meetlat van de gemiddelde wereldartiest. Onder de naam Riesrot schrijft hij verhaaltjes, columns of blogs, vaak voetbal of muziek gerelateerd en te vinden op zijn website
