Alles voor artiesten Alles voor organisatoren

Dagboek van een band: No guts, No glory

20 november 2018 • Columns • Richard Rotteveel

Het is voor ons onbegrijpelijk waarom niet iedereen ons geweldig vindt. Aan de muziek kan het niet liggen, het moet iets anders zijn. Hadden we maar een beetje Trump mojo, gewoon zeggen dat je de beste, slimste en rijkste bent en daarmee wegkomen. Tot nu toe levert Donald ons alleen maar inspiratie voor teksten op. Ook mooi, maar toch anders.

Volgens mij is the Donald namelijk een meestertovenaar, als je een miljard schuld om kan buigen naar een paar miljard winst, en vervolgens president van de vrije wereld wordt, dan kun je wel wat. Goed voorbeeld doet volgen dus zie ik mogelijkheden om van onze merchandise af te komen. Om te beginnen moeten we gaan twitteren, dat doet the Donald ook, tot vervelens aan toe. Tweets met de hashtag #MHGA (Make Helleveeg Great Again) en die vervolgens op kekke rooie petjes laten drukken. Ik voel de euro’s al binnenstromen.

Of we moeten we onszelf “The Pussygrabbers” noemen. Een subtiele verwijzing naar onze held en een mooie stap naar een internationale carrière. En ik denk dat het ook goed is om Trump via een persbericht te laten weten, dat hij onze muziek wèl mag gebruiken bij zijn bijeenkomsten. Want als alle andere artiesten hem verbieden hun muziek te gebruiken, dan blijft er uiteindelijk maar één over en dat zijn wij. Het doet er niet toe dat hij staat voor alles wat wij verachten. Wat principes betreft zijn wij echte punkers.

Met dit nieuwe inzicht gaan deuren voor ons open die voorheen dicht bleven. Liegen wordt gepromoveerd tot fake news dus met een nummer 1 hit en een gouden plaat in Azië kunnen we zonder probleem bij K-pop sensatie BTS in het voorprogramma terecht. Mathijs gaat ons dan bellen en de minuut in DWDD is een logische volgende stap. Het zou me dan ook niet verbazen als onze gitarist gevraagd wordt als nieuwe tafelheer, hij heeft overal een zeer sterke mening over namelijk. Onze kersthit is door al deze aandacht ondertussen een wereldwijde klassieker geworden en zoals verwacht stromen elk jaar de royalties weer binnen. Als eerbetoon aan onze inspirator gaan wij ons haar blond verven en gezamenlijk een coup Trump aanmeten. Onze toekomst lijkt in kannen en kruiken, ik weet alleen niet hoe de rest van de band over deze koerswijziging denkt. Dat hoor ik volgende week wel in het oefenhok.

Wordt vervolgd..

Richard Rotteveel maakt Glampunk met Helleveeg en Nederstoner met Zombie Waiste. Dagboek van een band is een soapcolumn met twee dikke knipogen en veel herkenbare situaties voor de doorsnee muzikant. Het beschrijft de perikelen van de Leidse band Helleveeg en legt ze langs de meetlat van de gemiddelde wereldartiest. Onder de naam Riesrot schrijft hij verhaaltjes, columns of blogs, vaak voetbal of muziek gerelateerd en te vinden op zijn website

Meer zoals dit

Nadia Struiwigh – Whrru

16 november 2018 • Recensies • Koert Sauer

  • Whrru

  • Nadia Struiwigh
    • Genre: ambient, electronics
    • Release-type: album, 2x12" vinyl, cd, digitaal
    • Label: Denovali Records

Nadia Struiwigh. De Rotterdamse die deze naam draagt heeft eerder dit jaar een fantastisch ambient album uitbracht op het prestigieuze en stijlvolle Denovali Records label, getiteld WHRRu (oftewel ‘Where are you?’). De ingetogen muziek op het album roept bij mij associaties op met het werk van Biosphere, Boards of Canada en de rustige kant van Aphex Twin. De abstracte titels van dit album versterken de associatie met de laatstgenoemde ook nog eens.

Heerlijke dromerige soundscapes vloeien je oren binnen, met af en toe een stiekem vleugje dissonantie en hier en daar wat scherpe, maar tegelijkertijd zachte hoge tonen die een spannend rafelrandje toevoegen aan het geheel. In sommige tracks duiken subtiele beats op, die akoestisch van aard lijken en nooit op de voorgrond treden. De plaat bestaat uit een tiental tracks die samen een hele mooie eenheid vormen. Kortom, een heerlijke luistertrip waar je helemaal in op kan gaan en de tijd als het ware stil komt te staan.

Ik heb de plaat diverse malen beluisterd en elke keer daarna dook in mijn hoofd de vraag op ‘Wat nu?’. Steeds had ik even tijd nodig om weer in de ‘echte wereld’ te komen, een heel mooi en bijzonder effect vind ik. De titeltrack trekt je langzaam naar binnen met een subtiele, licht melancholieke en mistige sound. Repeterende gesampelde stemmen met een echorandje doemen op in de mist en verdwijnen ook weer naarmate het nummer vordert en uiteindelijk eindigt een fade-out van de hoge tonen. Een intrigerende start van deze prachtplaat.

Dan volgt Roeiweijk, een mysterieuze en spooky track, waarin het lijkt of de tijd vertraagd wegtikt. Het geluid van een oude piano, broos getokkel op een akoestisch snaarinstrument en flarden van verwaaide koorstemmen vormen een sfeer van lang vervlogen tijden. De track Jimmy Read begint heerlijk met licht dissonante down-tempo akkoorden die een vervreemdend effect sorteren. Lage tonen nemen de track over in het volgende deel, met daaroverheen akkoorden die gespeeld worden met een licht, verstild en ouderwets klinkend reverb effect.

Bizarph laat een combinatie horen van akoestische snaarinstrumenten met op de achtergrond subtiele zangvogels, waarschijnlijk gemaakt op basis van field recordings. Je waant je in een uitgestrekt moerasgebied. Dan komen er wat fragiele beats in en is een heerlijk slome baspartij ingevoegd, alsof je eindelijk weer vaste grond onder je voeten voelt. De overige tracks zijn elk weer wat anders van sound, maar vormen bij elkaar toch een album dat een echte eenheid is. Dit is bijzondere instrumentale muziek die een verhaal vertelt, een verhaal dat na het vaak geluisterd te hebben toch verscholen blijft en niet door te vertellen is. Je blijft het dus beluisteren.

Het album heeft overigens ook prachtig artwork, gemaakt door ‘Niet Zo Vierkant’. Mijn exemplaar (op rood vinyl) krijgt dan ook een prominente plek in het ambient hoekje van mijn vinyl collectie.

Nadia Struiwigh’s ster is rijzende. Ze was een ontdekking voor velen op het Rewire Festival in Den Haag eerder dit jaar. Nadia is een zeer veelzijdige dame. Naast haar werk als producer, componist en dj/live act is ze actief als editor/reviewer voor Interface (een magazine voor muzikanten en producers), grafisch ontwerper en houdt ze zicht bezig met marketing. De muziek van Nadia Struiwigh is onder andere te vinden op Soundcloud, Bandcamp en in de betere platenzaken.

Op 18 november a.s. is Nadia te zien tijdens de Denovali Label Night Rotterdam in Worm.

Lees het vorige bericht