Ze hebben twee en een half jaar gewerkt om naar buiten te kunnen treden met hun eerste ep, die zij afgelopen januari hebben opgenomen. Dat is al weer enige tijd terug. Wie De Waanzin ooit live heeft gezien, weet wat deze Nederlandstalige band kan doen. Oh ja… ze zijn niet zo teder. Zo luidt ook de titel van deze ep: Niet Zo Teder.

Dat is alleen al te horen in het openingsnummer Ik Ben Weer Alleen Hoor, waarbij Simon van der Meer in een echte Nederlandstalige bluessong laat weten dat hij zijn schaamhaar laat staan. De Waanzin beschrijft wat zich in een mannenbrein afspeelt. Zeker met dit openingsnummer.

Sorry laat het verhaal van een onmogelijke liefde horen. Als een vrouw vindt dat een man te veel aandringt, kan ze het benauwend vinden, maar bij een man speelt een eergevoel ook een rol. Ook hier weer een bluessfeer, maar wel met een onvervalste rock&roll laag zoals we die kennen van bijvoorbeeld The Stray Cats.

Het is niet het enige waar je De Waanzin mee kunt vergelijken. In Sorry doet de band je soms denken aan Het Klein Orkest. In Zo Beminnelijk, klinkt dat nog veel sterker door, met het gebruik van de elektrische orgel zoals Het Klein Orkest die heeft gebruikt in Laat Mij Maar Alleen. Niet verwonderlijk, want De Waanzin zegt het ook zelf in hun biografie, maar hun muziek bevat tal van invloeden.

Het titelnummer Niet Zo Teder is haast melancholisch. Een nummer waarin de band de metafoor van een schaakspel gebruikt. Over wat een liedjesschrijver kan overkomen als je teveel afgeleid bent door de uitstraling van de andere sexe. Hoe moet je als muzikant een liedje schrijven, als je je ogen niet van een vrouw kunt afhouden? Muzikaal gezien, denk je na ongeveer drie en een halve minuut dat het nummer voorbij is, maar dat is schijn. Het loopt nog door in een instrumentaal uittro.

De Waanzin kan ook gaan nadenken om hun liedjes te laten horen in een theater. Daar past hun prille repertoire zeker in.