Het is 2069. Ik kijk uit het ziekenhuisraam en zie de regen vallen. Het doet me aan jou denken. Nóg hoor ik het tikken van je stok. Gehaast en vastberaden. Altijd op zoek naar de oplossing van de puzzel. Zo zie jij jouw patiënten, als puzzels. Hun ziektebeelden zijn codes die alleen jij kunt kraken. Ondanks die Vicodin-verslaving. Ik vergeet nooit hoe je me tot wanhoop dreef.  Onmogelijk om mee samen te werken. Saai was het in elk geval nooit. Als ik er nu, in mijn laatste seconden, op terugkijk, voelt het bijna onwerkelijk. Alsof er iets niet klopt. Die jonge vrouw die voor de televisie op de bank hing. Was ik dat? Nee, dat kan haast niet. Dat zou tragisch zijn.

Het is verontrustend. Wat als ik zó veel series kijk dat ik op de laatste ogenblikken van mijn leven, nét voordat ik die tunnel in ga, een mix van scènes voorbij zie komen. Dr. House die vermoedt dat het lupus is, Dr. House die ontdekt dat het toch een infectie is, Dr. House die zeker weet dat het lupus is. De beelden die je schijnt te zien tijdens je laatste ademstoten. Dat die afkomstig zijn uit een serie.

Omdat ik door al dat kijken helemaal ben vergeten dat ik zelf een leven heb. En dat ik dat pas besef wanneer het te laat is. Ik leef mee met de ontwikkelingen van personages en tegelijkertijd sta ik zelf stil. Terwijl House staphylococcus aureus (je weet wel, die bacterie die een bloedstroominfectie kan veroorzaken) bij een patiënt constateert, heb ik dat ene idee voor een song nog steeds niet uitgewerkt en als íets mijn aandacht nodig heeft, is het mijn gitaarspel.

Geweldige muzikanten die ik ken, zeggen dat ze hun skills blijven ontwikkelen door voor de televisie, eindeloos op hun instrument te oefenen. Ik pak mijn gitaar en begin te spelen. Dit werkt! Misschien zal ik toch, in de laatste seconden van mijn leven, dat moment zien waarop ik die moeilijke partij onder de knie kreeg.
Met op de achtergrond Dr. House natuurlijk. Ik vraag me af wat hij heeft zitten kijken, terwijl hij eindeloos repeteerde, want hij is een fantastische muzikant. Als het mij nou toch niet lukt met die gitaarpartij, kan ik altijd nog met al mijn medische kennis aan de slag in het ziekenhuis.

Daisy Cools

In een reeks van zes ep’s onder de noemer ‘The Europe Files’, woont Daisy steeds zo’n vijf maanden in een Europese stad waar ze optreedt en liedjes schrijft. De eerste ep getiteld ‘The Paris file’ kwam uit in 2011, waarna ‘Palermo’ (2012) en ‘Lissabon’ (2014) volgden. Op zoek naar het gevoel van vrijheid, deelt Daisy door middel van liedjes haar ervaringen tijdens het verblijf in de verschillende steden. Momenteel woont zij in Rotterdam en is ze regelmatig in de Rocktown Studios te vinden voor opnames van haar tweede album. Meer informatie over Daisy en haar muziek kun je vinden op haar website.