De laatste seconden

Processed with Rookie CamHet is 2069. Ik kijk uit het ziekenhuisraam en zie de regen vallen. Het doet me aan jou denken. Nóg hoor ik het tikken van je stok. Gehaast en vastberaden. Altijd op zoek naar de oplossing van de puzzel. Zo zie jij jouw patiënten, als puzzels. Hun ziektebeelden zijn codes die alleen jij kunt kraken. Ondanks die Vicodin-verslaving. Ik vergeet nooit hoe je me tot wanhoop dreef.  Onmogelijk om mee samen te werken. Saai was het in elk geval nooit. Als ik er nu, in mijn laatste seconden, op terugkijk, voelt het bijna onwerkelijk. Alsof er iets niet klopt. Die jonge vrouw die voor de televisie op de bank hing. Was ik dat? Nee, dat kan haast niet. Dat zou tragisch zijn.

Het is verontrustend. Wat als ik zó veel series kijk dat ik op de laatste ogenblikken van mijn leven, nét voordat ik die tunnel in ga, een mix van scènes voorbij zie komen. Dr. House die vermoedt dat het lupus is, Dr. House die ontdekt dat het toch een infectie is, Dr. House die zeker weet dat het lupus is. De beelden die je schijnt te zien tijdens je laatste ademstoten. Dat die afkomstig zijn uit een serie.

Omdat ik door al dat kijken helemaal ben vergeten dat ik zelf een leven heb. En dat ik dat pas besef wanneer het te laat is. Ik leef mee met de ontwikkelingen van personages en tegelijkertijd sta ik zelf stil. Terwijl House staphylococcus aureus (je weet wel, die bacterie die een bloedstroominfectie kan veroorzaken) bij een patiënt constateert, heb ik dat ene idee voor een song nog steeds niet uitgewerkt en als íets mijn aandacht nodig heeft, is het mijn gitaarspel.

Geweldige muzikanten die ik ken, zeggen dat ze hun skills blijven ontwikkelen door voor de televisie, eindeloos op hun instrument te oefenen. Ik pak mijn gitaar en begin te spelen. Dit werkt! Misschien zal ik toch, in de laatste seconden van mijn leven, dat moment zien waarop ik die moeilijke partij onder de knie kreeg.
Met op de achtergrond Dr. House natuurlijk. Ik vraag me af wat hij heeft zitten kijken, terwijl hij eindeloos repeteerde, want hij is een fantastische muzikant. Als het mij nou toch niet lukt met die gitaarpartij, kan ik altijd nog met al mijn medische kennis aan de slag in het ziekenhuis.

Daisy Cools

In een reeks van zes ep’s onder de noemer ‘The Europe Files’, woont Daisy steeds zo’n vijf maanden in een Europese stad waar ze optreedt en liedjes schrijft. De eerste ep getiteld ‘The Paris file’ kwam uit in 2011, waarna ‘Palermo’ (2012) en ‘Lissabon’ (2014) volgden. Op zoek naar het gevoel van vrijheid, deelt Daisy door middel van liedjes haar ervaringen tijdens het verblijf in de verschillende steden. Momenteel woont zij in Rotterdam en is ze regelmatig in de Rocktown Studios te vinden voor opnames van haar tweede album. Meer informatie over Daisy en haar muziek kun je vinden op haar website.

Interview: Sue The Night en RAVVEL – De huiskamerrevolutie

E-Flyer RavvelRotterdam barst van de leuke initiatieven en programma concepten. Met Revolution in B-Minor komen bijzondere acts thuis in BIRD. In kleine bezetting en intieme setting presenteren ze hun liedjes in de meest pure vorm. De tweede editie op 10 maart staat in het teken van Sue The Night (Suus de Groot) en RAVVEL (Nina Sampermans). Sue The Night kun je kennen van De Wereld Draait Door of de vele festivals waarop ze het afgelopen jaar te vinden waren. De Vlaams-Rotterdamse act RAVVEL debuteerde het afgelopen jaar met de hit Wild Eyes, die over de hele wereld in de charts belandde. Namens BIRD sprak Roufaida Aboutaleb in een Skype-driehoek met de dames en stelt ze graag aan ons voor…

Suus, je bent de frontvrouw van Sue The Night, maar je komt in BIRD solo spelen. Hoe zit dat?
Suus: Ik neem vaak mijn band mee, maar in een huiskamersetting vind ik het leuk om alleen te spelen. Onze songs hebben verschillende gedaantes, ze kunnen op festivals knallen en in huiskamers een heel andere lading hebben. Ik ben gegroeid vanuit de huiskamersetting naar grotere podia, dus ik vind het fijn om solo mijn eigen muzikaliteit op te zoeken.

Nina, jij komt in de complete formatie RAVVEL spelen. Waarom?
Nina: Ik ben de enige die zingt in dit project. Ik vind het heerlijk mijn gitaar los te laten en mijn stem te laten spreken. Zingen zonder instrument in mijn handen is voor mij terug naar de kern gaan. Als ik mijn stem kan laten spreken en niet bezig hoef te zijn met de juiste gitaargrepen, is dat vrijheid. Ik kom met twee gasten waar ik nu ongeveer een half jaar mee speel, een toetsenist en een gitarist. We proberen een elektronische, maar toch ook organische sfeer te creëren.

Wat betekent revolutie voor jullie?
Suus: Ik denk bij revolutie vooral aan opstand en aanzetten tot nadenken. Ik ben best passief-agressief. Het liefst zie ik dat mensen genieten van mijn liedjes, maar als ze door mijn teksten een stapje verder denken is dat natuurlijk tof.

Nina: Bij revolutie denk ik allereerst aan verandering. Ik probeer verandering continu onderdeel van mijn werk te laten zijn.

Hoort de revolutie wel thuis in een huiskamer?
Suus: Natuurlijk! Vooruitgang of verandering vindt op elke plaats en schaal. In een huiskamer, of op wereldniveau. Als je als persoon een punt vindt waarop je vooruitgang kan vinden in jezelf, is dat al revolutie.

Jullie zijn zelf in charge als het gaat om jullie muzikale carrière, hoe revolutionair is dat voor een vrouw in muziekland?
Suus: Ik ben met mijn beste vriendin Linda (manager en bandlid van Sue the Night) een zakenduo en we komen vooral mannen tegen in de business. En dan zijn wij die twee chickies aan de vergadertafel… haha! Ik ben er trots op dat we het eerste album in eigen beheer hebben uitgebracht en zo’n goed team zijn!

Nina: Er zijn veel minder vrouwen te vinden in de industrie, lijkt het. Ik heb daar zelf geen moeite mee. Het maakt bijvoorbeeld niet uit of ik met een man of een vrouw werk in een co-write. Het mooie is dat je altijd iets gemeenschappelijks hebt: de muziek spreekt uiteindelijk voor zich.
Suus: Het is wel grappig om te zien dat de vrouwen in business vaak geen poppetjes zijn. Het zijn allemaal stevige tantes!

Op 10 maart zien we jullie in BIRD, maar waar zouden jullie verder nog heen willen?
Suus: Buiten de landsgrenzen gaan lijkt me sowieso vet. Ik heb veel opgegeven voor de muziek, onder andere op het gebied van reizen, wat zien van de wereld. Dus op tour gaan lijkt me ideaal: mixing business with pleasure!

Nina: Ik heb het idee landsgrenzen al een paar jaar geleden opgegeven. Als ik aan mensen in België vertel dat ik in Rotterdam studeer, reageren ze met ‘wauw, het buitenland!’. Die associatie heb ik al niet meer. Het is voor mij allemaal thuis, aan de ene kant Antwerpen, aan de andere kant Rotterdam. Mijn muziek reist voorzichtig al de wereld over, en ik ben zeker van plan het achterna te reizen.

Wil je meer weten over Sue The Night? Check de website en like de Facebookpagina.
Wil je meer weten over RAVVEL? Check dan deze Facebookpagina en like ‘m.
Wil je op de hoogte blijven van Revolution in B-Minor? Like dan deze Facebookpagina.

Roufaida Aboutaleb

Extra informatie
Datum: donderdag 10 maart
Locatie: BIRD, Raampoortstraat 26
Aanvang: 20.30 uur
Entree: €6,50 | vvk
Facebookevent