Na mijn zesdaagse reis naar Ierland leek me deze column een mooi moment om even wat bij te praten over de invloed die Keltische muziek heeft gehad op folk, en wat voor invloed het nog steeds heeft.
Ik zat namelijk in een redelijk fijn hostel in de binnenstad van Dublin voor een jaarlijks Iers muziek festival (een stroming in de muziek die voornamlijk als ‘trad’ bestempeld is door de inwoners van dit machtige land) en dan ook nog voornamelijk omdat één van mijn favoriete artiesten binnen dit genre, Cara Dillon, een optreden verzorgde in één van de vele kerken die de stad rijk is. Na haar gezien, persoonlijk bedankt en haar handtekening gescoord te hebben, situeerde mijn reisgezelschap zich in één van de mooiere pubs die de stad rijk is.Ik begon onder het genot van een groot glas Guinness na te denken over hoe belangrijk deze muziek vandaag de dag nog steeds is.
De hele Westerse stijl van folk is in mijn optiek terug te leiden naar drie landen; Engeland, Ierland en Schotland. Het Keltische rijk reikte vroeger tot in de verste uithoeken van Europa (er is zelfs nog een Keltische provincie in Argentinië), dus is het niet raar dat die “cornerstones” van de muziek de tand des tijds hebben overleefd. Sterker nog, Keltische muziek in zijn puurste vorm geniet nog steeds een redelijke populariteit buiten de Britse eilanden.
Damien Rice, mijn favoriete artiest ooit, komt uit een klein plaatsje in de buurt van Dublin. Nu is het niet zo dat Rice traditionele Ierse muziek maakt, maar je kan in zijn muziek redelijk wat verwijzingen naar een Keltische oorsprong vinden. Andere grote namen zoals Bob Dylan namen die formule en gaven er hun eigen draai aan en heel de Amerikaanse country zou niet bestaan zonder de duizenden immigranten die naar Amerika kwamen na de Ierse hongersnood van 1845. Goed roeren en een jaar of 200 laten pruttelen en je krijgt een nieuwe interpretatie van hetzelfde ding.
Keltische muziek is ook nog steeds opvallend goed te horen in moderne muziek dankzij de fusie van het genre met andere, niet gerelateerde genres. Het Franse Manau (Tribu De Dana, wie kent het niet?) mixt Bretonse en Ierse folk met hiphop en vertelt over oude Keltische mythen en sages. Flogging Molly mixed typische Ierse ’trad’ met de snelheid van punkrock, en de Duitse band Fiddler’s Green gooit tussen de viool riedeltjes door ook vaak reggae in de mix. En er is vrijwel geen metalfan die niet gehoord heeft van de piratenmetal band Alestorm.
Het verhaal van Keltische muziek is een prachtig en complex verhaal met een sound die altijd relevant lijkt te blijven, zelfs nu er steeds meer tijd tussen ons en de oorsprong ligt. En dat vind ik stiekem toch best wel tof.
Chris Anderson
Chris Anderson is een 23-jarige singer/songwriter en ambient producer uit Spijkenisse die, als hij niet met eigen muziek bezig is, zich stort op zijn nieuwe project; hij maakt een podcast vol relaxte elektronische muziek, waarin ook Rotterdamse artiesten gepromoot worden. Klik hier voor meer info.
