Robbing Thicke

chris andersonLaatst stond ieders favoriete viespeuk opeens opnieuw vol met zijn kop in de krant, op blogs en voorpagina’s van websites. Eerder was dat omdat de video en de tekst van zijn nummer Blurred Lines op zijn minst moreel nogal grijs was, maar nu is er een rechtszaak aangespannen omdat het nummer van Thicke en Pharrell iets te veel zou lijken op Marvin Gaye’s plaat Got To Give It Up. Interessant…

Nu we leven in een tijd waar we met extreem veel gemak toegang hebben tot miljoenen artiesten, is het niet meer dan logisch dat twee of meerdere mensen dezelfde ideeën hebben qua vorm, sound of melodie. Tot voor kort was het alleen mogelijk om iemand voor copyright infringement aan te klagen als de muziek daadwerkelijk gesampled was, of als de opzet van een plaat bijvoorbeeld identiek is qua melodie, akkoorden, noten of tekst. Refereren aan andere muziekstukken was tot nu geen groot probleem.

Maar deze rechtszaak zet een ongemakkelijk precedent voor songwriters. Als rechters artiesten al gaan veroordelen omdat de “feel” van een nummer overeenkomt met een al bestaand nummer, dan ga je je toch afvragen waar het ophoudt. Wanneer (bijvoorbeeld) een Skrillex iedereen met een growl bass aan gaat klagen omdat hij de uitvinder ervan is dan is het einde ver zoek.

En het begint nu al. De nabestaanden van Gaye hebben hun zin gekregen, en richten nu hun pijlen op Pharrell’s megahit Happy, waarvan ze nu claimen dat ook die teveel lijkt op een nummer van Marvin Gaye.

Als dit de wereld is waarin we moeten gaan leven zie ik het somber in voor opkomende artiesten, en dan vooral de artiesten die onderdeel zijn van een nieuw genre. Hiphop zou niet zijn wat het nu is zonder samples. Ik vraag me dan ook af wat voor effect dit zal hebben op de lange termijn; als niemand meer in staat is om bepaalde akkoorden, melodietjes of gitaarsounds te gebruiken…

PS. een interessant inkijkje in de Amerikaanse juryrechtspraak rondom Blurred Lines vind je hier.

Chris Anderson

Chris Anderson is een 23-jarige singer/songwriter en ambient producer uit Spijkenisse die, als hij niet met eigen muziek bezig is, zich stort op zijn nieuwe project; hij maakt een podcast vol relaxte elektronische muziek, waarin ook Rotterdamse artiesten gepromoot worden. Klik hier voor meer info.

Wolf in Loveland neemt sabbatical

Wolf in Loveland, het actieve Rotterdamse collectief rondom singer/songwriter Jan Minnaard, kondigt aan voorlopig eerst de persoonlijke doelen na te streven voordat er weer gekeken kan worden naar de band.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA2013 en 2014 waren twee vruchtvolle jaren voor de band, twee albums werden gemaakt, uitgebracht en tot tweemaal toe leidde dit tot een succesvolle tour. In deze jaren werd veelvuldig gespeeld op allerhande festival met uiteindelijk het Reeperbahn Festival te Hamburg als kers op de taart. Dat dit ook een keerzijde kende werd eind 2014 duidelijk.

Door het vele optreden en leven naar het optreden toe is er te weinig aandacht gespendeerd aan het voltooien van opleidingen en het nastreven van persoonlijke doelen. Veel zijprojecten zijn op de langere baan geschoven om ruimte te maken voor Wolf in Loveland, terwijl ook die de aandacht nodig hadden.

Zangeres Merel Moelker gaat zich in de aankomende tijd concentreren op haar opleiding bij het Berklee College te Valencia. Frontman Jan Minnaard richt zich meer op zijn solo-carriere onder de naam J.W. Minnaard, Janine van Osta is druk met haar bassisten rol in Zink en als onmisbare aanvulling bij Broeder Dieleman. Levi Vis, Tim van der Burg, Bas van Holt en Rafael Schwiddessen maken spannend nieuw werk met Bermuda Square. Kortom, er wordt niet stilgezeten.

Wolf in Loveland zal blijven bestaan in naam en gevoel, dus is het wachten op ruimte en tijd om er weer leven in te blazen.