Wanneer ik thuiskwam van school wist ik dat mijn broer thuis was als de muziek door de gang klonk. Als het The Neptunes niet was, was het Opgezwolle, anders iets geproduceerd door Timbaland. Ik bleef dan ook uren in mijn broers kamer en nam alle muziek in mij op. Dit was waar ik naar uitkeek elke dag: thuiskomen en checken waar mijn broer nu naar luistert.
Op zaterdagochtend vergezelde ik mijn broer naar Free Record Shop om de nieuwste cd te kopen. Nadat elke cd grijs was gedraaid en te bekrast om te repareren met tandpasta, werd het tijd dat ik zelf ging zoeken naar muziek.
Hiphop queeste
Het was ergens begin 2017 toen ik besloot mij meer te verdiepen in de cultuur die hiphop heet. Dit om mijn kennis te verbreden, maar ergens ook om hoge ogen te gooien in discussies over hiphop. Tot die tijd ging mijn kennis over hiphop niet verder dan Kanye West’s discografie en de vete tussen Notorious B.I.G en Tupac.
Mijn reis naar hiphopexpertise begon met het verzamelen van hiphopdocumentaires op en ze te plaatsen in een speciale afspeellijst. Bol.com werd alleen gebruikt voor het aanschaffen van boeken over hiphop in plaats van de gebruikelijke elektronica.
Good ol’ days
Naarmate tijd vorderde, vergaarde ik meer kennis en veranderde ik de koptekst op mijn LinkedIn van student naar hiphop aficionado. Niets enthousiasmeerde mij meer dan samples van Kurtis Blow of The Furious Five herkennen in hedendaagse tracks. Tegelijkertijd vroeg ik mij af waarom mijn vrienden niet dezelfde enthousiasme delen. Ik heb weleens polls uitgezet op social media of bij vrienden om de hiphopkennis onder jongeren te peilen.
Menig kennen een Migos of Lil Uzi, maar de namen Eric B. & Rakim deden geen belletje rinkelen. Ik durf te wedden dat iemand die hiphop in haar kinderschoenen heeft meegemaakt ook maar een handjevol newschool rappers weet op te noemen. Dit kan onwetendheid zijn of trots – van beide kanten. Wat de reden ook is, je kan niet om hiphop heen.
Grote spelers
Het grotere publiek en instanties hebben dit nu ook door. Hiphop is een culturele leider, een trendsetter. Instellingen als musea omarmen de cultuur en introduceren het op haar beurt weer aan een groter publiek. Een publiek dat niet zo snel in aanraking komt met hiphop of het eerder vermijdt.
Neem bijvoorbeeld de samenwerking tussen Kunsthal en het Hiphophuis. Er wordt alleen maar vol lof over gesproken door jong en oud. Ik zie het ook terug op social media: Instagram puilt van de kiekjes naast een foto van The Notorious B.I.G of A Tribe Called Quest. Clubfoto’s hebben plaatsgemaakt voor artistieke en esthetische foto’s naast grootheden. Een column schrijven over deze verandering, positieve ontwikkeling, dit fenomeen, maakt mij nu ook een deel van deze revolutie.
The revolution may not be televised, but it sure will be written.
Imani “Siggymani” Boschveld is fris uit de schoolbanken en met een bachelor op zak probeert ze haar passie voor marketing en liefde voor hiphop te delen met het grote publiek.
