20 September – The Rose Hill, Brighton
Om 08.30 uur vertrokken we met de auto vanuit Middelland richting Charlois om Ms. Blueballs op te pikken. De laatste drie benen in de auto: compleet. In Duinkerken de ‘ferry’ gepakt.
We hadden 2,5 uur uitzicht op grauwe koppen en grauwe luchten. Aankomst in Dover, met wintertijd. Iets na 18.00 uur aankomst bij The Rose Hill, pub in Brighton.
Nieuwe plek, nieuwe gezichten. De promoter heet Tom. Geluidstest verloopt goed. Daarna hebben we wat gegeten bij een Aziaat om de hoek, Pad Thai’s en Curry’s. Beetje bewaard voor later. Terug in de pub gehangen met oude bekenden.
Inmiddels is dit voor ons de derde keer in Brighton, maar de eerste keer als viertal. De eerste acts improviseren, met het publiek in kleermakerszit. Niveau is wisselend, maar de lokale scene lijkt levend en sympathiek. Wij sluiten af met een energieke set. Publiek is erg enthousiast. Abba!
We overnachten in het huis van Tom. Twee hoog, gelegen aan een populaire uitgaansstraat. Als we vanuit de vensterbank naar buiten kijken zien we de neonlichten van de gaybar recht tegenover ons uit gaan. Verdwaalde nachtbraker zwalkt naar huis. Voordat we naar bed gingen hebben we de restjes avondeten opgegeten en bier gedronken.
21 September – Audacious Art Experiment, Sheffield
Lawaai op straat deed onze nachtrust geen goed en uiteindelijk maar opgestaan. Tom had croissants gehaald. Zelf koffie gehaald. Rond 11.00 uur reden we weg uit Brighton, richting Sheffield.
Het slaaptekort, caffeïne overschot en karige ontbijt zorgde voor een lange stop bij de benzinepomp/overdekt winkelcentrum. Om 18.00 uur komen we aan bij Audacious Art Experiment. Het optreden bleek echter verplaatst naar een andere locatie, één straat verderop.
De nieuwe locatie is de repetitieruimte en uitvalsbasis van het Singing Knives label. Hier geen nieuwe gezichten. Het programma bleek goed gevuld met vier acts. Net als de kleine ruimte. Er was misschien ruimte voor 20 man. Zelf bier ingeslagen voor de avond bij de liquor store om de hoek.
De avond wordt afgetrapt door een absurdistische performance van twee lokale heren. Goed. Dame daarna ook oké. Abstracte noiserock van Guttersnipe was heel hard. En heel goed. Wederom aan ons om de avond af te sluiten. Meer dan de helft van het publiek was reeds naar huis. Slechts een handvol mensen over, maar het mocht de pret niet drukken.
‘Red Eyes’ Marijn bleek geïnspireerd door Guttersnipe en gaf haar wildste drum performance van de tour. Dit was veruit de meest onstuimige en lawaaiige set van de tour. Guttersnipe in de pit. Wederom overnachting bij de promoter thuis. Richard. Autokerkhof bij de buurman in de achtertuin. Grote pan linzencurry als slaapmuts. Gijs speelt nog dubbel nek gitaar.
22 September- Idle Chatter, Manchester
Prima geslapen. Heerlijk zwartgeblakerd ontbijt door de gastheer. Apparatuur ophalen bij de oefenruimte. Een chagrijnig ontvangstcomité wacht ons op. Onze auto, achtergelaten op de binnenplaats, bleek verkeerd geparkeerd de hele nacht. En of we wel wisten dat het illegaal was om shows te organiseren in dit pand. Gentrificatie in Sheffield. Promoter krijgt de volle laag.
Verwijten over en weer. ‘What you gonna do? Smack my bum?!’ Dankjewel Richard voor de quote van de tour. Volgende stop is Manchester. Korte rit via de Snake Trail. Kronkelige scenic route langs water, bossen en overdadig groene heuvels.
De locatie van Idle Chatter blijkt een gigantisch voormalig pakhuis. Nu broedplaats voor kunst en muziek. Wederzien met Kelly. De rest van het Idle Chatter collectief is zeer hartelijk. Het programma bestaat vooral uit elektronische muziek.
Modulaire synth improvisaties van Sam Kidell en het Poolse duo Width met theatrale vocalen, bewerkt door vervreemdende effecten en begeleid door video-feedback projecties. Onze set blijkt een welkome afwisseling op de statische acts voorafgaand. Mensen reageren enthousiast. Aantal kijken uit naar ons volgende optreden op het Total Inertia festival. Lekkerste bier van de tour.
23 September – Total Inertia, Leeds
Wederom een korte rit, dit keer naar Leeds. Om de tijd te doden bezoeken we een bioscoop langs de snelweg. Finding Boring. Achteraf gezinspizza. En meatballs voor de carnivoren. Daarna door naar Wharf Chambers voor het Total Inertia Festival.
We hebben een dag vrij. Spelen zelf pas op de tweede dag van het festival. Het blijkt erg druk vanwege publiekstrekker Richard Dawson die een professionele show weggeeft met rauwe gitaar erupties, indrukwekkende (a capella) folk ballades en charismatische babbels tussendoor. Maar het is wel heel erg geraffineerd allemaal.
Onze persoonlijke favoriet was Mik Quantius, als altijd worstelend met zijn ongehoorzame keyboards. Overnachting bij onze goede vrienden van Guttersnipe thuis. Nacht gaat nog lang door met gabber hits en dansles. Gijs blijkt een aanwinst voor de band. Hakken en zagen. Dat laatste door Petit.
24 September – Total Inertia, Leeds
Gewekt door een ongeduldige gastvrouw. Moeten haar broodjes tempeh proeven. Fantasie van de kok geïnspireerd door haar bezoek aan Rotterdam. Nog geen heimwee. Rond 13.00u lopen we richting stadscentrum. Om 16.00u wordt het festival hervat in Wharf Chambers.
Vibracathedral Orchestra verrast niet, maar weet wel te imponeren met een lange set vol ritualistische improvisaties. Yeah You, een vader dochter duo verrast wel met rauwe beats, synthesizers, fel gedeclameerde teksten en naïve uitstraling. Als een soort Sleaford Mods zonder het cynische nihilistische machismo.
Na Yeah You mogen wij opbouwen. Het moet snel. Het geluid is niet ideaal. Het relatief grote podium
past ons niet. We spelen niet slecht maar het is de minste set van de tour. Het publiek reageert echter verrassend positief. In de zaal bleek het wel goed te klinken.
De rest van de avond gehangen met artiesten en publiek. Sfeer op het festival was geweldig. Zaal wederom goed gevuld alhoewel iets minder dan de avond ervoor. Afsluiter van de avond was Fckn Bstrds met orgastische afvalbakken noise set. Feest in de pit. Eind van de avond nog gegeten bij Libanees om de hoek.
25 September – Total Inertia, Leeds
De volgende dag spullen inpakken bij Wharf Chambers voor de terugreis naar Rotterdam. Het is de laatste festivaldag van Total Inertia. We zien nog twee acts voordat we vertrekken.
Shareholders, een trio uit Glasgow met Dead C achtige rock. Bridget Hayden met luide abstracte noisey klanktapijten op gitaar. Er worden nog plannen gemaakt met mensen voor een terugkeer naar The UK volgend jaar.
Volg Sweat Tongue op Facebook, of bekijk hun website voor meer info.
Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.
