Tourverslag: Sociale Onrust in Chili (5/5) – Sociale Onrust & The Bacallos

DSC02209Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. De vagabonden Thijs en Jim van Sociale Onrust kregen de kans om naar Chili te gaan om hun Nederlandstalige punk te spelen voor het Chileense publiek. Behalve legendarische shows en opnames maakten ze een heleboel nieuwe vrienden. Hoe dat in z’n werk ging, zien we door de ogen van Jimmy Onrust in een serie van vijf tourverslagen. Vandaag het laatste deel ….

We speelden op het dak van het Hyatt hotel. Een fantastisch uitzicht over de stad in het donker. Al die lichtjes, ook de bergen op. Het leek wel een zee.

Dit optreden was voor het Sinfonia orkest uit Rotterdam. Zij hebben hier vijf dagen getourd voor het Mozart festival. Deze avond is hun laatste avond en wij hebben ook een concert van hen meegepikt. Eigenlijk zijn zij gedeeltelijk de reden dat we op dit moment in Chili zitten.

Jup werkt voor het Sinfonia en samen met Lucho zou hij de concerten vastleggen. Hierdoor was het voor ons ook de juiste tijd om te gaan omdat Jup toch al in Chili zou zitten. En zij zouden niet zonder Jup kunnen.

Het concert was tof. We zaten achterin met wat blikjes bier en genoten. Pancho helemaal. Hij was smoorverliefd op “the golden girl”. Als ik me niet vergis, de klarinettistte. Volgens hem gaf ze licht door haar blonde haar. Vanaf dat moment was hij er niet meer helemaal bij.

Eigenlijk was Pancho er na een paar dagen al niet meer helemaal bij. Hij zat de eerste zaterdag in de woonkamer en hing over onze tour agenda. Hij sprak uit “Saturday…… Friday…… that was yesterday?”. Hij was compleet van de kaart dat vrijdag gisteren was.

Hij dacht dat het al drie dagen geleden was. Die ochtend was hij ook uit de hoogslaper van zijn dochtertje Violetta geflikkerd, omdat hij bij het uitstappen dacht dat hij in zijn eigen lage bedje lag. Pancho de fantastische jazzpianist die voor een paar dagen punker wou zijn.

11049582_819593691459481_4228443096451640908_nToen hij hoorde dat hij mee mocht spelen was het eerste wat hij deed een paars shirt met een doodshoofd erop uit de kast trekken en aan ons vragen of dat punk was. Tuurlijk Pancho! weten wij veel. Wij maken pop rock…met een rauw randje.

Het optreden op het hotel was kort. Volgens mij was het orkest nogal op en hadden ze weinig zin in ons. Daarbij waren we verdiepingen lager te horen dus konden we beter stoppen. Er was ook niet echt drank aanwezig dus het spelen ging sowieso stroef.

Ik baalde dat het niet goed uitpakte. Ik lag alleen op een soort ligstoel met een warm biertje naar de lichtjes van de stad te kijken. Ik durfde niemand aan te spreken. Ik voelde me alleen en eigenlijk perfecto.

Snel richting de kroegen van Bellavista, vol leven, liefde en gevechten. Alles daar was raak. De eerste dag dat we daar liepen kwamen we op de rand van de brug een jonge jongen tegen die helemaal door het dolle heen was. Het bloed gutste uit zijn kop en het leek er niet op dat hij zin had om te stoppen met de avond. Mensen gaan hier door(dank daar nog voor!).

In de laatste week van de tour hadden we dus nog een optreden bij een festival op de FAU. Nu zou het serieuzer aangepakt zijn. Er zouden ook meer bands spelen en er kwam een podium. Dit was inderdaad beter, maar nog steeds niets in vergelijking met onze eigen spullen. Die miste we maar al te vaak.

Het festijn begon al in de middag. Allemaal keiharde bands. Aan het begin was er nog wel wat publiek maar al snel liep alles leeg. Toen wij op moesten was er zo goed als niemand meer. Het podium lag ook een beetje afgelegen.

Met Sol besloten we dat wij niet op het podium zouden spelen maar meer naar de open plek toe waar veel meer mensen zaten. Alles werd verplaatst en we konden beginnen. Het was moeilijk losgaan in de open lucht omdat al het geluid verdwijnt, maar het lukte. Mensen bleven kijken en het werd gezellig.

Toen we klaar waren kwamen er nog wat bands en wij bleven heerlijk zitten drinken. Bij een van de bands viel er een grote tak uit een boom tussen een groepje mensen. Ik was jaloers dat dit bij die band gebeurde. Dat had bij ons moeten gebeuren. Eigenlijk hadden wij ook op die tijd moeten spelen. Maarja, tijd in Chili.

 

De avond voordat we terug naar Hollanda zouden vliegen hadden we nog een optreden op een festival met o.a. Anarkia. We moesten er om half negen zijn voor de soundcheck, maar toen we daar om die tijd aankwamen waren er nog mensen aan de speakers aan het sleutelen en leek het er nog lang niet op dat we snel konden beginnen.

11013150_817375638347953_1431226577743309513_nWe gingen rustig wat eten en toen we terugkwamen bleek dat we ook geen gratis drank meer kregen, omdat we het allemaal al ophadden. We vroegen naar onze soundcheck, ze waren een beetje verbaasd, maar als we dat wilden mocht dat wel.

Vlak na de soundcheck moesten we op. We baalden er een beetje van dat we als eerste moesten want het was nog niet druk. Ik gok een man of veertig. We hadden een vet geluid. De spullen van Anarkia zijn goed.

Het publiek was verbaasd door het volle geluid en de energie uit twee man. Twee man in één band kennen ze sowieso niet. We waren klaar en zeiknat van het zweet. Iedereen wilde ons bedanken en weer een hoop mensen die samen op de foto wilden. Wij wilden vooral drinken en buiten roken.

Na de eerst volgende band kwam het meisje die het festival had georganiseerd naar ons toe om te vragen of we alsjeblieft nog een keer wilden spelen. Er waren nu meer mensen en wij brachten veel meer teweeg dan de andere band. Tuurlijk, maar dan willen we wel weer gratis drinken!

Zo gezegd zo gedaan. We moesten nog een band wachten en daarna konden we weer spelen. Bij de eerste noten stond iedereen al vooraan om foto’s te maken. Fantastico. We knalden nog harder dan de keer daarvoor en we waren zó door de setlist heen.

Mensen waren echt ontroerd door ons en lieten ons tot vervelens toe niet met rust. Anarkia speelden tot slot en die gasten knalden echt. Ook al is het niet mijn muziek; ze gáán wel. Het was duidelijk te merken dat iedereen in de zaal voor deze band was gekomen. Iedereen ging los.

10464203_10206006387338181_7996616482557339532_nLater kregen we shirts en cd’s van Anarkia; ze vonden het een eer om met ons te spelen. Op het eerste gezicht kun je best wel bang van die gasten worden, maar ze hielden niet op met lieve woordjes en knuffels. Wat een bazen!

We kwamen laat thuis en moesten vroeg op. Alle geleende spullen moesten nog terug en de rest moest nog ingepakt worden. Na her en der wat afscheid gingen we. Op naar Rotterdam. Pancho en Violetta brachten ons met de taxi naar het vliegveld. Vanaf daar was het weer een sleur van rijen, poortjes, veel wachten en nare wc’s.

Het was een succes! We hebben met Pancho en Maxi het plan om in december terug te keren, het is daar dan het begin van de zomer. Sociale Onrust & the Bacallos. Een bandnaam met drie verschillende talen. Vier als je de & in het Noors uitspreekt. Sociale Onrust met saxofoon en bas op toetsen. Een week in Chili en twee weken in Argentinië. Ik kan niet wachten.

Jimmy Onrust

 

Meer weten over Sociale Onrust? Bezoek hun website of Facebookpagina.

deel 1 – Pisco’s, vrouwen en beloften
deel 2 – Social Oenroest
deel 3 – Most Probably Guilty
deel 4Tijdens het roken en drinken
deel 5Sociale Onrust & the Bacallos

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Meer zoals dit

Live-verslag: PopUp010 special tijdens de Rotterdamse Dakendagen

popup010-4Afgelopen weekend waren de Rotterdamse Dakendagen. Speciaal hiervoor presenteerde PopUp010 een editie bovenop het dak van de parkeergarage aan de Westblaak.  In deze speciale 10e editie schitterden Half Way Station en de speciaal uit Manchester overgekomen band The Slow Show. Onze verslaggeefster Tessa Smit was erbij.

De Rotterdamse Dakendagen zitten er weer op en voor wie het meegemaakt heeft, begrijpt waarom het zonde is dat de rest van het jaar de daken vaak niet toegankelijk zijn voor het grote publiek.  Er gebeurt namelijk iets bijzonders als je je op het dak begeeft, midden in een drukke stad.  En als er een concert plaatsvindt, dan krijg je magie.

Met de Erasmusbrug en de Rotterdam op de achtergrond, opent de Rotterdamse band Half Way Station de avond. De stem van zangeres Elma zorgt voor kippenvel en heeft een bijna hypnotischerende werking. De vloer van de parking beweegt zachtjes mee op de beats terwijl de schemer valt.

popup010-11The Slow Show uit Manchester staat even later op het podium. Ze zijn vandaag maar met z’n vijven wat best spannend is, want normaal  gesproken staan ze met een heel orkest op het podium. Wederom is het de stem, en dit keer van zanger Rob die mij in nog hogere sferen brengt. Het voelt als een privilege om aanwezig geweest te zijn bij deze editie van PopUp010. Misschien komt het door de kleine opzet, bijzondere plek en sfeer. Of misschien is het wel omdat beide bands de potentie hebben om internationaal door te breken.

Tessa Smit

Tessa Smit is freelance fotografe. Benieuwd naar het werk van Tessa? Bezoek haar website.

PopUp010 #10 werd mede gefinancierd door Popunie Music Support Rotterdam.

popup010-9    popup010-10popup010-7popup010