Tourverslag: Sociale Onrust in Chili (4/5) – Tijdens het roken en drinken

DSC02209Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. De vagabonden Thijs en Jim van Sociale Onrust kregen de kans om naar Chili te gaan om hun Nederlandstalige punk te spelen voor het Chileense publiek. Behalve legendarische shows en opnames maakten ze een heleboel nieuwe vrienden. Hoe dat in z’n werk ging, zien we door de ogen van Jimmy Onrust. 

Het volgende optreden zou in Chiliuan zijn. Zo’n 500 kilometer met de bus. Even slapend bijkomen. Sol was daar al bij zijn moeder, vaders zat in Amerika voor werk. Hij kwam ons halen bij het busstation waarna we in een klein gammel busje verder naar zijn huis reden om daar bij moeders aan te komen.

Die veel te veel voor ons gekookt had. Ze bleef maar meer aanbieden. Ook dit was een klein huisje, wat ze zelf hadden gebouwd. Het huis wat hiervoor stond was verwoest door een aardbeving. We hoopten er nog één mee te maken, maar dat mocht niet zo zijn. Ik denk dat de schaal van Richter als porselein zou breken bij de kracht van mijn geschijt als het zou gebeuren.

Na het eten en tijdens het roken en drinken – we moesten vaak wachten – kwamen er vrienden en bandleden van Sol langs die vanavond mee zouden gaan. Op weg naar het optreden kochten we worst en kolen voor de barbecue en haakten er steeds meer vrienden aan, die ergens in parkjes of voor de deur van een huis lagen te wachten. Toen we aankwamen kwam er al keiharde tyfus herrie uit het pand: Er was al een band aan het oefenen.

Weer moesten we wachten. Ik heb een urenlang gesprek gehad met een kind dat aan het spelen was door alleen maar klanken te herhalen die hij uitsprak en “si” te zeggen. Ik zou zijn naam niet weten maar heb weer een vriend voor het leven gemaakt. Toen konden we eindelijk wat eten, wat er goed in ging na al die liter flessen Escudo. Waar iedereen van meedronk omdat niemand echt geld had. Niemand durfde de laatste slok te nemen omdat er al zoveel ranzige gasten aan hadden zitten lurken.

11148551_819592964792887_4344352631354816604_nDe band die had geoefend wilde dat wij direct gingen soundchecken, want zij moesten allemaal weg en wilden ons horen. Hier bleek ook de eigenaar van het pand bij te zitten die redelijk agressief en gestoord over kwam, dus we moesten wel. Ik kon  nog snel een gitaar bij de gitarist van de band van Sol (Epidemia) regelen en toen konden we gaan. Bagger, maar prima voor een feestje op die plek.Toen de deur van de zaal open ging zouden er nog twee bands, waaronder Epidemia, vóór ons spelen. Zachtjes gezegd was het niet echt onze muziek. Dus weer werd het wachten. Daarbij waren er in deze stad niet heel veel mooie meisjes, dus het duurde lang. We zijn vooral bezig geweest met op en neer lopen naar een winkel waar ze Escudo en peuken verkochten.

In het pand van de optredens mocht geen alcohol verkocht worden. Toen wij eindelijk konden spelen waren er niet heel veel meer mensen dan de paar bands en de vrienden van Sol. Ik gok weer een stuk of dertig. Maar het was feest. We knalde weer en iedereen vond het tof. Weer tot mijn grootse verbazing, omdat we zo anders waren. Na het spelen liepen we nog snel heen en weer naar het winkeltje met de drank en toen gingen we met de hele groep naar de volgende tent.

Daar was zo goed als niemand. Wel mochten we optreden en gratis drinken en hier was wel een bar! Weer moesten we twee bands wachten voordat we op konden. Maar rond een uur of één, na de eerste band, begon het vol te lopen. Eindelijk ook wat mooie meisjes. Het geluid was weer helemaal klote. De zang was niet te verstaan. Hier was ook sterke drank, dus na de tweede band waren wij ladderzat.

We gingen het podium op. Er stond een versterker die ingewikkelder was dan Photoshop. Ik begreep er geen tyfus van, maar had na een tijdje een redelijk geluid. Ook werkte iedereen met stemapparaatjes, die je aan de kop van je gitaar hangt. Ik kon dus van te voren één keer stemmen en daarna niet meer. Na drinken lukt me dat niet meer op mijn gehoor. De eerste paar nummers gingen goed, ook al kon Thijs mij absoluut niet horen en konden we beide geen zang horen. Van Jup hoorde we dat het in de zaal ook niet te horen was.

11196299_817375388347978_1227501274314391665_nDe zaal stond echt vol. En mensen bleven! We probeerden wat met de knoppen van het mengpaneel, er was geen geluidsman, maar het werd er niet beter op. Uiteindelijk raakte ik ook nog per ongeluk een knopje op de versterker waardoor alles verkracht werd en toen voelde ik me één grote flop.

Godzijdank moesten we stoppen. Thijs had niet eens door hoe kut het was omdat hij me niet kon horen. Hij heeft ook altijd geluk. Toen we van het podium afkwamen schaamde ik me rot. Maar veel mensen bleken het nog echt tof te vinden ook. Of ze waren gewoon aardig.

We dronken nog wat door, praatte met leuke meisjes en boze vriendjes en toen leek de sfeer een beetje om te slaan. Her en der leken mensen ons niet te trekken. Er was een soort metal Indiaan die constant gebaarde dat die mijn strot open wou snijden. Maar als ik hem, met een tolk, vroeg wat het probleem was wou hij niet reageren.

Toen zijn drinken op was bleek hij ineens poeslief. Maar ik had geen cent dus dat was ook snel over. Ineens leek het ons beter te vertrekken. Net begon ik er weer zin in te krijgen door een leuk meisje toen Sol aankwam dat we echt beter konden gaan.

Straal bezopen liepen we naar huis. We werden vergezeld door een paar straathonden. Bij aankomst bij het huis van Sol waren dat er een stuk of 20. Super mooie beesten die fantastisch met je meeliepen en echt plezier hadden in deze escort. Niemand kon ons iets maken, die beesten beschermen je.

In tegenstelling tot de honden hier in Nederland die gelijk beginnen te blaffen als je langsloopt. De straathonden zijn alleen agressief tegen mensen die lijp zijn. En als er demonstraties zijn en het tot een gevecht met de politie komt kiezen de straathonden de kant van het volk en gaan tegen de politie in.

Er is één keer eten van mij gejat door een hond toen ik met Constanza, een fantastisch meisje dat ik in Bustamenteparque ben tegengekomen, op een bankje zat te eten. Maar dit bleek een hond met een baasje te zijn die niet was aangelijnd.

De straathonden komen wel even langs maar als je duidelijk maakt dat ze moeten gaan vertrekken ze ook gelijk. Ze jatten niet. Overigens was er ook bijna geen hondenpoep te vinden. Alsof ze zelfs netjes in de bosjes poepen.

11209547_819592634792920_3504996577747155432_nIk heb niet zoveel met honden, maar deze beesten vond ik te gek. Ik had zelfs moeite met afscheid nemen toen we bij het huis van Sol aankwamen. Alsof we elkaar begrepen, het leek wel een droom. Het werd alleen al snel een nachtmerrie toen we de deur open deden van het huis.

We moesten stilletjes zijn voor Sol zijn moeder maar de twee kleine klote hondjes die binnen zaten begonnen direct te keffen. We sliepen in de woonkamer en de hele nacht heb ik over honden liggen dromen. Maar dan wel die twee kleintjes van Sol. Ze maakte mij de hele tijd wakker door op me te komen liggen en ik droomde dat ik ze af maakte.

Toen we echt wakker werden stonden er alweer borden vol spaghetti klaar uit handen van de moeder van Sol. Een heel goed ontbijt voor deze zondag. Als er iemand zijn best heeft gedaan met alles opeten dan was Jup het wel.

De terugweg duurde heel lang door grootse files. Ik liep mijn afspraakje met Constanza mis, maar dat maakt niet uit, niemand komt op tijd in Chili.

Jimmy Onrust

Meer weten over Sociale Onrust? Bezoek hun website of Facebookpagina.

deel 1 – Pisco’s, vrouwen en beloften
deel 2 – Social Oenroest
deel 3 – Most Probably Guilty
deel 4Tijdens het roken en drinken
deel 5Sociale Onrust & the Bacallos

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Meer zoals dit

St. Polaroid

diaphones_041 Diaphones
lp / cd- / download-album
singer/songwriter / lo-fi pop
Tennis Records

 

Na het luisteren van de debuutplaat Diaphones van St. Polaroid kijk ik naar buiten en lijkt het alsof ik veel meer zie. Dansende pluisjes in de lucht, een duif die net boven de dakgoot van de overburen uitsteekt en heen en weer waggelt. Dat komt vast en zeker door de muziek van St. Polaroid, waar de melodietjes klinken als de lente en de gitaren ruisen als een veld met hoog gras en wilde bloemen.

Het is een heel erg vriendelijke plaat vol met vriendelijke melodietjes door (denk ik) vriendelijke mensen gespeeld. De helft van de band draagt dan ook de achternaam Vriend, het kan geen toeval zijn!

Met vriendelijk bedoel ik overigens niet dat deze plaat vol staat met vrolijke deuntjes. In eerste instantie lijkt het vrolijk, maar ga je beter luisteren is niet alles zo onschuldig als het glockenspiel en de ‘lalala’ zangstukjes doen vermoeden. Zo gaat het korte nummer The Song, My Dear over een geschikt lied voor een begrafenis en in mijn favoriete nummer Wake Up As A Spider wordt het treurige lot van een spin bezongen. Dat laatste lijkt St. Polaroids versie van Kafka’s verhaal De Gedaanteverwisseling in liedvorm, inclusief prachtig opgenomen zingende zaag.

Bij deze lo-fi muziek hoeft het allemaal niet zo strak en gelikt. Een beetje rommelig is oké en ik denk zelfs van groot belang. Op deze eerste plaat is het soms echter zo rommelig en niet strak dat het gaat storen. Met name de drums klinken af en toe alsof ze niet helemaal meedoen met het nummer en hun eigen weg kiezen. Daarnaast had de mix wat subtieler gekund. Vaak zijn de toetsenlaagjes wel erg hard waardoor je de volumeknop wat terugdraait en niet meer echt kan meedeinen op de mooie, golvende gitaarpartijen. Oftewel: verbeterpunten.

Gelukkig is daar nog de fijne, warme stem van Eric-Jan Vriend en zijn teksten waar je een tweede, derde en vierde keer naar wilt luisteren, met die vriendelijke sound en een kleine, cynische ondertoon, waar ik wel van hou. Oja, en de prachtige hoes niet te vergeten!

Meer weten over St. Polaroid? Ga naar de website of Facebookpagina.

Sophie Reekers