Tourverslag: Sociale Onrust in Chili (1/5) – Pisco’s, vrouwen en beloften

DSC02209

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. De vagabonden Thijs en Jim van Sociale Onrust kregen de kans om naar Chili te gaan om hun Nederlandstalige punk te spelen voor het Chileense publiek. Behalve legendarische shows en opnames maakten ze een heleboel nieuwe vrienden. Hoe dat in z’n werk ging, lezen we door de ogen van Jimmy Onrust. 

De ene helft van mij zit nog in Chili, de andere heeft heimwee. In Nederland zit ik altijd thuis, voornamelijk om nummers te schrijven en om te schilderen. In Chili was ik continu op straat. Op weg naar optredens, opzoek naar plekken voor volgende shows, gewoon op terrassen of in parken hangen of simpelweg lopen. Geen zin om ook maar iets te schrijven of te maken, omdat ik me voldaan voelde. Ik sprak geen woord Spaans en de meeste Chilenen geen woord Engels. Maar de eerste mensen op aarde hadden ook nog geen taal en kijk eens wat zij voor elkaar hebben gekregen.

Maar goed een tourverslag is de bedoeling. Ik weet niet waar ik moet beginnen want het begin lijkt al meer dan een jaar geleden en mijn geheugen is niet zo goed. Dit verhaal zal ook niet chronologisch zijn. Ten eerste is dat saai maar eigenlijk is het een excuus voor: ik zuip nogal veel. DSC02260Ahh… dit brengt me gelijk bij het begin van de tour. Pak een biertje en leest u verder.

Nadat lieve Puck ons naar het vliegveld had gebracht, begon het drinken op het vliegveld, daarna in het vliegtuig en uiteindelijk in onze dromen.

Aangekomen in Santiago voelde het direct als thuiskomen. Een warm onthaal van mensen die we niet kenden en onze huiseigenaar (tevens taxi chauffeur) Pancho. Ze hadden wat heerlijke koude biertjes bij zich als welkomstgeschenk.

Een kort ritje door de immense stad en snel dropten we onze spullen in het huis en gingen we naar het terras om wat te drinken. Er was weinig tijd om slokken te nemen want  mijn ogen sprongen alle kanten op. Wat een meisjes en vrouwen! Doodmoe werd je er van. Geen gesprek vond zijn einde, geen vraag werd beantwoord. Alleen maar omdat we afgeleid waren. Pijn in je nek krijg je er van.

Die avond gingen we samen met Pancho wat kroegen bezoeken. De eerste tent die we binnenliepen was de Crazy Bar Bellavista. Een Karaokebar (die hebben ze veel) waar achterin de zaal een punk coverbandje stond te spelen. Na wat liters Escudo, de flessen gaan per liter (dank nog daarvoor), hadden we door dat de band er vrij suf bij bleef staan.

11014613_796042493814601_7404861481757850285_n (1)Voordat ik het doorhad stond Thijs al met de geluidsman te praten en konden we spelen. Over de spullen van die band. Vlak voordat ik het podium op ging kreeg ik al te horen dat ik vanavond bij haar sliep. Een compleet onbekend meisje. We knalden. Ook al kon niemand het verstaan, iedereen wilde het zien.

 

Helaas begreep de bassist niet dat ie op moest rotten omdat hij niet goed mee kon doen en steeds verkeerde noten aansloeg. Maar ja, we speelden over hun spullen dus laat maar gaan. Daarna knalde de coverband wel. Alsof ze zagen dat het mocht.

We kregen veel beloftes dat we vaker zouden spelen. Maar later kwamen we erachter dat je de meeste beloftes in Chili niet zo nauw moet nemen. Het gaat om het moment.

Na nog wat andere kroegen gingen we naar huis. We werden wakker. Zonder kater. Zoals elke komende dag. Geen katers!!! Zelfs niet na een dag en nacht alleen maar aan de pisco. Pisco (dank nog daarvoor).

Deze dag zat ik om tien uur ’s avonds al te tollen op het terras. De mensen die voorbij liepen gingen schokkend, zo slecht was mijn zicht. Maar om zes uur ’s ochtends waren we nog steeds bezig. Na het slapen geen kater!

DSC02291De volgende dagen hingen we voornamelijk op de terrassen in Bellavista. Uren achter elkaar lachen, drinken en kennismaken met nieuwe mensen. Bij de kroegen probeerde we optredens te regelen. Maar ook al was iedereen positief het eindigde toch dat het aan de baas, of in ieder geval iemand die boven de des betreffende persoon staat, gevraagd moest worden. Of we een mailtje wilden sturen waarbij ook muziek zat.

Op geen van de mailtjes hebben we reactie gehad. Na een paar dagen waren we dit ritme zat. Begrijp me niet verkeerd, het waren fantastische dagen, ik heb onze filmmaker, rookmanager en grote vriend Jup nog nooit zo horen lachen en dat deed me goed. Ik ben blij dat ik dat heb mogen zien.

Maar we kwamen voor meer dan alleen dat op de terrassen zitten. We begrepen dat we iets anders moesten doen. We gingen langs een galerie, de Projazz (een soort conservatorium) en verschillende universiteiten. Dat klinkt als een plan maar dat was het niet, het liep gewoon zo. Alles loopt daar, als je maar blijft bewegen.

Het échte hosselen
Bij Projazz liepen we bij binnenkomst per ongeluk tegen de directeur aan. We vroegen hem of hij plekken wist waar we konden spelen. Hij had weinig tijd maar na een kort telefoontje kregen we te horen dat we de volgende dag terug konden komen voor een afspraak met ene Alicia. Dus de volgende dag kwamen wij precies op tijd aan, iets wat ze daar niet kennen.

DSC02302Het gesprek vond plaats in de gang omdat haar kantoor nog bezet was. Duizend maal excuses hiervoor, maar ons interesseerde het geen reet. Alicia is een prachtvrouw uit Cuba, bomvol energie waar je graag mee samenwerkt. Al snel kwamen we erachter dat er een misverstand was tussen de directeur en Alicia. Alicia dacht dat de directeur onze muziek had gehoord en ons een show op het podium van Projazz wilde geven.

Wij hielden wijselijk onze mondjes dicht. In no-time stond er een datum vast, werden er foto’s gemaakt en grapjes over het optreden. De journaliste van Projazz maakte één of andere slechte grap over drugs die ik niet begreep, maar ik lachte hartelijk mee. Zoals ik altijd doe.

Op naar de volgende plek. De FAU (universiteit voor architectuur, aardrijkskunde én grafisch ontwerp). Deze universiteit is anders dan bij ons. Het lijkt wel een mix tussen een vakantieoord in de zomer in Frankrijk en een overnachtingsplek voor de scouting. Maar in plaats van slaapzalen waren het werkruimtes. Verder waren de toiletblokken en tafelvoetbaltafels overal aanwezig. Net zoals het voetbalveld, de klimmuur en bankjes tussen het groen waar je heerlijk kon drinken. Alleen het zwembad miste. We zijn hier een stuk of vier keer geweest en alle keren dronken weggegaan. Ik begrijp niet wanneer die lui studeren, maar als ik daar zou wonen zou direct weer naar school gaan!

Op het terrein van de universiteit spraken we met Marcello aka Sol. Zijn bijnaam paste hem wel. Zijn dikke blije kop straalde de hele tijd zelfs als hij op was. We hadden gelijk de juiste te pakken want hij sprak Engels, speelde zelf in bands, regelde optredens en was in voor een slecht plan. Het eerste slechte plan zou snel volgen.

Zonder dat de directie er van wist, zouden wij gaan optreden als de universiteit net de laatste lessen had gegeven. We spraken de datum en tijd af, wisselden telefoonnummers uit en gingen bij de bar nog wat drinken.

Ineens dacht ik dat ik gek begon te worden. Zachtjes hoorde ik onze muziek in mijn kop. De mensen, waarmee we net hadden gesproken, hadden onze muziek al via een grote speaker aangezet. Het plein in de zon was nu gevuld met onze muziek. Blij en dronken liepen we weg door de poort van de universiteit, waar de straathonden lekker in de schaduw lagen.

Jimmy Onrust

Meer weten over Sociale Onrust? Bezoek hun website of Facebookpagina.

DSC02320

deel 1 – Pisco’s, vrouwen en beloften
deel 2 – Social Oenroest
deel 3 – Most Probably Guilty
deel 4Tijdens het roken en drinken
deel 5Sociale Onrust & the Bacallos

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Meer zoals dit

Stagnation Hardcore Fest

Faith Ends HereAanstaande zaterdag 30 mei vindt het Stagnation Hardcore Fest plaats in Club Vibes. Het festival brengt maar liefst zes vette bands uit verschillende internationale scenes bij elkaar in Rotterdam. Drie uit Rotterdam: The Obnoxious, Rott’N Damned en Faith Ends Here aangevuld met The Milkman (Tilburg), Beautiful Hatred (Wallonië) en Brothers In Blood (Bulgarije). 

The ObnoxiousThe Obnoxious, old school Rotterdam hardcore. The Obnoxious is terug van heel lang weg geweest. Het is maar liefst 15 jaar geleden dat de band furore maakte in de Nederlandse hardcorescene en tot ver in Europa. De band heeft een nieuwe plaat uit genaamd Beware Of The Dogs op het onvolprezen WTF Records.

Rott’N Damned is een piepjonge band. Waar ze vandaan komen mag duidelijk zijn. Rott ’n Damned is evenzeer beïnvloed door de moderne metalcore als door first wave bands als Black Flag en DRI. Deze boys hebben de geschiedenislessen ter harte genomen. Klinken pissed as hell. Gitarist Niek en drummer Steijn runnen daarnaast de nu al legendarische Ductape Studio.

Faith Ends Here, metalcore uit Rotterdam. Opgericht in 2009, zwaar en volledig roestvrij. De band werd geplaagd door blessures waaronder een gebroken rug, (en dat wil wat zeggen) maar nu zijn ze er weer klaar voor.

Milkman uit Tilburg bestaat ook al 20 jaar, verschil is dat ze nooit zijn weggeweest. Een van de betere en meest inventieve bands in het genre.

Beautiful Hatred komt uit Wallonië. Enkele leden van deze band speelden in het welbekende Do Or Die dat jarenlang een van de bekendste hardcorebands uit België was. Beautiful Hatred heeft net een tweede plaat uitgebracht en hongert naar nieuwe erkenning.

Brothers In Blood komt uit Bulgarije al wonen enkele leden al een tijd in Den Haag. Ook in Oost-Europa heeft het hardcore virus toegeslagen en is er een vitale scene ontstaan waarin Brothers In Blood een van de meest actieve namen is en regelmatig door heel Europa tourt.

vibes 30 mei 15 3Extra informatie
Datum: zaterdag 30 mei
Locatie: Club Vibes, Westersingel 50
Aanvang: 16.oo uur
Entree: €8,-


Deze avond wordt mede gefinancierd door Popunie Music Support Rotterdam.