Tourverslag: Neighbours Burning Neighbours

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Neighbours Burning Neighbours vertrok begin 2020 naar o.a. Ljubljana, Slovenië  om daar op te treden op het MENT festival. Over die ervaring schreef de band het volgende verslag. 
De tour

Na een hele mooie tour in mei 2019, gingen we begin 2020 weer op tour. Eén van de redenen dat we dit keer de wijde wereld in trokken was omdat we geselecteerd waren om op te treden op MENT festival in Ljubljana, Slovenië.

Na een hoop plannen begon er zich uiteindelijk een mooie route te ontwaren die ons via Duitsland naar Midden-Europa en de Balkan bracht, alvorens ons weer naar Nederland te brengen via de Alpen. Een prachtige tour voor een vakantieganger dus, maar ook voor de reizende muzikant een geweldige route.

Het gezelschap bestond dit keer, naast de band, uit geluidstechnicus Elmo en Marèl, die wanneer nodig als tourmanager fungeerde. En zo vertrokken we op de laatste dag van januari richting Kassel, een stad die precies in het midden van Duitsland ligt. Niet wetende wat we nu weten – dat onze tour qua timing bijna niet beter had gekund.

Want ook in een tourverslag kan je er niet omheen, dat de coronacrisis de muziekwereld ernstig heeft verstoord. En een internationale tour zou wel eens één van de laatste dingen kunnen zijn die weer terugkomen.

Maar laten we ons daar niet te veel op focussen. Ten tijde van deze tour waren we daar nog helemaal niet mee bezig. Ik hoop dat als je dit verslag leest het zelf ook weer een beetje vergeet!

De amoebe

Wat is het tour-gevoel? Nieuwe mensen leren kennen? Met een kater de hele dag in de bus zitten? Op vreemde plekken slapen? Tja, eigenlijk is het antwoord op alles “ja”. Maar wat ons betreft is het vooral het samen met elkaar zijn. Want, vanaf de eerste tot en met de laatste dag ben je bijna de hele tijd samen. In een groep met een fijne dynamiek (zoals bij ons) is dat absoluut geen afstraffing!

Tijdens de vorige tour zijn we dit fenomeen “de amoebe” gaan noemen en ook dit keer was de amoebe weer erg aanwezig. Naast het spelen, de toffe plekken, en de nieuwe mensen is dit voor ons allemaal één van de belangrijkste redenen om op tour te gaan.

Elmo & Marel

Wat is de grootste frustratie op tour? Nee, het heeft niks met slaapplekken te maken en ook niet met eten. Of files. Nee, verreweg het ergste is een geluidsman die zegt dat je te hard speelt en dat het zachter moet. Waarna wij dan vervolgens proberen uit te leggen dat we een harde band zijn en het dus ook hard moet klinken. Dat gaat niet altijd even soepel, want soms ben je moe omdat je slecht heb geslapen, slecht hebt gegeten en in de file hebt gestaan. Dat was een belangrijke reden voor ons om een eigen geluidstechnicus mee te nemen. En die vonden wij in Elmo Taihitu.

Dat was een goede keuze! Elmo is erg professioneel en ook een erg kundige geluidstechnicus, die goed nadenkt over hoe een band hoort te klinken. We hebben veel complimenten gehad over hoe goed het geluid was, met als hoogtepunt onze laatste show, in Venster 99 in Wenen, waar we te horen kregen dat een band daar nog nooit zo goed had geklonken! Daarnaast was het ook heel gezellig met Elmo en paste hij goed binnen de amoebe.

Het zesde lid van onze tourparty was Marèl, die op de vorige tour ook al de laatste paar dagen had meegepikt. Dus in die zin was dat weinig nieuws voor ons. Wat wel nieuw was, was dat Marèl dit keer ook meer taken op zich nam als tourmanager. Dat gaf ons als band zijnde veel rust. Eigenlijk is het enige waar je aan wil denken de show die je gaat spelen. Je wilt liever niet bezig zijn met waar het slaapadres is, waar je de sleutel moet ophalen en hoe laat je de volgende dag bij de venue moet zijn om je spullen op te halen. Als die überhaupt al mogen blijven staan.

Extra crew meenemen is wat ons betreft echt een groot pluspunt! Mits je tourbus groot genoeg is natuurlijk. Daarnaast heeft Elmo ook een rijbewijs en drie chauffeurs op een tour waarbij je per dag gemiddeld vier uur op de weg zit is geen overbodige luxe!

Opstaan, ontbijt & klaar voor vertrek

Als je wakker wordt op tour moet je soms even om je heen kijken. Je vraagt je af waar je bent en welke dag het is. Waarna snel de vraag rijst: hoe is hier de douche-situatie?

Tijdens deze tour hebben we op veel verschillende soorten plekken geslapen, van hotelkamers met auto thema of in Venetiaanse stijl, tot een omgebouwde gevangenis in Ljubljana. Maar de douche-situatie is niet altijd ideaal. Zo was er een badkamer in ons hotel in Chomutov waar de douchekophouder kapot was (met één hand douchen is toch knap lastig).

Tijdens onze vorige tour sliepen we voornamelijk bij mensen thuis, die dan in de ochtend zich uitsloofden voor ons om een lekker ontbijt op tafel te zetten. Dit keer was dat een stuk minder en ontbeten we vaak buiten de deur. Het is dan een goed idee om aan bijvoorbeeld de mensen die de show georganiseerd hebben te vragen wat leuke plekken zijn om te ontbijten, want je wil ook geen uren kwijt zijn met zoeken naar een leuke plek.

Als iedereen opgefrist is en ontbeten heeft en de koffie op is, is het weer tijd om de bus in te stappen. Maar eerst natuurlijk afscheid nemen van de hosts en ze een bedankje geven in de vorm van een goodie bag (tasje + single + een pak stroopwafels).

On the road

In Nederland zijn we het niet gewend om lange stukken af te leggen. Van Rotterdam naar Groningen vinden we al een roteind. Maar als je op tour bent is zo’n afstand (een kleine 3 uur rijden) opeens een relaxte dag.

Dat het rijden er bij hoort is het eerste dat je moet accepteren als je op tour gaat. De bus wordt een beetje je home away from home. Gelukkig hadden wij een hele ruime bus, met genoeg ruimte voor benen, rugtassen en natuurlijk snacks!

Ook de route was zeer aangenaam. Slovenië is vooral een mooi land om doorheen te rijden en in Oostenrijk hebben we wat van de Alpen gezien, wat natuurlijk altijd indrukwekkend is voor mensen die het vlakke Nederland gewend zijn.

Aankomst, wachten, eten, wachten, soundcheck

Tegen het eind van de reis begint iedereen in de bus vaak weer een beetje wakker te worden en naar buiten te kijken. De aankomst op een (vaak) nieuwe plek is toch altijd spannend en leuk. Want vaak weet je toch niet helemaal wat je kan verwachten.

Eenmaal de bus uit ontmoet je vaak de organisator van de show of de mensen van de venue. Omdat we zo’n nette band zijn, zijn we vrijwel altijd ruim op tijd, dus dat betekent dat we lang moeten wachten voor we iets kunnen gaan doen. Vaak kunnen we in deze tijd goed de venue ontdekken en even op het podium staan om te kijken hoe het allemaal aanvoelt.

Alles moet natuurlijk ook de bus uit, want we spelen altijd over onze eigen backline. Het sjouwen is niet het leukste onderdeel van touren, maar het hoort er wel bij.

Als uiteindelijk alles op het podium is opgebouwd kunnen we soundchecken. Meestal eten we na de soundcheck, maar het verschilt per show.

De shows

Waar het tijdens touren om draait zijn natuurlijk de shows. We speelden er negen. De eerste was in Sandershaus te Kassel. In een kelder met precies een goed aantal mensen in het publiek voor deze opwarmer, daarna volgde Cafe Rouge in Chomutov en Noch Besser Leben in Leipzig.

De vierde show was in Brno, locatie Bajkazyl. Georganiseerd door Bed People Booking. Een toffe, drukke avond in een fietsenshop/craftbeerbar/concertzaal. We speelden samen met Sinks, een band uit Brno. Zoek ze op, ze zijn het waard. De vijfde was in Fuga, Bratislava, een grote gothic grot. Deze werd georganiseerd door 52 Hertz Whale, weer een toffe band. Maar, echt, zonder grappen. Ook nog zo’n mooie bijkomstigheid, op tour leer je nieuwe bands kennen en ga je sowieso met minimaal drie verse bandshirts naar huis. Show zes was in Zagreb, in AKC Attack.

Na Zagreb volgde de show waar de tour eigenlijk omheen was gepland namelijk, MENT(!!!) in Ljubljana, wat een dag, wat een dag. We zaten wel lekker in het ritme na zes shows, maar deze voelde toch iets spannender. We speelden in Klub Gromka, voor ons speelden onze vrienden van 52 Hertz Whale… in een Neighbours Burning Neighbours t-shirt <3 daarna mochten wij. De zaal was afgeladen, het was nog even spannend of men wel bleef staan, omdat onze show een overlap had met die van Black Country, New Road. Gelukkig bleef bijna iedereen tot de laatste noot staan. Echt… geen woorden. Hierna namen we even een vrije dag om alles te laten landen.

Als toetje mochten we de dagen erna nog spelen in Sub, Graz en Venster 99, Wenen, samen met Sinks. De laatste show in Wenen was perfect om mee af te sluiten, de promotors van Fractal Nights hadden al weken hun best gedaan om de show te promoten op het internet. Wederom stond de zaal helemaal vol.

We zijn zo bizar dankbaar dat we dit nog hebben mogen meemaken dit jaar. Dat we als knuffelende amoebe door het leven zijn gegaan, hoestend en proestend bij elkaar in de tourbus en dicht naast elkaar op het podium. De shows waren te gek en van een niveau, dat we niet eerder mee hebben gemaakt. Het is zo ontzettend bijzonder om muziek live te kunnen delen met mensen. Het is een soort sjamanistische levensenergie, die er vrij komt en waarbij je als band en publiek echt even een moment los kan komen van de tijd en voelt “ja, dit is het leven”. We hopen dan ook dat we dit gevoel in de toekomst weer kunnen gaan delen met mensen.

Volg Neighbours Burning Neighbours op Instagram en Facebook en abonneer op hun YouTube-kanaal!

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Het Portet: Iguana Death Cult

Van Iguana Death Cult heb je weleens gehoord, toch? Deze vijf-koppige Rotterdamse band gaat als een jekko door het Nederlandse muziekcircuit. Ze hebben met hun knallende live performance naam gemaakt op festivals als Lowlands en Zwarte Cross en zijn nog lang niet klaar. Vijf jaar geleden heb ik ze voor het eerst mogen bewonderen op het Eendracht Festival en ze zijn me altijd bijgebleven. Ik spreek de jongens via Skype over o.a. hun dromen en successen.

“Ik had nog nooit een bas vastgehad, vijf maanden later was ons eerste concert.”

Jonge jongens
“We hebben elkaar leren kennen als jonge jongens in Willemstad. Het is daar heel saai en klein dus deels uit verveling gingen we maar muziek maken.”

Jeroen: “Tobias en ik speelden al weleens samen gitaar. Arjen leerde ik later op de middelbare school kennen, met hem op de drums en ik op de bas gingen we ook aan de slag. Het idee ontstond al snel om een keer met zijn drieën te gaan rammen. Dat ging, eenmaal bezig, best lekker. We misten alleen nog een bassist. Justin kende ik al, met hem was ik, los van het drietal, af en toe aan het gitaren. Ik vroeg of hij als bassist bij de beginnende band wilde komen spelen.”

Justin: “Ik wilde wel mee doen, maar op de gitaar. Dat kon niet omdat Tobias en Jeroen dat al deden dus in eerste instantie was het een nee. Later kwam ik erop terug. Ik wilde het toch wel proberen, al had ik nog nooit een bas vastgehad. Vijf maanden later traden we voor de eerste keer op.

In deze beginperiode heb ik me vooral gefocust op de bas, maar ik ben nooit gestopt met gitaar spelen. Op het moment speel ik misschien wel meer op de gitaar dan bas. Dat komt denk ik omdat je thuis, in je eentje, op de gitaar lekker vrij liedjes kunt spelen. Op de bas ben je toch meer een onderdeel van de muziek die je samen maakt.”

Sekte in de naam van Iggy Pop
“Dat eerste optreden ging heel goed, sindsdien hebben we er zoveel plezier in dat we nooit meer zijn gekapt. De band heette in het begin Collapsing New People (naar een nummer van Fat Gadget). Voor de naamsverandering had iedereen ideeën en Iguana Death Cult klonk wel leuk. Iggy Pop is onze leider, zijn eerste band heette de Iguana’s dus eigenlijk zijn we in zijn naam een sekte begonnen. Jimmy is er later bij gekomen.

Jimmy: “Voor deze band speelde ik gitaar in The Black Marble Selection, nu in Iguana focus ik me vooral op de percussie.

Tobias: “We hebben nog een mooi mailtje waarin we vragen of we in het voorprogramma van The Black Marble Selection mogen spelen, dat was net voor de Popronde in 2015 geloof ik.”

Jimmy: “Het leuke aan The Black Marble Selection is dat we die band zonder enige ervaring zijn begonnen, waardoor we samen op ontdekkingstocht door de muziekwereld waren en altijd voor verassingen kwamen te staan.’’

 

“Dat is, tot nu toe, misschien wel het leukste jaar van mijn leven geweest, weet je.”


Van de Popronde naar Lowlands
“De hoogtepunten in onze carrière verschuiven steeds naar boven, toen we met de Popronde meededen was dat helemaal de shit en daarna Noorderslag. Eenmaal bijgekomen kwam de Zwarte Cross als eerste grote festival op ons pad en daar hebben we nu twee keer gespeeld, dit jaar zou de derde zijn. Eigenlijk hebben we altijd een stijgende lijn gehad in onze levensloop als band met elk jaar weer een paar toffe hoogtepunten, zowel in het binnen als buitenland.”

Jeroen: “Wat ik toch wel wil benoemen als hoogtepunt, dan wel meer persoonlijk als carrièregericht, is de Europese tour die we hebben gedaan. Dat is misschien wel het allerleukste wat we ooit hebben meegemaakt.”

Tobias: “Sowieso was heel 2017 te gek, ons eerste album kwam uit, we hebben op Lowlands (en andere grote festivals) een show gespeeld en dus een maand door Europa getourd, inclusief Engeland. Dat is, tot nu toe, misschien wel het leukste jaar van mijn leven geweest, weet je.”


Hou het leuk
“Een tip? Kap ermee. Haha, nee joh maar hou het leuk voor jezelf. Je moet er vooral niet van uitgaan dat het in je schoot geworpen wordt. Je moet hard werken, veel oefenen, zoveel mogelijk spelen en gewoon goede nummers schrijven. We hebben iedere schuur in België en Nederland wel gezien voordat het ergens op begon te lijken. En je moet jezelf een beetje in de kijker spelen in Nederland, een goed opstapje daarvoor is de Popronde en Noorderslag.

Ik denk dat onze intieme vriendschap ook heeft meegespeeld in het succes dat we tot nu toe bereikt hebben. We zijn allemaal druk en hebben veel energie, samen spat dat natuurlijk van het podium af. Mensen waarderen dat en vinden het vermakelijk. Verder vinden we het gewoon oprecht heel leuk wat we doen en daarom doen we het, niet omdat we per se iets willen nastreven.”

 

Bizarre jazz of hardcore fase

‘’Ik lijk André Hazes wel als ik dat zeg!’’

“We zijn allemaal echte muziekliefhebbers en luisteren van alles wat. Het is erg leuk als iedereen een andere fase doormaakt. De één zit dan bijvoorbeeld in een bizarre jazz fase en de ander bij wijze van spreken naar hardcore te luisteren. Dat loopt dan allemaal door elkaar heen en komt samen, hierdoor voeg je allerlei vleugjes toe aan het schrijfproces met het eindproduct als resultaat. Jeroen schrijft vervolgens, of ervoor, de teksten.”

Jeroen: “Inspiratie voor liedjes haal ik uit de tranen van kinderen. Haha, nee het is allemaal een beetje uit het leven gegrepen. Ik lijk André Hazes wel als ik dat zeg! Eigen levenservaringen komen samen met hersenspinsels in combinatie met de dingen die ik lees.

Ik kan geïnspireerd worden door een schrijfstijl, vooral schrijvers uit de beat generatie vind ik interessant. Denk aan William S. Burroughs, Jack Kerouac en Allen Ginsberg. Wat ik tof vind aan hun is dat absurdistische, dat wat Lou Reed ook heeft. Ik wil mijn werk absoluut niet meten met dat van hem maar een grote inspiratie is hij wel.”


“We hebben niet echt concrete doelen, we willen gewoon met de band verder gaan en doen wat we het leukste vinden. Wat kunnen verder ook je doelen zijn als je in een kut indie bandje zit?”

Waar zien jullie jezelf over vijf jaar?
Arjen: “Met een Volvo voor de deur, haha. Wat de band betreft is het nu best onzeker, in deze coronatijd. We hebben in het najaar van 2019 een album uitgebracht waar we nu mee op tour zouden gaan. Als alles eindelijk weer een beetje is opgestart, is die plaat alweer een jaar oud.

Het is dan ook de vraag wat een label wil gaan doen, dus alles is en blijft voorlopig een beetje onzeker. We hebben wel het geluk dat veel festivals ons mee hebben genomen naar de line-up van volgend jaar. Verder hoop ik voor de toekomst dat we nieuwe muziek gaan maken en nog samen zijn.”

Tobias: “Ik ben een beetje gestopt met speculeren over de toekomst, een situatie kan zo snel veranderen. Een maand geleden dachten we nog dat we in juli op tour gingen door Amerika, daar staat nu een streep doorheen. Ik kan nu nergens meer een uitlating over doen, maar die Amerika tour moet er gewoon komen. Ik denk dat ons leven niet compleet is zonder daar een keer geweest te zijn.”

Jeroen: ”Het lijkt me heel vet om een paar shows in Japan te doen.”

Jimmy: “Ook willen we wel op Primavera staan.”

 


Strak uitverkocht
“Als we gaan praten over hoogtepunten in Rotterdam gaat het al snel over onze twee releaseshows in Rotown. Zeker de afgelopen keer was heel sick, vooraan het podium stonden een paar dudes vanaf het begin al mee te zingen, haha. Ook was het intens druk, de show was strak uitverkocht.

De eerste releaseshow voelde wat gestrest omdat we eigenlijk niet helemaal klaar waren terwijl er (onverwachts) een volle, uitverkochte zaal op ons stond te wachten. Het spelen ging ook niet superlekker, negatieve praat want we hebben stiekem gewoon de tent afgebroken. Op Metropolis in die tering grote tent spelen was ook te gek. Dat was in 2016 en misschien wel de eerste echt grote show die we gedaan hebben.”

 

Er gebeurt hier genoeg

“Ik heb het idee dat er de laatste tijd meer initiatief wordt genomen om (underground) bandjes naar Rotterdam te halen, door bijvoorbeeld Spazz Records en Nospray Bookings.”

Arjen: “Ik luister tegenwoordig best veel naar Rotterdamse bandjes, zoals Lewsberg, die vind ik heel vet.”

Jeroen: “Als er bandjes in tentjes staan ga ik er kijken, ik kom graag in de Wunderbar en de V11 is ook gezellig.”

Tobias: “Mee eens, ik zit verder vaak bij Rotown. We hebben hier ontzettend veel toffe venues en er gebeuren genoeg leuke en gevarieerde dingen. Soms kon je op een zaterdagavond (wat nu in een ver verleden lijkt) opeens vijf bandjes checken. De meeste waren dan ook echt goed, van keiharde punk tot new wave achtige dingen en experimentele wereldmuziek. Vaak in plekken als Roodkapje, Rotown, WORM, Mono, V11, de Maassilo en ik vergeet er vast nog een paar.

Ik heb het idee dat er de laatste tijd meer initiatief wordt genomen om (underground) bandjes naar Rotterdam te halen, door bijvoorbeeld Spazz Records en Nospray Bookings. Verder vind ik bands als Lewsberg, Sonndr, The Sweet Release Of Death, Neighbours Burning Neighbours, Pig Frenzy, J. C. Thomaz & The Missing Slippers en Hearing Dogs For Deaf People te gek. Het Eendracht Festival en Left Of The Dial zijn vette festivals.”


Jeroen: “En alles waar Bart Hoogvliet in speelt!”

Justin: “Rats On Rafts mag ook bij dat rijtje, die hebben alleen al een tijdje niks gedaan. Hun laatste album is een aanrader.

Qua venues heb ik niks toe te voegen, als het om festivals gaat is het Frikandel Festival echt goud.”

Jimmy: “Nospray zet dus her en der bandjes neer, die avonden zijn heel tof. De Tiki bar vind ik ook heel leuk, maar daar gebeurt, naar mijn mening, te weinig. Soms staat er een bandje en de muziek die ze draaien is tof, alleen wordt er niet gedanst omdat het net te rustig is.”

 

Tobias: “Shout Out naar Venus Tropicaux, de beste band van Rotterdam! Als je ze hoort snap je wel waarom.”

LIJSTJES

Arjen:

Favoriete muzikant: Abba
Favoriete plaat:  Micheal Hurley – Long Journey
Favoriete evenement: SXSW
Favoriete platform: KEXP

Justin: 

Favoriete muzikant: Abba
Favoriete plaat: A Tribe Called Quest – The Low End Theory
Favoriete evenement: SXSW
Favoriete platform: Top of the Pops

 

Tobias:

Favoriete muzikant: Abba
Favoriete plaat: Kraftwerk – Computer World
Favoriete evenement: SXSW
Favoriete platform: KEXP en NPR Music

Jeroen:

Favoriete muzikant: Abba
Favoriete plaat: Parliament – Funkentelechy vs. The Placebo Syndrome
Favoriete evenement: Pantropical

Jimmy:

Favoriete muzikant: Abba
Favoriete plaat: George Harrison – All Things Must Pass
Favoriete evenement: SXSW
Favoriete platform: Spotify playlist: Picnic and Everyday Sunshine