Tourverslag: Neighbours Burning Neighbours

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Neighbours Burning Neighbours ging naar Duitsland, Polen en verder!

Dit “vervallen” gebouw is het Landbouwbelang in Maastricht. Onder in dit gekraakte pand (thans een culturele vrijplaats) bevindt zich “‘t Keldertje”, een groezelige maar gezellige bar waar onze tour begon.

Je zit veel in de bus tijdens tour. Om precies te zijn, 4242 kilometer. Daarom zijn de rustplekken onderweg altijd erg aangenaam. Meestal wordt er koffie gehaald (door Bart), geplast (door de rest) en natuurlijk even Rotterdam gepromoot (natuurlijk door Daanie).

De aankomst op locatie is een mooi moment. Je stapt uit de bus, ontmoet de mensen die de show hebben georganiseerd en de mensen bij wie je blijft slapen, je gaat naar het podium, ontmoet de geluidsman. En als je echt geluk hebt is het eten al bijna klaar.

Nadat we ons best hebben gedaan om de geluidsman ervan te overtuigen dat het echt wel hard mag, zijn we er klaar voor. Optreden is natuurlijk waar het allemaal om draait. Niet iedereen is natuurlijk elke dag even fris – of het nou komt de de halve liters Duits bier, de dunne matrasjes waar we soms op moesten slapen of honderden kilometers aan één stuk rijden (op dat gebied hadden Aram en Daanie geluk omdat ze geen rijbewijs hebben). Maar als je op het podium staat (en een Club Matte achterover hebt geslagen) is het weer tijd om te knallen. En verbazingwekkend genoeg lukte dat iedere avond ook.

Elke show die we speelden in het buitenland was een succes. De eerste shows in Duitsland waren erg leuk en goed bezocht. In Duitsland vinden ze een half uur spelen echter blijkbaar te weinig, want het publiek vroeg steeds om meer. In Polen waren de zalen ook vol, ondanks het feit dat het doordeweekse dagen waren. Dat was alleen te merken aan het feit dat iedereen na de show meteen weer was vertrokken, omdat ze de volgende dag weer hard moesten werken.

Natuurlijk ging niet alles van een leien dakje. Zo stopte de versterker van Alicia er mee bij de 2e show. Helaas was hij niet makkelijk te repareren waardoor ze de rest van de shows de versterkers van de bands waarmee we speelden moest gebruiken.

Verder is er deze tour vrij weinig gesneuveld of kwijtgeraakt (de plantenspuit van Daanie ligt ergens in Wenen, maar die heeft inmiddels een nieuwe). Niet verkeerd om ook daar even bij stil te staan misschien.

Wij hadden tijdens onze tour een Micha bij ons. Dit raden wij iedere band aan. Deze Micha kon grote stukken rijden, verkocht met liefde onze merch en was een extra oor tijdens onze soundchecks. En als we wat affectie nodig hadden, was Micha ook altijd in voor een liefdevolle omhelzing. En ja, er werd veel geknuffeld.

Helaas had Micha ook nog andere dingen te doen en moest hij ons verlaten in Wrocław. Gelukkig werd het gemis opgevangen door Marèl, de vriendin van Aram en tevens onze goeroe en onze meest enthousiaste fan (ook bekend van het regisseren van de live-video van ons nummer Hesitate). Haar nog frisse energie sleepte ons er soms doorheen in de laatste dagen. En wederom werd er veel geknuffeld.

Naast het in de bus zitten, koffie drinken, nieuwe mensen ontmoeten, soundchecken, optreden en het zo nu en dan drinken van een biertje, gebeurt er vanalles op tour. Vooral als je een keer niet de hele dag in de bus zit heb je wat uurtjes over die te vullen zijn met bijvoorbeeld een stad verkennen of de nieuwe aflevering kijken van je (voormalige) favoriete serie. Natuurlijk is af en toe wat slaap inhalen ook wel handig. En hoe fijn het ook is om met zo veel leuke mensen de hele tijd samen te zijn – even alleen zijn is soms ook nodig. Al met al, een rustdag is op een wat langere tour vrij essentieel.

Tijdens een tour in het buitenland speel je meestal met andere bands. Wij hadden een breed scala aan verschillende bands – van ska tot elektro. Het is altijd leuk om een praatje met je collega-muzikanten te houden (ook al is de muziek niet altijd je smaak). Tijdens het Poolse deel van onze tour hebben we samen met de Poolse hardcore band Hanako opgetrokken. Het is erg fijn om een stukje van de tour en de ervaringen te delen met andere mensen. Er ontstaan al snel tradities. Bijvoorbeeld tussen Daanie en Mateusz, de gitarist van Hanako, die na iedere show shotjes Poolse wodka met zoute komkommer naar binnen werkten.

Naast andere bands kom je ook andere mensen tegen. De organisatoren van de show, mensen van de venues, mensen bij wie je blijft slapen. En natuurlijk nieuwe fans. Na iedere show kregen we complimenten, wat natuurlijk erg goed is voor het moraal. Vooral in München hadden we een leuk gesprek met ene Nicolai die meteen fan was van ons. Ook was er een meisje die ons optreden beschreef als “esthetische porno” en een wat oudere man die zei dat we klonken als “psychedelic jazz-rock”. Of hij het leuk vond was moeilijk te peilen omdat hij alleen “interesting” zei.

Eén van de leukste en meest bijzondere dingen aan touren zijn de mensen die hun huis beschikbaar stellen voor je. Het is niet altijd feest natuurlijk (denk aan een kamer die naar natte hond ruikt met een paar muffe matrassen) maar over het algemeen is het erg fijn. We denken dan in het bijzonder aan een paar mensen. Allereerst Veronika, haar man en haar baby (Ludwig) uit München waar we heerlijk hebben geslapen in een mooi appartement. Ook Francisca uit Wenen, die haar eigen kamer opofferde voor ons (voor 2 nachten nog wel omdat we een extra dag hadden in Wenen), zijn we eeuwig dankbaar. Maar de hoofdprijs gaat naar Kudłata uit Poznan, die ons in de ochtend trakteerde op (vegan) pannenkoeken met verse aardbeien.

Nu we weer een tijdje terug zijn en rustig hebben kunnen terugkijken op onze tour, zijn we het er allemaal grondig over eens dat touren een van de tofste dingen is die bestaat. We kunnen niet wachten om weer in de bus te springen, dus er worden al weer nieuwe plannen gesmeed. Als band willen we zo veel mogelijk spelen op zo veel mogelijk plekken en connecties met het publiek ervaren en alles wat er bij hoort.

Kijk hier naar het sfeerverslag van de tour:

Extra foto’s door: Wojciech Augustyniak, Piataesencja & Philippa Grob

Meer Neighbours Burning Neighbours? Check hun Facebook-pagina!

Going back to my roots

Ik ben groot geworden met de muziek van Johnny Cash, Freddy Fender en de klanken van Hawaiiaanse muziek. De band waar mijn vader toentertijd in speelde was lokaal wereldberoemd en menig bruiloft en partij huurde The Black Tulips in om het publiek aan het dansen te krijgen.

Als mijn vader even niet thuis was dan greep mijn moeder haar kans en zette Lee Towers zo hard mogelijk aan. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik als opstandige jongeling totaal de andere kant opging. Tegenover al die vrolijke Hawaiiaanse klanken zette ik Joy Division op en Lee Towers moest het afleggen tegen The Dead Kennedy’s. Mijn vader protesteerde niet, maar bleef gewoon stug Freddy Fender opzetten dus het was een gemêleerd muzikaal gebeuren bij ons thuis.

Nu ik na zovele jaren zelf in een band speel, vindt mijn pa het prachtig ook al is het herrie van de bovenste plank. Bij optredens staat hij zelfs vooraan, dan zet hij weliswaar zijn gehoorapparaat uit, maar wiegt wel gezellig mee op onze klanken.

Met het maken van een vinylplaat ging een grote wens van mij in vervulling. Helaas kon mijn moeder het niet mee maken omdat zij net een paar maanden eerder overleed, maar mijn pa vindt het geweldig. Hij geniet van alle verhalen over de studio, opnames en alles wat daar omheen zit. Hij blijkt zelf ook ooit eens in een studio geweest en heeft er zelfs een plaat aan overgehouden. Mijn verbazing was groot toen hij met die plaat aan kwam zetten, al 40 jaar blader ik door zijn vinylcollectie zonder te weten dat hij er zelf tussen zit.

Begin jaren zestig deed hij mee aan een bandwedstrijd en ze wonnen. The Shoes deden ook mee maar die redden het niet tegen de Hawaiian Rythm Boys, de band van mijn vader. De prijs was een studio-opname ergens in het zuiden van het land en de lp Krontjong Melodieën Uit De Archipel was het resultaat. Een nieuw idee doemt op, een single met mijn pa.

Nu de zomervakantie in aantocht is, worden in de regel de bandactiviteiten op een laag pitje gezet. De zomervakanties van de bandleden vallen namelijk zelden gelijk en onze oefensessies worden al gauw vier tot zes weken opgeschoven. Hierdoor ontstaat ruimte voor andere projecten. De solocarrière die Jan Keizer naast BZN onderhield motiveert mij behoorlijk.

De ideeën en voorbereidingen zijn in volle gang en het zomervakantiegat gaat opgevuld worden met iets dat het midden houdt tussen Lee Towers en Joy Division en bovendien Nederlandstalig is. En dat samen met mijn vader, geloof me, het wordt een spannende zomer.

Wordt vervolgd…