The Fuzzbrats als voorprogramma van Radiohead

Met The Fuzzbrats hebben we door de jaren heen heel wat avonturen beleefd en we stonden op vele podia. Als voorprogramma of als hoofdact. De band bestaat sinds 1993 en ik speel sinds 1995 mee. In dat eerste jaar gebeurde er zo ontzettend veel met de band, dat we daar nooit meer van zijn bijgekomen.

We namen een demo op, kregen een paar geweldige shows aangeboden en gingen naar Duitsland, Litouwen en Letland op tour.

De meest bijzondere show was wel openen voor Radiohead in Nighttown, 22 maart 1995. Harry Hamelink scoutte onze band op een festival waar we speelden. Radiohead had veertien dagen daarvoor het meesterwerk (album) The Bends uitgebracht en was gigantisch aan het doorbreken. Of we de support act wilden zijn. Uhm… dacht het wel!

De soundcheck verliep chaotisch. Eén van onze bandleden had de kans waargenomen de videospeler te voorzien van een erotische videoband en die werd getoond op twee televisieschermen. Thom Yorke, (zanger van Radiohead) stond op een hoekje van het podium naar ons te kijken voor een tijdje en vond onze muziek ok. Zo vertelde hij ons later in de backstage, waar we ons best deden niet onder de indruk te zijn.

Gitarist Jonny Greenwood kwam er bij staan. Hij deelde ons mee dat de porno die getoond werd niet bij ons optreden aan mocht worden gezet. Daar wilde ze niet mee geassocieerd worden.

Onze bassist is afkomstig uit Engeland en was in zijn jonge jaren slager aldaar. Zijn bijnaam ‘The Butcher’ deed hij eer aan door bij optredens flinke lappen vlees aan zijn stemknoppen te bevestigen. Daar had Thom weer een probleem mee. Hij weigerde na afloop van ons optreden het podium te betreden voordat stagehands het podium hadden schoongemaakt en de mogelijke vleesresten hadden weggepoetst. Geen vlees, geen sex. Bijna straight edge.

Zodra we opkwamen zagen we dat de zaal al vol zat, wat een geweldig gevoel veroorzaakte. Als zanger sta ik vooraan in de strijd en ik genoot. Het optreden verliep soepel en het publiek reageerde positief. Zouden de bandleden van bands als Radiohead beseffen dat ze zo’n mooie baan hebben? We speelden of ons leven er van af hing ieder geval. Na afloop stond ik backstage op adem te komen en Thom kwam naast me staan. Ik kreeg een goedkeurend knikje met het hoofd.

Nou is het zo dat zo’n naam op de band’s cv wel erg goed staat. Soms zelfs jaloersmakend. Alhoewel de straatpunks in Newcastle daar niet zo over dachten toen wij daar op tour waren in 2013. Bij het lezen van de bio hoorde ik een bevriende rauwdouwer mompelen: “Radiohead, wankers…”


Okkie Vijfvinkel (1968) is net als Obelix bij zijn geboorte in een ketel met toverdrank gevallen. Vandaar dat hij al van jongs af als een bezetene in de weer is. Vooral met muziek! Door zijn eeuwige aanwezigheid in het uitgaansleven, zijn dj-werk en zijn avonturen als zanger en drummer van diverse bands, is hij een niet meer weg te denken steunpilaar uit de Rotterdamse muziekscene.

Psst… meer over The Fuzzbrats vind je hier.
copyright foto: Jeroen Moerdijk

Lost Atlantic People – Het gestrande schip

lost atlanticWater. Water is leven. Maar water kan ook leven nemen. We koken er een eitje mee en nemen een douche na een dag hard werken. Maar het laat ook onze fietsen roesten. En steden kunnen abrupt zichzelf niet meer reguleren als ze onder water staan. Daar tussenin vind je Lost Atlantic People. Een Rotterdamse band die, zoals ze zelf zeggen ‘flarden woorden en melodieën van een mythisch volk uit de diepe zee onderscheppen om eigenzinnige muziek te maken.’

Als ik Rotown binnen loop, zoek ik een rustige plek om een gesprek te voeren met de bassist van Lost Atlantic People, Johan van Herpen. Ik hoor het water op het dak kletteren. Typisch, denk ik. Gelukkig zitten we hier goed.

Lost Atlantic People klinkt als een band waar je meer over wil weten. Je kunt naar de naam gissen als je je geschiedenis een beetje kent. De ontstaansgeschiedenis ligt echter een stuk dichter bij huis, namelijk in lunchroom Atlantic in het Scheepskwartier. Daar is het idee ontstaan voor de naam van de band, waar Diether, eigenaar én enthousiast duiker, met de meest boeiende verhalen kwam. Het werd duidelijk dat ze zich meer moesten verdiepen in het thema ‘water’ om het verhaal van de band een fundament te geven.

Op deze voedingsbodem ontstonden waanzinnige nummers zoals Japanese Midget Submarines en Sunkist. Stuk voor stuk sfeervolle nummers waar je na elke luisterbeurt meer van wil horen. Het mysterieuze van de muziek wordt gevangen door het gebruik van geluidseffecten zoals phasers en reverb. ‘Bowiaans shoegaze’ wordt genoemd in hun biografie. Dat dekt de lading niet. psychedelisch, ja. Met uitstapjes richting new wave. PsychWave zo je wilt. Hoe dan ook, wars van pogingen tot genre benoeming, is het sfeervolle muziek die uitgevoerd wordt door liefhebbers die een verhaal willen vertellen.

13221469_1012247145512721_2782855662183800564_nMet deze sterke songs brachten ze in de periode 2013-2014 acht singles uit via streamingdienst Spotify en traden ze onder andere op in de finale van Pocketpop en de halve finale van de Sena Grote Prijs van Rotterdam 2014.

Maar daarna werd het stil. Dat kon van alles betekenen. In het geval van Lost Atlantic People betekende het dat het schip water begon te maken en de koers onduidelijk werd. Inmiddels is het een aantal maanden geleden dat de mannen hebben besloten een einde te maken aan de reis. Vier juni aanstaande spelen ze in Café Voorheen Voight hun laatste gig in Rotterdam en daarna volgt nog een allerlaatste optreden in Wamel, Gelderland.

Ik vind jullie achtergrondverhaal prachtig. Heel beeldend. Als ik jullie geschiedenis doorneem hebben jullie een flitsende start gemaakt. De ambities waren er. Acht singles, een halve finale en een finale plek.
‘We hebben een goede start gehad, maar geen sprint. Als je éénmaal in de flow zit van veel optredens doen gaat de sprint vanzelf. Dat steekt anderen ook aan, maar dat gebeurde niet. Het werd daardoor moeilijker om iets op te bouwen. Er was ook de ontbering van de scene. Die hadden wij niet. Er ontstond geen ‘buzz’. Daardoor was de ’knal’ in het begin niet effectief. Moeilijker vol te houden.’

Je zou zeggen dat met jullie rijke muzikale achtergrond, (de leden hebben oa in AC Berkheimer en Sauna West gespeeld) de doorstoot naar een hoger niveau minder moeizaam zou gaan.
‘Je begint altijd samen te kijken welke richting je op wil gaan. Wat zijn je ambities? Wie gaat wat doen in de band? Om bookers te overtuigen hebben we bijvoorbeeld liveopnames gemaakt die je op onze Youtube channel kan terug kijken. Het was super leuk om te doen. We hebben veel werk in gestopt. Het leverde alleen niets op.

Zonder booker, manager of label bijvoorbeeld, wisten we een team om ons heen te zetten om een heus offensief te beginnen. We hadden bedacht om elke maand een single via Spotify uit te brengen met dito videoclip. We hadden bevriende kunstenaars gevraagd om de clips te schieten. Maar uiteindelijk werd dat logistiek gezien een zware klus. Dat is uiteindelijk niet gelukt.’

Ik kan me voorstellen dat het demotiverend kan werken. Toch duurde het een poos voordat jullie weer gingen optreden. Merkten jullie, in de periode van weinig spelen, dat er een andere energie in de lucht hing?
‘Hoe hou je de energie vast als bepaalde ideeën niet werken? Je gaat dan naar andere dingen zoeken die kunnen helpen om die energie vast te kunnen houden. Wij hebben gekeken hoe we een nieuw nummer konden benaderen. Gaan we vanuit een idee, bijvoorbeeld een gitaarlickje of een basloop, het nummer uitwerken? Of gaan we tijdens de repetitie door middel van jams een nieuw nummer maken? Ik kan je vertellen dat door veel nieuwe methodieken uit te proberen wij erachter kwamen dat veel niet werkte. In ieder geval niet voor ons.

Uiteindelijk ga je zoeken naar de oorspronkelijke energie. Je gaat zoeken naar waarom je bij elkaar bent. En als je gaat zoeken kan het gevaar ontstaan van het verval van de interesse in wat je samen aan het doen bent. Nu zijn we nog vrienden. En vriendschap is ons zeker waard. We wilden niet dat het uitmondde in een ruzie.’

Vriendschap is het zeker waard. Ik ga je nu de onvermijdelijke vraag stellen: hoe ziet de toekomst er voor jullie uit?
‘Ik kan voor mezelf zeggen dat het voor mij ondenkbaar is om geen muziek te maken. Het zit in je bloed. Mijn volgende project gaat in de Nederlandstalige electro indie hoek zitten. Meer kan ik je er nog niet over vertellen. Dat geldt trouwens voor iedereen in de band. Dat iedereen zijn eigen muzikale pad gaat bewandelen.’

Ondanks dat Lost Atlantic People hun geheimen meenemen naar de diepte van waar het ooit is begonnen, gaat de reis individueel verder. Dat is maar goed ook want als er zoveel mooie muziek van vier mensen de oppervlakte heeft bereikt, wie weet wat er ons nog te wachten staat. Het is gissen naar hoe het zich verder had kunnen ontwikkelen als ze niet hadden besloten om te stoppen. We zullen het wellicht nooit weten.

Feit is wel dat het water waar ze op voeren altijd zal blijven vloeien. En als het altijd vloeit is er altijd energie. En die energie zorgt er weer voor dat er mooie dingen worden gemaakt. Samen én individueel.

Joe Saleh

13221514_1017499294987506_445860517134793932_nExtra informatie afscheidsoptreden
Datum: zaterdag 4 juni
Locatie: Café Voorheen Voight, Bloemkwekersstraat 155
Aanvang: 21.00 uur
Entree: gratis
Facebookevent

 

Joe is ook wel bekend als Joey Retro van de band The Mutations (voorheen JR & The Mutations). In 2011 al brachten zij hun debuutalbum ‘As The Wind Turns’ uit, gepresenteerd in Rotown. But still going strong! Hij is werkzaam als junior sous chef in het Erasmus Paviljoen, schildert, tekent en illustreert als freelancer aan verschillende projecten. Mocht je meer van hem willen zien en horen check www.jrandthemutations.com of www.behance.net/Joeyretro.