Dit jaar is het veertien jaar geleden dat The Bullfight haar eerste plaat (een demo om precies te zijn) Lips & Ashes uitbracht. Typeringen als ‘donker’, ‘onheilspellend’ en ‘ongrijpbaar’ waren toen al niet van de lucht en blijken stempeltjes die de band nooit meer is kwijtgeraakt. Nu, vele jaren later en drie albums verder, hebben de Rotterdammers hun muzikale boedel tot nu toe vastgelegd op Whisper In The Dark For Me – een live-plaat die hun karakteristieken alle eer aandoet.

Niets menselijks is muziekrecensenten vreemd, dus ook niet de drang om alles wat zij horen in een hokje te stoppen. Om de inspiratiebronnen van The Bullfight aan te wijzen, zowel muzikaal en tekstueel, behoeft men niet lang te zoeken. De band zal er na optredens en in artikelen als deze al honderden malen op gewezen zijn. Daarom laten we dat ditmaal achterwege en mag de luisteraar zelf etiketjes plakken.

Om dit te kunnen doen moet de nieuwste plaat natuurlijk beluisterd worden en dat is geen straf. Al vanaf de eerste ‘onheilspellende’ basklanken van het nummer That Man (afkomstig van het album Shame, Guilt, Deception) wordt de luisteraar een theatraal universum ingezogen waaruit ruim veertig minuten lang geen ontsnappen mogelijk is. Interessant is dat de muzikanten niet voor de gemakkelijke weg kiezen. Ieder liedje is opnieuw onder de loep genomen en nogmaals geïnterpreteerd, waardoor er zo nu en dan bijna nieuwe songs ontstaan.

Op 18 juni 2017, in een Haagse huiskamer, speelde The Bullfight hun live opname in. En dat ze die dag in vorm waren druipt van alles af. Luister maar eens goed naar het jazzy klinkende The Ballad Of Martin Van Dongen, of naar de op traditionele murder-ballads geïnspireerde This Village’s Lonely Pastor – een song waarin zanger en tekstschrijver Nick Verhoeven zich helemaal uit kan leven. Toppunt van speelplezier is terug te horen op The Ballroom Blitz, stiekem hoogtepunt van dit album.

Whisper In The Dark For Me heet een live-album te zijn, maar is meer dan dat. Goed, het is live opgenomen in tijdsbestek van een dag, maar een echt live gevoel ontbreekt – mede doordat er geen publiek bij de opnames aanwezig was. Deze verzameling van tien ijzersterke songs kan worden gezien als een album op zich en niet als een leuk extraatje voor de fans, wat live albums toch vaak zijn. The Bullfight heeft hiermee een nieuw summum toegevoegd aan hun langzaam uitdijende oeuvre.