La Chasse
lp / cd-album / download-album
pop noir
Brandy Alexander Recordings

Nick Verhoeven is geen Leonard Cohen. De zanger/tekstschrijver van The Bullfight heeft met de Canadese oer-singer/songwriter gemeen dat hij licht over zware onderwerpen of gebeurtenissen kan schrijven. La Chasse heet het nieuwe album van de band, het derde dat ze maakten sinds hun start in 2004. In The Cold Case of Irina Lukashenko is de verteller dermate onder de indruk van deze Irina dat hij zichzelf steeds verder mutileert om haar aandacht vast te houden. Dat begint met één geamputeerde vinger, die hij in een luciferdoosje aan haar opstuurt. Dat heeft succes en is dus het begin van veel meer.

The maid had a seizure, the porcelain fell
the mother was jealous, dad waging hell.
But Irina, she said it was romantic

Bovenstaande tekst is goed te zingen op een snel folkritme (denk aan The Pogues), maar dat is niet waar The Bullfight mee bezig is. ‘Pop Noir’ noemde 3voor12 hun muziek vijf jaar geleden al. De zes muzikanten kiezen met hun piano, orgel, viool, bas, melodica, gitaar en drums voor een ingetogen geluid, waar de stem van Verhoeven soms eerder bovenóp dan ín ligt. De teksten komen mede daardoor goed uit de verf. In de openingstrack van de plaat, Jenny’s Got A Gun, valt zo die prachtige oneliner extra goed op:

They say it’s wrong at twenty-one to choose just one direction
but at twenty-eight it seems to late to choose a thing at all

Ook in andere songs toont Verhoeven zich een kundig beschouwer van hoofdpersonen die het leven aan zich voorbij laten glijden (Your Problem) en een auteur van murder ballads (The Village’s Lonely Pastor’) die niet onderdoen voor wat Nick Cave uit de archieven met traditionals haalde.

But then Charly told his mama and forced me to convince her he’s a fraud
And after mass I took Charly to the bushes.
Then I kissed him while I slid his virgin throat
singing oh-doo—de-le-da-doo-doo-da

Verhoeven heeft het geluk dat hij zijn prachtige teksten kan debiteren met een mooie donkerbruine stem. Nu kunnen murder ballads ook op andere manieren worden gezongen, zoals bijvoorbeeld The Everly Brothers (Down In The Willow Garden) en Boudewijn de Groot (Kinderballade) lang geleden al bewezen, maar dat Verhoeven de bewust gekozen afstandelijkheid in deze teksten gepaard kan laten gaan met een ‘spooky’ geluid, is zeker een pré.

Het kwaliteitsniveau van teksten en muziek op La Chasse is dertien songs lang constant hoog. Getuige de hoes bestaat The Bullfight anno 2015 uit zes muzikanten, waarvan ook oudgediende Mark Ritsema er één is. Ruim 25 jaar geleden bewees hij al dat er na ondermeer Kiem nog meer in Rotterdam was te beleven met Spasmodique. Ten tijde van het vorige album gold Ritsema nog als gastgitarist (‘Die alles mag spelen behalve gitaarsolo’s’), nu wordt hij gepresenteerd als lid van de basisbezetting. De gastrollen op La Chasse worden op enkele tracks vertolkt door de Rotterdamse singer/songwriters Linda Kreuzen en Daisy Cools als achtergrondzangeressen en door bassist Jeroen Gahrmann.