2014 was wederom een bewogen jaar voor de muziek in Rotterdam en voor de industrie at large. Tal van toffe optredens in de stad op een paar supertoffe festivals (Eendracht Festival waddup!) zijn toegoevoegd aan de rijke muziekhistorie in ons fijne Rotterdam. En 2015 lijkt nu al een mooi jaar te worden voor ons.

Ook in het wereldwijde beeld is er veel gebeurd. EDM is niet meer weg te denken uit het festival beeld, dubstep is dood- lang leve trap (of is het nu big room house?)! Er is genoeg innovatie geweest, er zijn trends gestart en ook gestopt, en er is vooral heel veel moois uitgekomen dit jaar. En omdat ik nu word doodgegooid met top 10 lijstjes vanuit alle hoeken ga ik het lekker ook doen. Monkey see, monkey do… zie hier mijn top 10 platen die dit jaar uit zijn gekomen!

10: Culprate – Deliverance
Britse top producer van voornamelijk dubstep en drum and bass sloeg voor zijn nieuwste wapenfeit een nieuwe weg in. Waar die weg hem heen bracht is een land vol met prachtige akoestische instrumenten die moeiteloos gemixt worden met garage, glitch, IDM en dubstep. Samba intros? Yup. Jaren 60 psychedelische rock die overgaat in complexe electro? Check. Tango en acid house? Sure! Dit album kwam uit onverwachte hoek en is daarmee misschien wel net iets toffer.

9: Eluveitie – Origins
Zwitserse folkmetal legendes met een nieuw album vol met authentiek Keltische jigs, blastbeats en zang in het oud Gallisch. Mooie opvolger van het in 2012 gereleasede Helvetios. Waar hun beloofde 2^e akoestische cd blijft is maar de vraag…

8: Ed Sheeran – Multiply
De man met het oranje haar en de kleine gitaar maakte samen met levende legende Rick Rubin een waardige opvolger voor het meerzoete debuut van de Britse singer/songwriter. X (Multiply) is in bijna alle opzichten een verbetering van de sound van zijn eerste album. Het klinkt mooi, heeft weer een heel nieuw blik aan lieve, warme liedjes en hip hop achtige tracks op de tracklist staan. Leuk album, en het luistert heerlijk weg.

7: Combichrist – We Love You
Industrial grootheden die niet meer weg te denken zijn uit de hardere kant van de EBM. De nieuwe plaat is een stuk minder dansbaar, maar daarom niet minder tof. Combichrist komt uit een scene waar innovatie al lang geleden afgezworen lijkt te zijn en dat maakt dit album het equivalent van een frisse wind door een zolderkamer waar al jaren geen raam open is gezet. Zware gitaren, kapot klinkende electronica en zelfs een balad in de stijl van Bob Dylan worden mooi vervlochten in de sound die Combichrist al jaren misschien wel de beste EBM band maakt. Aanrader!

6: Chet Faker – Built On Glass
De Australische producer/zanger is al een tijdje bezig. Zijn ep samen met Flume vorig waar was al prima te luisteren en ook dit album is een prachtig staaltje muziek. Het kenmerkende geluid van de Rhodes staat centraal en het past mooi bij de warme en ietwat verveelde stemgeluiden van de beste man zelf. Het is soulful en jazzy, met genoeg interessant sound design. Ik kan niet wachten op de volgende!

5: Linkin Park – The Hunting Party
Linkin Park leek een hele tijd een beetje de weg kwijt te zijn geraakt. Na hun sound volledig op de schop te hebben gegooid met Minutes to Midnight zijn ze daarna alleen maar verder aan het experimenteren geraakt. De collab met Steve Aoki was in mijn opzicht zwaar onnodig en Living Things mistte voor mij alles wat Linkin Park juist Linkin Park maakte. Maar toen kwam The Hunting Party; een ode aan hun eerste twee albums met een upgrade van de sound. Het is hard, het is rauw en het heeft Daron Malakian van System of a Down op de gitaar in één van de nummers. Super!

4: Fink – Hard Believer
Fink is een raar beest. De Britse band rond singer/songwriter Fin Greenall staat bekend om de ietwat mysterieuze en experimentele relax muziek waarbij delay centraal staat. De muziek is zacht maar intens. Ingetogen maar toch heel erg vrij. Ik ben blij dat ik kaarten heb voor hun Nederlandse show in maart 2015, want ik kan niet wachten om de nummers op dit album live te kunnen horen. Hun beste album tot nu toe.

3: Knife Party – Abandon Ship
Pendulum leden Gareth McGrillen en Rob Swire’s zijproject Knife Party is nog maar een paar jaar geleden in het leven geroepen, maar ze zijn nu al vaste gasten op elk groot dancefestival ter wereld. Persoonlijk ben ik geen grote fan van de sound, maar ik vind dat dit album toch een plaats verdient op deze lijst. De muziek is met zoveel humor in elkaar gezet, met zo’n vaste grip op de trends van het moment dat het weg luistert als een mix van oprecht goede dansmuziek, en stekende satire. Hulde, en nu weer aan een Pendulum album gaan werken alsjeblieft. Dankjewel!

2: Arbitrarium – Typecast
Tom Box, oftewel Arbitrarium, is een Britse producer waar ik al een tijdje mee samen heb kunnen werken. De beste man is zo vriendelijk geweest om voor mijn albums de albumart te verzorgen. Buiten zijn design dingen om is hij ook nog een zeer competente ambient componist. Zijn 1^e echte album is dan ook een pareltje en zeker waard om een keer te luisteren als ambient je ding is.

1: Damien Rice – My Favourite Faded Fantasy
Iedereen die mij persoonlijk kent zag deze aan komen. Damien Rice is mijn held en dit nieuwe album is alles wat ik ervan had verwacht en meer. Het is emotioneel, vol met synoniemen en dynamiek. In mijn column een paar maanden geleden vroeg ik me af of het het wachten waard was en nu kan ik met zekerheid zeggen dat dat het zeker was! Dit is misschien wel zijn beste album tot nu toe en de beste man heeft onlangs in een interview gezegd dat de studio voor het volgende album alweer is geboekt. Nice!

En jullie? Wat is jullie top 10 van dit jaar? Let me know!