Lust
cassette-ep/download-ep
post-punk /noise
Katzwijm Records

Het is op deze plek al vaker geroepen; je hebt als liefhebbert van het betere post-punkwerk de pak-‘em-beet afgelopen twee jaar niet te klagen gehad, als het op de jeugdopleiding van Maasstad Muziekstad aankomt.

Maar eens in de zoveel tijd krijg je een release voor je kiezen die zo tijdruimte-continuüm-verwringend intens is dat je even checkt of je als een mirakel niet in het Manchester van eind jaren ’70 bent beland.

Eén ding is zeker; als The Lumes in die tijd en op die plek Lust had uitgebracht, en niet in Roffa in het internethype-klik-weg-next-tijdperk, hadden we hier én ver buiten de stad al gesproken van een fenomeen van het formaat Joy Division.

Over Joy Division gesproken. Die vergelijking werd The Lumes al toegeschreven bij de vorig jaar uitgekomen eerste release van de band, toepasselijk Cassette #1 genaamd.

Die tape klonk interessant en veelbelovend, zo niet wat leeg en stuurloos en als een soep-uit-blikvariant op de kale, met reverb doordrenkte signature sound van de bands uit die fameuze era in Manchester.

Bij tijd en wijle keert deze sound terug op Lust, bijvoorbeeld op de titeltrack, maar over het algemeen is The Lumes meer richting furieuze, New Yorks-aandoende noisepunk in de stijl van A Place To Bury Strangers of Disappears getrokken.

De band vuurt vanaf opener Satan een wall-of-sound op de luisteraar af. Desondanks zijn de individuele lagen van zang, gitaar, bas en drums goed te onderscheiden door de uitstekende productie van Henk Koorn (Hallo Venray) en Natasha van Waardenburg. Dit duo tekende de afgelopen jaren vanuit de Sahara Studio al voor meer illustere Rotterdamse releases.

Dat betekent overigens niet dat de geest van Ian Curtis nergens meer door de muziek van The Lumes waart – maar dat is absoluut geen negatief waardeoordeel.

Zanger Maxime Prins is niet alleen gezegend met een vergelijkbaar stemgeluid en staccato zangstijl. Ook heeft hij overduidelijk goed gekeken naar Curtis’ spasmes, zowel vocaal als op het podium, en zijn dezelfde door depressie en achtervolgingswaan ingegeven teksten te horen: “All these people make me nervous / I just need to get away / There is nothing that I care for / There is no escape” (in de fenomenale afsluiter Nervous).

En dat voor drie van zulke toegankelijk ogende Rotterdamse jongens, inderdaad. Katzwijm Records bleek het de afgelopen jaren al vaker bij het rechte eind te hebben, maar het echte officiële debuut van The Lumes is echt heel, heel indrukwekkend.

Met vier tracks is Lust nogal een bescheiden wapenfeit, maar de elf minuten brengen een opwinding teweeg die we niet meer hebben gevoeld sinds Rats On Rafts zo effectief de weg plaveide voor dit genre in de stad.

Dat The Lumes het verdient om meer dan een hype te zijn, moet wellicht nog bewezen worden op een echte langspeler. Maar het begin is er.

Robin van Essel