Wolf In Loveland

Wolf in LovelandWolf In Loveland
cd-album / download-album
singer/songwriter / folkpop

“When I listen to Bob Dylan, hear his lines about being free, I kinda wish that I could be him but more than that I want to be me.” Deze tekst uit het nummer On The Road op het self-titled debuutalbum van de Rotterdamse folkpopband Wolf In Loveland, verwoordt voor mij de kern van het album.

Wolf In Loveland is een enigszins flexibele formatie die zich opstelt rondom en in dienst van de liedjes van frontman Jan Minnaard. Hij begon, geïnspireerd door een gebroken hart en door de platen van onder andere Bob Dylan en Neil Young die zijn vader draaide, op zijn zestiende met het schrijven van liedjes. Zijn vroege pogingen om ‘poëtisch te zijn’ waren niet altijd even geslaagd, vertelt hij met een volwassen zelfspot in een interview met Codarts Magazine: “Aan de teksten die ik als 16-jarige schreef, veelal over de natuur en dromen, was geen touw vast te knopen.”

De stand van zaken vier jaar later, in 2012: Jan is derdejaars student Songwriting op de popafdeling van Codarts Rotterdam, en ontmoet daar de bandleden waarmee hij de Grote Prijs van Zuid-Holland wint. Plannen worden gesmeed voor een debuutalbum en professionele promotie, en inmiddels is de tijd gekomen om te kunnen genieten van het resultaat.

Ik hoor in de teksten van Wolf in Loveland een echo van Adam Duritz, leadzanger van The Counting Crows, die in Mr. Jones een dergelijke uitroep doet als Minnaard: “I wanna be Bob Dylan, Mr. Jones wishes he was someone just a little more funky”. Het vermengen van gedetailleerd concrete situaties en het letterlijk noemen van persoons- en plaatsnamen met meer abstracte filosofische gedachten, hebben Duritz en Minnaard waarschijnlijk allebei geleerd van Dylan. Waar Duritz vooral iconische beelden van Amerikaanse landschappen en gebouwen oproept, schetst Minnaard wat voor indruk Canada op hem heeft gemaakt. De vocale sound van Minnaard, over het algemeen laid-back, laag en fluweelzacht maar met hier en daar een pijnlijk snerpende uithaal die vanuit de tenen komt, lijkt veel meer op Duritz dan op Dylan. Mij (voormalig CC-fan) hoor je niet klagen.

Wolf In Loveland – Every Corner, Every Bend

Oee, iconisch is het wel, en daarmee een beetje clichématig. Maar dat krijg je al gauw in de folk. Deze muziekstijl draagt een tegenstrijdigheid in zich: enerzijds zet het zich met de nadruk op authenticiteit en eigenheid af tegen commerciële stijlen, maar anderzijds weegt kennis van en respect voor ‘de voorgangers’ zo zwaar mee dat veel cd’s worden geproduceerd volgens een vaste formule van muzikale en tekstuele clichés. Positiever verwoord heet dit ‘stijleigen’.

Nu we er in de geschiedenis al enkele folkrevivals op hebben zitten, en de scherpe politieke randjes er vanaf zijn, zoeken folkartiesten over de hele wereld naar wat zij nog toe te voegen hebben aan het oeuvre van Dylan, Young, Guthrie, Seeger en aan de componisten van ‘traditionals’ die door de tand des tijds tot anonimiteit zijn veroordeeld. Voor een Nederlander is het nog een tandje moeilijker om zich als folkartiest echt te onderscheiden, omdat hij niet alleen probeert zijn gedachten te verwoorden in een taal die niet zijn moedertaal is, maar omdat hij zich feitelijk een hele andere cultuur toeëigent.

Dat het gelukt is om deze stijleigen sound te produceren in de opnamestudio van Codarts, de Hogeschool van de Kunsten in Rotterdam waar geen afdeling folk of Americana is, vind ik te prijzen. Alle instrumentale lagen zijn vakkundig ingespeeld en de mix klinkt lekker. Zeker geen overdreven poppy sound of effecten waar ze niet thuishoren. Het kraakje van een stoel aan het eind van Tattoos #1 en één klein foutje in de gitaarpartij dat me ergens opviel zou je kunnen toeschrijven aan tijdgebrek of slordigheid, maar ik vind dat juist wel charmant in een opname van een folkband.

Ik heb veel bewondering voor de manier waarop Minnaard op zijn jonge leeftijd omgaat met het dilemma van de ontheemde folkie die, met respect voor zijn inspirators, op zoek gaat naar zichzelf. Hoewel het komen en gaan van de liefde het hoofdonderwerp is worden de verschillende aspecten van deze zoektocht zo zorgvuldig uitgewerkt dat alle tracks op de cd een eigen gezicht hebben. De volgorde van de nummers sluit goed aan bij de spanningsboog van de luisteraar: na het positieve en luchtige openingsnummer Nothing At All trekt elk lied je een stapje verder mee in het hoofd van de dichter.

Net als in het echte leven kunnen er denkbeeldige combinaties tussen songs worden gemaakt die beide zijden van de medaille presenteren: zo is Tattoos #2 de troost voor de zanger die nog smoorverliefd was in Tattoos #1, maar zie ik ook Warriors Of A Higher Love met zijn aanmoediging van de ridderlijke liefde als de tegenpool van Truth Be Told, het nummer dat door de stoere en platte taal een vreemde eend in de bijt is tussen alle poëtische mijmeringen. Muzikaal is de vreemde eend in de bijt de instrumentale reprise van Warriors Of A Higher Love die er op driekwart van het album met grof geweld ineens insnijdt, maar als mijn vermoeden klopt dat dit een aubade is aan de ‘electric controversy’ van Bob Dylan op het Newport Folkfestival in 1965 dan past dit precies in het plaatje.

Hoewel sommige zinnen, zoals “We’ll just keep driving while the sun is setting slow” balanceren op het randje tussen ‘poëtisch en origineel verwoord’ en ‘gewoon grammaticaal onjuist’ (het zou “slowly setting” moeten zijn), ben ik behoorlijk onder de indruk van de teksten van Minnaard. De nuchterheid waarmee hij zijn ontwikkeling als songwriter, in interviews maar ook in zijn teksten zelf met de openheid van de verwijzing naar Bob Dylan en de veranderlijkheid van emoties en gedachten, maakt dat de teksten niet pretentieus overkomen. Wolf in Loveland is geen stel groentjes dat ons eens even gaat vertellen hoe de wereld werkt; ze proberen ons de wereld te laten zien door hun ogen, die net als een rivier elke dag anders is. En als de band “every corner, every bend” van de rivier volgt, ontwikkelen ze misschien wel die unieke Nederlandse folksound waar we sinds de jaren zeventig op wachten…

Download Wolf In Loveland via iTunes of via Bandcamp.

Popunie Music Support Rotterdam: cd-presentatie Hidde van Schie

hidde van schie 931369_4899645777911_1429195048_nOp zaterdag 8 juni presenteert Hidde van Schie zijn debuut dubbel-album The Mirror & The Razorblade / Dusty Diamond Eyes en een prachtige publicatie ontworpen door 75B over zijn recente schilderijen, sculpturen en collages.

De avond wordt geopend door het Choca Alcazaba Quartet. Daarna zullen Hidde van Schie & His Health Insurance een optreden geven met
gastmuzikanten: Choca Alcazaba, Vincent van Duin, Jasper Den Dulk, Jos Hoevenaars, Aafke Kloppenburg en Jeroen S Rozendaal.

Op deze avond zijn de cd en het boek te koop voor de speciale prijs per stuk van 12 euro en samen voor 20 euro. Om het album en het boek te financieren zijn er drie werken in editie verschenen. Deze zijn te koop voor 125 euro inclusief aluminium lijst en bij aankoop ontvangt u een boek en een dubbel-cd.

Extra informatie
Datum: Zaterdag 8 juni
Locatie: Kantine Walhalla, Veerlaan 9, Rotterdam / Katendrecht
Aanvang: 20:00 uur / Zaal open: 19:30 uur
Entree: gratis
De toegang is gratis maar het is belangrijk om kaartjes te reserveren. U kunt kaartjes reserveren via mail@hiddevanschie.nl o.v.v. kaartjes reserveren 8 juni.

Dit optreden wordt mede gefinancierd door Popunie Music Support Rotterdam.

Nodig hier je vrienden uit en voor meer informatie bezoek je de website van Hidde van Schie.