Shrude

shrude because the sun

Because The Sun
download-ep
laidback rock

Shrude is een vierkoppige alternative rockband met leden uit Vlaardingen, Rotterdam en Delft. Geïnspireerd door bands als Queens of the Stone Age en Them Crooked Vultures, maken zij straight-forward rocksongs die prima tot hun recht zouden komen tijdens een roadtrip door de USA. Uiteraard in een dikke convertible met je haren wapperend in de wind.

Met deze mindset begon ik dan ook met het luisteren van de ep Because The Sun, die de rockers op 1 maart presenteerden tijdens de releaseparty in de Kroepoekfabriek te Vlaardingen.

Al bij de eerste luisterbeurt valt op waarin Shrude zich onderscheidt van de vele andere alternative rockbands in het Rotterdamse circuit: er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van gaaf uitgedachte meerstemmigheid en gitaarpartijen. Het contrast tussen stevige riffs en dromerige akkoordenschema’s geeft de tracks een extra dimensie.

Ook het contrast tussen de verschillende nummers valt op; waar bijvoorbeeld het nummer Numb bestaat uit een no-nonsense riff en drumpartij, wordt het nummer Lips gedragen door een funky ritmesectie. In het bluesy All Out Of Breath, wat overigens nog geen anderhalve minuut duurt, is een grote rol apart gehouden voor akoestische gitaren, wat de typische ‘desertrock’-feel van de band nog meer laat uitblinken.

De zeven tracks op de ep sluiten qua sfeer prima op elkaar aan en Shrude toont lef met het nummer Love Gun; een instrumentale gitaartrack met een lengte van net één minuut, die prima in een moderne westernfilm zou passen. Dit nummer kan als een soort rustmomentje gezien worden, voordat Shrude weer vol gas gaat met de stevige song Sting.

Aan de composities en teksten mankeert niks; lekker middle-of-the-road, niet te ingewikkeld en prima in het gehoor liggend. De zangmelodieën zijn niet per se spannend, maar ook niet per se saai. De arrangementen houden de nummers interessant, breed en vol.

Op het productionele vlak valt nog wel het één en ander aan te merken. In de stevigere passages liggen de zang en drums elkaar nog wel eens in de weg en verdrinken de gitaarpartijen een beetje in de mix. Dat is op zich helemaal geen ramp, maar dit kan net de essentie van de genoemde passages verbergen. Dit doet natuurlijk niks af aan de kwaliteit van de songs, die stuk voor stuk prima zijn.

Met Because The Sun levert Shrude een stevig stukje vakmanschap af, waarmee ze vast en zeker punten scoren bij de rockliefhebbers. De alom bekende uitdrukking “niet lullen maar poetsen” lijkt me wel van toepassing op deze Rotterdamse rockers.

De ep is te downloaden vanaf Souncloud.
Wil je meer weten over Shrude? Ga dan naar hun Facebookpagina.

Thomas Florusse

Live-verslag: Motel Mozaïque 2015

Crying Boys Cafe Popunie Live @Motel Mozaique 2015 Plaza Mozaique de zaterdag nummer--10Het Rotterdamse Crying Boys Café is één van de vier Popunie Live-acts tijdens ‘MM15’, zoals Motel Mozaique dit jaar kortweg wordt aangeduid op de polsbandjes. Het getal kan slaan op het jaartal en op de editie, want Motel Mozaïque viert het derde lustrum. Voor het tweede jaar heeft de Popunie gewerkt aan een eigen line-up met Rotterdamse bands die meer dan lokale en regionale aandacht verdienen en in sommige gevallen al krijgen.

Bands die zich beïnvloed voelen door Jeff Buckley zijn er wel meer. Zanger Jasper Hupkens reageert echter verrast als hem wordt verteld dat zijn zangstem qua klankkleur aan die van Jeff doet denken. Crying Boys Café gaat muzikaal namelijk een heel andere kant op: soms is er een dromerige passage, die inderdaad aan een Buckley-nummer als So Real doet denken. Maar even later is weer een reggae- of latinritme te horen. Single I Was Singer is nog slechts digitaal verkrijgbaar. Een cd of liever nog vinyl staat nog op het verlanglijstje.

The Cosmic Carnival @Popunie Live Motel Mozaique 2015 de zaterdag nummer--8Op zaterdag gebeurd er al heel vroeg in de middag allerlei interessants op het openluchtpodium op het Schouwburgplein. Vroeg, in de wetenschap dat de lichting in BIRD of Rotown pas rond zessen die ochtend uit gingen. The Cosmic Carnival tikt om half één ’s middags af. De Rotterdamse band bestaat al een jaar of vijf en trad al op van New York tot Griekenland en Thailand. In sommige gevallen ging het om veredelde bandvakanties waar ter plekke wat optredens werden geregeld, in andere gevallen werd echter een volledig tourprogramma afgewerkt.

Het achtkoppige gezelschap, dat rootsy muziek maakt met veel aandacht voor mooie samenzang, bracht al twee albums en een ep uit en heeft begin dit jaar een dubbel-livealbum opgenomen dat van de zomer uitkomt. Live is The Cosmic Carnival ook op zijn sterkst, zo bleek zaterdag opnieuw, al hadden de acht bandleden op het podiumpje op het Schouwburgplein wel erg weinig ruimte om hun gitaren en violen volop tot hun recht te laten komen.

The Cosmic Carnival @Popunie Live Motel Mozaique 2015 de zaterdag nummer--1Het halfuurtje Cosmic Carnival duurt veel te kort. Gelukkig kondigt de groep twee herkansingen aan: “Om twee uur en drie uur spelen we op het Kruisplein”, meldt zangeres Marlies vanaf het podium. Even vragen waar precies: ‘Het Kruisplein’ is een relatief wijds begrip. De band zelf weet het ook niet en van het programmaboekje worden we ook niet veel wijzer: “Het Kruisplein is zo nieuw dat we nog niet weten hoe het eruit zal zien, maar we nemen het graag in gebruik als podium”.

Als het bijna twee uur is en het gezelschap nog steeds over het Schouwburgplein doolt, blijkt ineens dat het toch niet doorgaat. “Volgens de organisatie waait het te hard,”  laat zangeres Marlies Kroon weten. Vol onbegrip kijken we naar de inmiddels strakblauwe hemel. Dan maar wachten tot De Parade. Daar zal The Cosmic Carnival deze zomer, ook in Rotterdam, weer aantreden, dan zelfs in de nog verder uitgebreide versie van elf man/vrouw, The Cosmic Carnival Express.

I Am Oak zou onderdeel zijn van een van de stadstours in de periferie van Motel Mozaique. Ineens staat de Utrechtse band van Thijs Kuijken op het Schouwburgplein. Lekkere folk met een paar scheuten stevige rock gaat er wel in op de zaterdagmiddag. En door die paar regendruppeltjes laten we ons toch niet afschrikken? Vlak voor het halfuur van I Am Oak er op zit, meldt de band dat zij, hoewel ‘beschut’ door het zeil naast en boven het podium toch aardig wat regen vangen. Het is maar de vraag of de amps het houden. Dat blijkt gelukkig het geval en met een stevig rockend slotakkoord geeft I Am Oak de amper dertig volhouders het gevoel dat ze niet voor niets volledig doorweekt zijn geraakt.

De Likt Popunie Live @Motel Mozaique Plaza Mozaique 2015  de zaterdag nummer--9Het plein is nog kletsnat als aan het eind van de zaterdagmiddag De Likt ten tonele verschijnt. “Rotterdam, ben je klaar voor De Likt?” schreeuwt Jordy Dijkshoorn door de microfoon. Zelfs erkende De Likt-volgelingen als Afterveins-gitarist Xander van Dijck – vorig jaar rond dezelfde tijd op hetzelfde, toen zonovergoten podium – deinzen even achteruit bij zoveel volume. Jordy klinkt kwaad en kijkt kwaad.

Als De Likt Popunie Live @Motel Mozaique Plaza Mozaique 2015  de zaterdag nummer--10hij het heeft over Bloed Aan De Muur weet je zeker dat hier serieuze zaken worden besproken.De Likt gáát er voor en Jordy zweept zijn publiek op. Maar opvallend is wel dat als hij een uurtje na het optreden op het Schouwburgplein met een bekende staat te kletsen – zijn lichaamstaal laat dan geen opwinding of kwaadheid meer zien – zijn ogen nog steeds vuur spuwen.

Rats On Rafts zet de Kornuit-tent op zijn kop met hun stevige powerpunk. Het concert, dat qua energie de vroege dagen van The Jam in herinnering roept, is een voorbode van het nieuwe, deze maand verschenen, volledig analoog opgenomen tweede album van de band, toepasselijk Tape Hiss getiteld.Rats on Rafts @Motel Mozaique 2015  de zaterdag Kornuit nummer--11

De Rotterdammers van Half Way Station zijn soms symfonisch en psychedelisch, dan weer stevig rockend, maar steeds met de sterke stem van zangeres Elma Plaisier als bindend element. Passend bij de venue, de Paradijskerk, is ook een gospel op het programma gezet, maar de meeste bezoekers zijn toch niet zo in religieuze sferen te brengen dat ze het op een meezingen zetten. Gelukkig is dat ook niet waarop Half Way Station moet worden afgerekend. Ook – of juist – zonder meezingers blijft de set drie kwartier spannend.

Halfway Station Popunie Live @Motel Mozaique 2015 Paradijskerk de zaterdag nummer--13Artistiek leider van Motel Mozaique (mooi dat hij al vijftien jaar zo enthousiast blijft) verrichtte vrijdagmiddag de opening in de Kornuit-tent op het Schouwburgplein. Die opening werd opgeluisterd door Wilfried de Jong, vanzelfsprekend al een leven lang Rotterdammer, die in zijn verhaal wees op de al zeventig jaar durende continue bedrijvigheid in de stad: elk gat wordt gevuld, sommige ‘vulsels’ verdwijnen relatief snel weer om plaats te maken voor nieuwe. Het was ook een thema tijdens de stadsrondritten die dit jaar onderdeel van MM15 waren: de stad die nooit af is.

Aandacht, ook van de bezoekers van buiten voor de bij de meeste Rotterdammers wel bekende brandgrens uit mei 1940. Maar dat ene gat, dat van Zadkine, blijft. Tijdens een met alcohol doordrenkte nacht had De Jong ooit zijn fiets tegen ‘Zadkine’ geparkeerd, vastbesloten door het hart heen te kruipen. Decennia later was hij deze winter opnieuw bij het beeld, omdat het decor was van een grote Je Suis Charlie-demonstratie. “Ik voelde me Rotterdammer en Parijzenaar, ik voelde me wereldburger.”

Gastvrijheid was in 2001 het thema van de allereerste Motel Mozaïque, vertelde Hamelink. Het was het jaar met destijds Belle & Sebastian als één van de grote namen. Gastvrijheid voor de bezoekers en de bands en van de doorgaans ‘openminded’ bezoekers richting de bands. Gastvrijheid is nog steeds een van de uitgangspunten van MM15. Naast de vier Rotterdamse bands die onder de noemer Popunie Live stonden geprogrammeerd (Crying Boys Café op vrijdag, The Cosmic Carnival, De Likt en Half Way Station op zaterdag) had MM ook ruimte gemaakt voor Friesland Pop.

De Friese tegenhanger van de Rotterdamse Popunie had een uiteenlopende afvaardiging naar het zuidwesten van het land gestuurd: The Homesick (breakdancers op James Brown-muziek), beatboxer en stemkunstenaar MAASK (die opnames van zijn eigen stem en van het publiek loopt en er een heel plein mee laat springen) en het duo Mini Flower. De show tijdens Motel Mozaïque is hun eerste optreden met z’n tweetjes, zo blijkt bij navraag. Zangeres Michelle schrijft de dromerige songs, waarin teksten worden afgewisseld met klankvocalen.

The Yes Please Some Howl @Motel Mozaique 2015 de zaterdag nummer--18Het Rotterdamse aandeel in Motel Mozaïque, omvat naast de vier Popunie Live-bands verder onder meer de band The Yes Please, met de opvoeringen van hun sprookjesachtige voorstelling Some Howl op geheime locaties. Ook tijdens die plensbui op zaterdag. Maar net als I Am Oak op het Schouwburgplein liet ook The Yes Please zich daar niet door weerhouden.

Zelfs het slapen werd – in die spaarzame programmavrije uurtjes tussen de late vrijdagnacht en de late zaterdagmorgen – weer ‘een ding’, dankzij het inmiddels traditionele interactieve slaapproject. Dit jaar met de titel Verlangst door theatermaakster Yvonne Beelen (Ytopia). ‘Rotterdam’ houdt zich wel goeddeels aan de vooraf vastgestelde programmering, waar bij het internationale en niet-Rotterdamse gedeelte van de aangekondigde acts een vrij groot aantal afzeggingen moet worden geïncasseerd. Publiekstrekkers Ibeyi, Tjeerd Bomhoff van Dazzled Sticks – ze zouden op Motel Mozaque debuteren – , Denai Moore, allen noopten ze Harry Hamelink en de zijnen tot last-minute ingrepen. Die slaagden vaak wonderwel: Een leuke verrassing om op vrijdagavond ineens DeWolff op het podium te zien.

Tekst: Edwin Wendt
Foto’s: Wim Barzilay